Leden‘Zelfs na mijn dood leef ik voort’

Gisteren vond in de Nationale Bibliotheek van Israël in Jeruzalem, niet ver van de Knesset, een herdenkingsbijeenkomst plaats voor de slachtoffers van 7 oktober en de gesneuvelden van de oorlog. Herdenkingsboeken vertellen daar over de mensen die we hebben verloren. ‘Wij schrijven het leven.’ Ik stond voor al die gezichten, 2.054 gezichten op de digitale herdenkingsmuur, en plotseling overviel me een vreemd, pijnlijk gevoel: op de een of andere manier ken ik ze allemaal. Natuurlijk kende ik niet iedereen persoonlijk. Maar in de afgelopen drie jaar zijn deze gezichten onderdeel geworden van ons leven. We hebben ze gezien op sociale media, op televisie en in de kranten. We hebben hun verhalen gehoord, hun ouders leren kennen, hun partners, hun kinderen. We zagen foto’s van bruiloften, reizen, uit het leger en uit hun schooltijd. Mensen die ons drie jaar geleden volkomen onbekend waren, behoren vandaag de dag tot de grote Israëlische familie. En elk gezicht heeft een naam. Achter elke naam schuilt een hele wereld die plotseling werd afgebroken. ‘Zelfs in de dood leef ik voort.’ Precies daarin ligt de gedachte...