‘We annuleren geen bruiloft’

Vanochtend las ik een bericht van een man die afgelopen vrijdag is getrouwd.

Op vrijdag was er een eenvoudige viering met alle familieleden. Het was een bijeenkomst vol vreugde, liefde en geluk. De eigenlijke huwelijksceremonie onder het baldakijn, de chuppa, stond gepland voor zondag.

Zaterdagochtend werd het bruidspaar laat wakker. Ze zaten euforisch in de woonkamer, openden de huwelijkscadeaus… tot ze de sirenes in de verte hoorden. De bruidegom trok een wenkbrauw op en vroeg zich af wat er aan de hand was. Ze zetten het nieuws aan en de verbijstering sloeg toe. Men schommelde tussen grote droefheid en grote opluchting. Vrijdag hadden ze het voorrecht gehad om in vrede feest te vieren met al hun dierbaren, slechts enkele uren voordat de tragedie het land op Sjabbatochtend zou overvallen.

Chuppa en Kiddoshin waren gepland voor zondag 8 oktober 2023. Volgens het oorspronkelijke plan zou er een rabbijn komen en zou de ceremonie in familiekring plaatsvinden. De bruidegom raadpleegde zijn moeder. “Wat gaan we doen?” En zijn moeder vertelde hem: “Wat er ook gebeurt, een bruiloft wordt niet uitgesteld, zelfs niet in oorlog en totale chaos. Wie kan, die komt. We houden een korte ceremonie met de rabbi, we verheugen ons even… maar we annuleren geen bruiloft.” Van binnen voelde Ido dat God tot hem sprak en hem zei: Ga trouwen.

Ze organiseerden inderdaad een bruiloft op zondag, ook al was de rabbijn die hen zou trouwen opgeroepen voor het leger. Ido’s broer was ook als reservist opgeroepen. Toch gingen de voorbereidingen voor de bruiloft door. Ondertussen arriveerde een deel van de familie, allemaal huilend van verdriet. Een van de broers, die ook kok is, begon met de voorbereiding van de mitswa-maaltijd. Men had het gevoel zich tussen twee uitersten te bewegen, tussen afschuwelijke pijn en tijdelijke vreugde en geluk.

De avond viel en de familie was bijeen. De rabbijn die het oproepingsbevel had ontvangen, kwam speciaal van de basis om de bruid en bruidegom te trouwen. Hij stond erop dat de mitsvot van een huwelijksceremonie voorrang hadden op zijn oproepingsbevel.

Maar er waren niet genoeg mannen voor de minjan (volgens het Jodendom heeft men 10 mannen nodig om te bidden). Ido plaatste onaangekondigd een verzoek in de WhatsApp-groep van zijn buurt, met de oproep aan iedereen die de viering wilde bijwonen om zich te haasten. Veel buren kwamen, er was een bijeenkomst van tranen en pijn vermengd met vreugde en het gevoel dat wat er ook gebeurt, het licht zal overwinnen. Liefde zal angst overwinnen, we zullen voor altijd standhouden, vol hoop. Ido’s broer kon er via een videoverbinding bij zijn.

Het voelde alsof het niet uitmaakte wat voor chaos er was. Men kwam in actie. Na de chuppa zaten ze aan een bruiloftsfeest en vergaten even wat er in Israël gebeurde. Ido’s boodschap was om geen enkele ziel of persoon in de wereld als vanzelfsprekend te beschouwen.

Waarom deel ik dit verhaal hier? Om twee redenen:

De eerste is om stand te houden in alle duisternis, zoals ik al eerder zei, want er zijn lichtpuntjes en een beetje licht is genoeg om de duisternis te verdrijven.
De tweede reden is dat mijn zoon Tomer en zijn verloofde Esther willen trouwen op 27.10.23, over minder dan drie weken.

Op dit moment lijkt het niet mogelijk om de viering uit te voeren zoals gepland. Maar zowel Esthers moeder als ik zeggen precies hetzelfde als Ido’s moeder: een bruiloft wordt niet geannuleerd. Ze kunnen een kleine bruiloft houden en de grote viering kan worden uitgesteld tot betere dagen. Mijn gebed is dat we die gelukkige dagen kunnen bereiken en dat we de bruid en bruidegom gelukkig kunnen maken op hun trouwdag. En hoe we de bruiloft precies vieren, dat zullen de problemen zijn waar we dan mee te maken krijgen.