Het lijdt geen twijfel dat geen enkel gewapend conflict zo hardnekkig en schijnbaar onoplosbaar is gebleken als het conflict in het Midden-Oosten. Simpel gezegd kan dit conflict worden gezien als een strijd tussen islamitische indringers en andere actoren in de regio – of het nu gaat om inheemse volkeren zoals de Joden of andere ‘indringers’, meestal westerlingen. Onder islamisten is deze intolerantie jegens de ‘ander’ fanatiek en wordt deze aangewakkerd door de islamitische leer.
Geen wonder dat vredesinspanningen in de regio doorgaans werden geleid door westerlingen, wier cultuur hen een schier onuitputtelijk vertrouwen schenkt in de kracht van eerlijkheid en verzoening. Het is ook geen wonder dat deze inspanningen hardnekkig werden gedwarsboomd door radicaal-islamistische krachten, die alle vredesonderhandelingen beschouwen als ronduit zinloos of slechts als stappen in het proces van de herovering van hun door Allah toegekende grondgebied.
Deze omstandigheden verklaren gedeeltelijk waarom westerse vredestichters bij hun pogingen om de huidige conflicten in de Gazastrook en in Iran op te lossen, keer op keer op frustrerende obstakels stuiten. Onder leiding van de Verenigde Staten biedt het Westen de grondig verslagen moslims steeds weer genereuze oplossingen aan, die het echter in verwarring brengen door alle voorstellen af te wijzen. Beide vijanden geven er simpelweg de voorkeur aan hun vruchteloze strijd voort te zetten.
De uitdaging om de in Gaza verpletterend verslagen Hamas tot rust te brengen, levert een levendige les op over hoe westerse diplomaten uiteindelijk als naïeve sukkels overkomen wanneer ze tegenover bezeten jihadisten een transactielogica toepassen. Sinds de oprichting ervan, amper negen maanden geleden, heeft de Board of Peace for Gaza van de Amerikaanse president Donald Trump toezeggingen ter waarde van meer dan 17 miljard dollar (ca. 15 miljard euro) binnengehaald van landen in het Midden-Oosten, Europa en Noord-Amerika voor de wederopbouw en het herstel van de verwoeste, verarmde kuststrook.
Er is slechts één voorwaarde die de vrijgave van de wederopbouwmiddelen en de verlichting van honger en dakloosheid in Gaza in de weg staat: de ontwapening van Hamas, de terreurorganisatie die drie jaar geleden de huidige oorlog heeft ontketend. Tot groot verdriet van de Palestijnen in Gaza weigert Hamas echter haar wapens in te leveren, blijkbaar in de overtuiging dat haar ‘verzet’ tegen het bestaan van Israël belangrijker is dan het lijden van haar volk.
Evenzo probeert Washington al maanden een einde te maken aan zijn oorlog tegen Iran, maar hoewel onze vijand honderden miljarden dollar aan infrastructuur en militaire middelen heeft verloren, blijven de mullahs onbewogen. Hun tactiek is er een die moslims al eeuwenlang met succes toepassen – tijd rekken en instemmen met tijdelijke wapenstilstanden, zodat hun strijdkrachten weer op krachten kunnen komen en opnieuw kunnen aanvallen.
Moslimgrondgebied mag nooit worden afgestaan aan ‘ongelovigen’
Radicale islamisten geloven dat een land, zodra het door de islam is veroverd en onderworpen, nooit mag worden afgestaan aan ‘ongelovige’ niet-moslims. Aangezien bijvoorbeeld ‘Palestina’ in de 7e eeuw na Christus door moslimstrijdkrachten werd gekoloniseerd, is het verboden om het aan de joden af te staan.
Dit principe is verankerd in het handvest van Hamas, waarin staat: ‘Het land Palestina is een islamitische waqf [stichtingsbezit], dat gewijd is aan toekomstige moslimgeneraties tot aan de Dag des Oordeels. … Het mag noch geheel, noch gedeeltelijk worden opgegeven.’
Al eeuwenlang voeren moslims onophoudelijke oorlogen tegen ‘ongelovigen’
Nadat zij tussen 634 n.Chr. en 709 n.Chr. het gehele Midden-Oosten en Noord-Afrika hadden veroverd, weigerden moslims consequent de controle over de regio met ongelovigen te delen. Zo vochten ze in de 11e tot en met de 13e eeuw tegen de christelijke kruistochten en in de 19e en 20e eeuw tegen de Europese koloniale machten. In geen van deze gevallen vochten ze ooit voor bevrijding, maar om hun veroveringen te behouden.
