Bijna twee jaar na het bloedbad van Hamas op 7 oktober hoopt Israël op de vrijlating van de gijzelaars, worstelt het met interne eenheid en ziet het zich tegelijkertijd internationaal geïsoleerd.
De protestbeweging wordt door velen gezien als een redding van het imago van Israël in de wereld.
Wanneer heeft het ooit geholpen om jezelf in de vingers te snijden om de vijand een hak te zetten? Het antwoord is: de protestbeweging beschouwt Netanyahu als een grotere vijand dan Hamas.
De Bijbel geeft ons de strategie voor een vreedzaam leven in Israël.
Enkele gedachten over de uitzichtloze situatie in de Gazastrook, het verdriet om onze gijzelaars en een verscheurd Israël dat na 22 maanden nog steeds niet weet hoe het verder moet.
In Israël woedt niet alleen een oorlog in de Gazastrook. Er woedt een diepgaand, existentieel conflict over de toekomst van het land, over het karakter van de staat, over verantwoordelijkheid, realiteitszin en de verhouding tussen strategie, moraal en geloof.
Een maand nadat Iraanse raketten het Weizmann Instituut troffen en laboratoria voor kanker-, hart- en milieuonderzoek verwoestten, zijn de herstelwerkzaamheden in volle gang.
Net als Bileam en Balak in onze wekelijkse Thora-lezing, blijven Israëls vijanden keer op keer met hun hoofd tegen de muur lopen.
Tacheles, ik zeg openlijk en zonder omwegen wat ik denk. Daarna komt de liefde. Met zijn luchtaanval diep in het hart van het Iraanse regime heeft Israël niet alleen militaire vastberadenheid getoond, maar ook een duidelijke morele boodschap aan de wereld afgegeven.
Wie mag er binnen – en wie niet? Individuele gevallen van uitsluiting roepen vragen op over vertrouwen, angst en menselijkheid in oorlogstijd.
