Zowel links als rechts hebben zich tegen de Joden gekeerd

Ik ben een Britse Jood die werkt in de wereld van de Amerikaanse conservatieve media, en het gedrag van de conservatieve beweging van de afgelopen dagen is eerlijk gezegd angstaanjagend.

Terwijl we getuige zijn van zogenaamd anti-antisemitisme dat conservatieven het openlijke en onverbloemde antisemitisme van culturele figuren als Kanye West onder het tapijt vegen in ruil voor de tweedehands culturele aandacht die zijn aanwezigheid zou kunnen opleveren – evenals geld en clicks – is een bekende en brutale realiteit voor Joden weer opgedoken:

Niemand geeft om ons.

Beide zijden van het politieke spectrum zijn er snel bij om zich tegen antisemitisme te keren wanneer dat politiek goed uitkomt. Ter linkerzijde, wanneer figuren als Marjorie Taylor Greene zich schuldig maken aan antisemitische retoriek, wringen ze zich in de handen en schreeuwen ze het uit. Ondertussen, aan de rechterkant, wanneer figuren als Ilhan Omar zich bezighouden met antisemitische retoriek, wringen ze zich in de handen en schreeuwen ze naar de hemel.

“Nooit meer” betekent iets, verklaren ze.

Maar beide partijen gooien de strijd tegen het antisemitisme – en bij uitbreiding de Joden – met plezier onder de bus in ruil voor de kans om andere (grotere) politieke groepen aan te spreken die ze liever onder hun steeds waardevollere vaandel hebben.

De waarheid is dat er nu geen echt politiek thuis is voor Joden in de Verenigde Staten, als er al ooit een was. In de afgelopen maanden en jaren hebben beide partijen laten zien dat ze om Joden geven tot een meer verleidelijke gelegenheid zich voordoet.

Natuurlijk is het fenomenaal gemakkelijk om principieel te blijven tegenover een tegenstander wiens waarden tegengesteld zijn aan de jouwe, een tegenstander die je publiek al verafschuwt. Het is niet inherent moedig van links om Marjorie Taylor Greene uit te schelden, en het is niet inherent moedig van rechts om Ilhan Omar uit te schelden.

Het is moeilijk, en dus moedig, om voet bij stuk te houden als dat mogelijk schade oplevert, of die nu politiek, cultureel of financieel van aard is.

Bovendien moet men zich afvragen: wat zijn principes als ze zo gemakkelijk terzijde worden geschoven?

Conservatieven beweren het antisemitisme te verafschuwen, maar geloven dwaas genoeg dat zij kunnen meeliften op niet-conservatieve ongeleide projectielen zoals Kanye West en zich gulzig kunnen voeden met de culturele restjes die op de grond vallen; dit alles terwijl zij de veronderstelde principes vertrappen die hun “heuvels om op te sterven” waren in hun gevechten met de tegenpartij.

Kanye West betoogde dat Jared Kushner naar vrede in het Midden-Oosten streefde om geld te verdienen. Hij promootte herhaaldelijk de radicale Zwart-Hebreeuwse Israëlitische samenzweringstheorie en zei dat Amerikaanse zwarten de “echte Joden” zijn. Hij impliceerde ook nog dat Joden de cancel-cultuur creëerden en aankondigde dat hij “death con 3” op “Joodse mensen” zou loslaten. Dit alles uitte hij in een paar dagen tijd, helaas heeft hij geen tekenen van verontschuldiging getoond.

En toch, dagen later, vierden conservatieven Kanye West – een open en onverbloemde antisemiet – op de rode loper en bestempelden zijn aanwezigheid als iconisch.

Er is een grens overschreden.

Alexandria Ocasio-Cortez sprak met Jeremy Corbyn en zei in het verleden verhulde antisemitische dingen, en conservatieve media – waaronder ikzelf – lieten het nooit los. En terecht.

Kanye West, die veel meer culturele invloed heeft dan Ocasio-Cortez, heeft meerdere expliciete antisemitische uitspraken gedaan, en wat was het resultaat?

Veel hooggeplaatste conservatieven haalden diezelfde dag hun schouders op en gingen verder. Sommigen haalden niet eens hun schouders op.

Nu hebben velen op mijn vocale kritiek op dit afschuwelijke gedrag gereageerd met “whataboutism”, door te verklaren dat de linkse media antisemitisme altijd negeren.

Ja, dat doen ze. En dan?

Ik had de indruk dat wij de principiële mensen moesten zijn. Als dat waar is, waar zijn onze principes dan?

Ik begrijp de houding om cultureel machtige mensen in onze tent op te nemen op basis van hun vermeende gelijkluidende standpunten over een enkel onderwerp. (Laten we het feit dat de “pro-life” standpunten van Kanye West gebaseerd zijn op een antisemitische complottheorie even buiten beschouwing laten). Maar als er geen eisen worden gesteld aan de toegang tot de ideologische tent, als toelatingscijfers de enige maatstaf zijn, wat stelt die tent dan nog voor?

Zolang onze beweging niet bereid is om in de spiegel te kijken en vast te houden aan hun veronderstelde principes, zullen de uit deze tent verstoten Joden zich afvragen of dit alles de moeite waard is om voor te vechten.

Nogmaals, Joden staan er alleen voor.

Ian Haworth is de gastheer van “Off Limits with Ian Haworth.” Volg hem op Twitter @ighaworth.