Ook vandaag de dag bestrijden moslims de joodse staat Israël en het overwegend hindoeïstische India, terwijl ze tegelijkertijd genocide-campagnes voeren tegen de yezidi’s in Irak en tegen de zwarte christelijke en animistische bevolking van het voormalige Zuid-Soedan – allemaal alleen maar omdat hun heilige geschriften verbieden land af te staan aan ‘ongelovigen’.
Radicale moslimgroeperingen wijzen vredesinspanningen consequent af
In 1951 vermoordden islamisten de Jordaanse koning Abdullah I, omdat hij vrede met Israël wilde. Dertig jaar later doodden ze de Egyptische president Anwar Sadat, nadat hij had ingestemd met vrede met Israël. Tijdens het Israëlisch-Palestijnse vredesproces, dat in 1993 begon met de Oslo-akkoorden, hebben islamisten, waaronder Hamas, terreurdaden tegen Israël gepleegd om de vredesinspanningen te blokkeren. Dergelijke stappen van radicale islamisten zijn er veeleer op gericht ervoor te zorgen dat ‘vrede’ alleen kan worden bereikt door de ‘ongelovigen’ te overwinnen.
Hamas en Iran blijven onwankelbaar vasthouden aan het ‘gewapende verzet’
In het kader van een door de VS opgesteld staakt-het-vuren-akkoord met Iran in juni 2025 werd de mullahs 300 miljard dollar aangeboden voor investeringen in wederopbouw en economische ontwikkeling. Toch weigert Iran een akkoord te sluiten om de oorlog te beëindigen, omdat het niet kan toestaan dat zijn goddelijke missie een nederlaag lijdt.
In Gaza is door verschillende landen ongeveer 17 miljard dollar toegezegd, waaronder aanzienlijke bedragen uit de Golfstaten en een grote toezegging van de VS, maar slechts een klein deel (tot september 2026 slechts 280 miljoen dollar) is daadwerkelijk overgemaakt. Waarom? Omdat de landen, zoals al in februari in een bericht van Reuters werd vermeld, terecht willen waarborgen dat de middelen worden gebruikt voor de wederopbouw in gedemilitariseerde gebieden en niet om ‘het geld in een nieuw oorlogsgebied te steken’.
Dat zou niemand moeten verbazen, aangezien het handvest van Hamas uit 1988 de gewapende strijd voorschrijft en bevestigt dat er geen oplossing voor de Palestijnse kwestie bestaat behalve via de jihad. Bovendien hebben vooraanstaande vertegenwoordigers van Hamas herhaaldelijk verklaard dat de terreurorganisatie niet zal ontwapenen. Vorige week nog verklaarde de woordvoerder van Hamas, Hazem Qassem, in een Arabisch interview: ‘De wapens van Hamas zijn, zoals we altijd hebben gezegd, legitieme wapens van het verzet.’
Radicale islamisten misleiden westerlingen met de belofte van een „hudna“.
Een hudna wordt door islamisten vaak gebruikt als een tijdelijk staakt-het-vuren, bedoeld om de vijand in slaap te sussen en de moslimstrijdkrachten tijd te geven om verliezen te stoppen, krachten te verzamelen, zich opnieuw te bewapenen en zich voor te bereiden op de hervatting van de jihad. Tot teleurstelling van hoopvolle westerse diplomaten wordt het zelden gebruikt om gunstigere voorwaarden voor vrede te creëren.
Dit verklaart waarom Hamas heeft ingestemd met talrijke wapenstilstanden in de Gazastrook – en deze heeft geschonden –, waaronder ook die van 7 oktober 2023. Het verklaart ook waarom Iran in 2015 heeft ingestemd met het zogenaamde Iraanse atoomakkoord, dat het miljarden dollars opleverde om zijn militaire infrastructuur en die van zijn proxies uit te breiden.
Nu dringen zowel Iran als de Hamas er bij het Westen op aan om nog een hudna af te sluiten, zodat ze weer aan kracht kunnen winnen en uiteindelijk hun jihad kunnen voortzetten.
Verdere hudna’s dienen noch de Amerikaanse, noch de Israëlische belangen. Als westerse staatshoofden en regeringsleiders vrede in het Midden-Oosten willen, is hun enige optie om de islamisten vernietigend te verslaan – hen handlingsonbekwaam te maken door ontwapening en de vernietiging van hun machtsbases.
Wordt Europa wakker?
Sukkat Shalom – menselijke bouwer en goddelijke bescherming
Duizenden christenen betuigen steun aan Israël – ondanks regen en de Nederlandse boycot
