Een van de grote fouten van Israël is geweest om het conflict met de Arabieren door een verlichte, meer westerse bril te bekijken. Het Westen, en helaas ook Israël, reageerde op moslimagressie met diplomatie, economische hulp en andere maatregelen die bedoeld waren om het conflict bij de wortel en zonder bloedvergieten op te lossen. Dus dachten ze in Israël dat werken in Israël meer stabiliteit zou brengen voor de burgers van Gaza en dat ze geen interesse meer zouden hebben om tegen ons te vechten. Helaas werd ons iets anders geleerd en steeds meer Israëli’s beginnen nu “Arabisch te spreken”. Dit betekent dat we tegen de Arabieren de taal spreken die zij begrijpen en die de Arabieren onderling ook gebruiken: Geweld.
Toen Jordanië in 1970 genoeg had van de PLO en haar terroristische activiteiten, doodde het leger duizenden Palestijnen en verdreef de groep uit het land. Daarmee was het probleem opgelost.
Hoe zou een Arabisch land reageren op regelmatige terroristische aanvallen, zoals Israël of Jordanië?
Te lang hebben we gezegd dat we beter zijn dan zij en hebben we geweld afgewezen. Dat is nu voorbij. Pacifisten kunnen misschien overleven in Europa, maar niet in het Midden-Oosten.

Hoofdredacteur Aviel Schneider is ook Arabier geworden.
Als symbool van dit nieuwe beleid ten opzichte van de Arabieren hebben veel Israëli’s een snor laten staan om er Arabischer uit te zien. Ze verklaren dat ze hun kinderhandschoenen hebben uitgedaan en zich hebben verlaagd tot het niveau van hun vijanden.
We zijn geen oorlogszuchtig of gewelddadig volk, we willen niemand pijn doen. Decennialang hebben we er alles aan gedaan om in vrede met onze buren te leven. We reageerden nauwelijks op de raketbeschietingen vanuit Gaza, we raakten gewend aan de dagelijkse terroristische aanvallen in Judea en Samaria en probeerden onze vijanden in staat te stellen om in vrijheid en waardigheid te leven.
Dit verschrikkelijke bloedbad werd uiteindelijk noodzakelijk om ons van deze droomwereld te bevrijden en een meer realistische houding ten opzichte van onze buren aan te nemen. Voor de duur van de oorlog moeten we Arabieren worden en met volle kracht terugvechten.