Voormalige Israëlische gijzelaar hekelt de hypocrisie en het morele verval van de VN

Ilana Gritzewsky stond dinsdag voor de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties – niet als voetnoot bij het recente Gaza-dossier, maar als overlevende met een belangrijk verhaal te vertellen, een verhaal dat dit wereldorgaan met alle macht probeert te negeren.

Gritzewsky, die op 7 oktober uit de kibboets Nir Oz werd ontvoerd en 55 dagen lang door Hamas werd vastgehouden, confronteerde de speciale VN-rapporteur Reem Alsalem in Genève naar aanleiding van een rapport dat Israël opnieuw in het middelpunt van de beschuldigingen plaatste, zonder serieus in te gaan op het door Hamas geleide bloedbad dat de oorlog had ontketend.

Haar boodschap was schokkend eenvoudig: Joodse vrouwen werden verkracht, mishandeld, vernederd en geterroriseerd – en de internationale instanties die zogenaamd tot taak hebben vrouwen te verdedigen, kozen voor stilzwijgen, uitvluchten en ontkenning.

De Verenigde Naties hebben decennia lang gewerkt aan het perfectioneren van de taal van de mensenrechten. Ze beschikken over commissies, speciale rapporteurs, resoluties, kaders en verklaringen voor elk denkbaar onrecht. Maar toen Israëlische vrouwen op 7 oktober door Hamas werden aangevallen, liep het apparaat plotseling vast. De zekerheid verdween. Het medeleven werd aan voorwaarden gebonden.

De aanwezigheid van Gritzewsky maakte het onmogelijk om deze hypocrisie te verbergen.

BREAKING: Ilana Gritzewsky, who was held hostage by Hamas, just took the floor at the United Nations to confront Reem Alsalem, the UN rapporteur on violence against women. Her dramatic testimony:
Special Rapporteur, your report speaks about violence against women. Why is there… pic.twitter.com/QEF1paoIlt
— UN Watch (@UNWatch) June 23, 2026

Gritzewsky kwam niet om te smeken om gehoord te worden. Na 7 oktober, nadat de wereld haar belofte „Nooit meer“ niet is nagekomen, heeft Israël er genoeg van om te smeken. Ze kwam om gehoord te worden, om te weten te komen waarom het leed van Israëlische vrouwen een zwaardere bewijslast vereist dan het leed van bijna alle anderen. Ze vroeg waarom dezelfde internationale stemmen die beweren de waardigheid van vrouwen te verdedigen, terughoudend, sceptisch of stil worden wanneer de daders Hamas zijn en de slachtoffers Joden.

Dat is de anti-Israëlische vooringenomenheid van de VN in haar meest onbedekte vorm: Israël wordt al schuldig geacht nog voordat het bewijsmateriaal is afgewogen, terwijl Hamas zelfs na gruweldaden nog het voordeel van de twijfel krijgt.

Het schandaal zit hem niet alleen in wat Hamas heeft gedaan. Het schandaal zit hem in het feit dat zoveel instellingen genoeg wisten om zich duidelijk uit te spreken, maar ervoor kozen dat niet te doen.

Gritzewsky stond voor hen als een levend getuigenis, als een vrouw die heeft overleefd wat geen enkele vrouw had hoeven doorstaan.

De eigenlijke vraag is niet langer of de VN Israël in de steek heeft gelaten. Het antwoord daarop is duidelijk. De vraag is of zij nog weet wat gerechtigheid is.