Vrouwen hebben altijd deel uitgemaakt van het Israëlische leger. Maar de huidige oorlog laat zien hoe ingrijpend hun rol is veranderd – tot en met directe gevechtsinzet.

Een uitgebreide beschouwing vanuit beschavings- en strategisch oogpunt over hoe twee oude naties gemeenschappelijke waarden kunnen omzetten in gezamenlijke macht

Ter gelegenheid van het islamitische feest ‘Eid al-Adha’ (Offerfeest) publiceert het Israëlische Centraal Bureau voor de Statistiek nieuwe cijfers: de moslimgemeenschap groeit, maar in een steeds trager tempo. Maatschappelijk gezien ondergaat zij een ingrijpende verandering.

Ondanks diplomatieke gesprekken tussen Washington en Teheran blijft het noorden van Israël een plek van voortdurende onzekerheid. Het dagelijks leven gaat door – maar de realiteit van de oorlog verdwijnt niet.

Netanyahu, persoonlijk door Trump geïnformeerd over de onderhandelingen tussen de VS en Iran, zegt dat de operationele vrijheid ook voor Libanon geldt. Intussen zweert de Amerikaanse president dat hij niet zal instemmen met een akkoord met Teheran zonder dat het nucleaire programma wordt ontmanteld en het verrijkte uranium wordt verwijderd.

Nieuwe wet van de Knesset regelt de selectie van rechters en het verloop van de procedures, en voorziet in een beroepsprocedure.

Terwijl de wereld zich richt op raketten, drones, wapenstilstanden en krantenkoppen, tekent zich op de achtergrond een veel groter beeld af.

Het publiceren van absurde legendes over rituele moorden en complottheorieën door de New York Times vraagt om meer dan alleen beleefde protesten.

Op 11 mei publiceerde The Times een artikel van gastcolumnist Nicholas Kristof, waarin hij Palestijnen citeerde die Israël beschuldigen van ‘wijdverbreid seksueel geweld tegen mannen, vrouwen en zelfs kinderen’ in Israëlische gevangenissen.

Arabische commentator: ‘Het volk van Israël heeft zijn rouw met kracht doorstaan. Nu verdienen ze muziek, feest en licht.’