Alex Traiman

Netanyahu’s plan voor een NAVO-achtig bondgenootschap tegen Iran maakt plaats voor een alliantie van soennitische staten, die om een doordachte aanpak vraagt.

Terwijl Washington probeert militaire druk en diplomatieke inspanningen ten aanzien van Teheran met elkaar in evenwicht te brengen, wordt de Amerikaanse president geconfronteerd met veel van dezelfde strategische beperkingen die ook de oorlog van Israël op meerdere fronten hebben gekenmerkt.

Er zijn deskundigen die beweren dat Iran en zijn terroristische bondgenoten een oorlog hebben gewonnen, maar feiten ontbreken. Als dit is wat Hamas, Hezbollah en Teheran als een overwinning beschouwen, dan mogen ze de komende 100 jaar op deze manier blijven winnen.

“Onze gemeenschappelijke idealen vormen het sterke fundament dat ons moderne partnerschap kracht geeft. Wij zijn democratieën, gevormd door de geschiedenis en gericht op de toekomst”, zei de Indiase premier Narendra Modi in Jeruzalem.

Het is moeilijk te zeggen of de drie uur durende bijeenkomst, die aanzienlijk langer duurde dan gepland, in het teken stond van eensgezindheid. Maar bij Netanyahu en Trump kunnen publieke optredens gerichte ensceneringen zijn die dienen om toekomstige intenties te verhullen.

De nucleaire onderhandelingen met Iran zouden kunnen dienen als een effectieve afleidingsmanoeuvre – en Washington en Jeruzalem opnieuw dekking kunnen bieden om samen naar een beslissende oorlog toe te werken.

Internationale instellingen, vijandige bewegingen, demografische veranderingen en digitale manipulaties hebben een klimaat gecreëerd waarin Israëls overwinningen op het slagveld in de oorlog tegen het terrorisme leiden tot diplomatieke nederlagen in de strijd om de publieke opinie.

Daarmee corrigeert de president niet alleen de fouten van zijn voorgangers, maar roept hij ook op tot versterking van de democratie en de nationale veiligheid van Israël.