Voor jihadisten betekent ‘nooit meer’ ‘steeds weer opnieuw’.

(JNS) Donderdag worden de aanslagen van 11 september 2001 herdacht. 24 jaar geleden kwamen op deze dag bijna 3.000 mensen om het leven: 2.753 in het World Trade Center in Lower Manhattan, 184 in het Pentagon in Arlington, Virginia, en 40 op United Airlines-vlucht 93, die neerstortte in Pennsylvania nadat moedige passagiers – die liever de dood in sprongen dan het vliegtuig het Witte Huis of het Capitool te laten bereiken – de kapers hadden bestreden.

Dit totaal omvat alle passagiers van American Airlines-vluchten 11 en 77, die door de Al Qaida-terroristen in de cockpit werden gebruikt als massavernietigingswapens om de Twin Towers te laten instorten.

Naast de 2.977 mannen, vrouwen en kinderen die omkwamen bij de aanslagen van 11 september 2001, raakten meer dan 6.000 andere mensen gewond tijdens en na de islamistische aanval op de kusten en het hart van de Verenigde Staten. Tot de directe verwondingen behoorden botbreuken, brandwonden en rookvergiftiging. Tot de langdurige trauma’s – evenals tot de psychische klachten – behoorden de gezondheidsproblemen van de eerstehulpverleners en overlevenden, die te wijten waren aan de blootstelling aan giftig puin op Ground Zero.

Voor de Amerikanen was de ramp een schok die hen uit hun zelfgenoegzaamheid haalde. Voor de Israëli’s was ze verwoestend, maar niet verrassend. De burgers van de Joodse staat hadden de twaalf maanden voorafgaand aan deze schijnbaar apocalyptische gebeurtenis besteed aan het berekenen welke bussen zouden kunnen worden opgeblazen of welk winkelcentrum als volgende zou worden aangevallen door een zelfmoordterrorist.

Deze overwegingen kenmerkten de jaren van de Tweede Intifada, die in 2000 was uitgelokt door de Palestijnse Autoriteit onder leiding van terrorist en PLO-leider Yasser Arafat. De aanleiding? Het omvangrijke “land voor vrede”-aanbod van de Israëlische premier Ehud Barak in Camp David.

Zo kwamen zelfs veel langjarige linkse politici in het Israëlische ‘vredeskamp’ tot de conclusie dat diplomatie met terroristen alleen maar dient om hun bloeddorst te versterken. En dat niet alleen tegenover joden.

Islamisten slachtten al christenen af in het hele Midden-Oosten en Afrika en zorgden ervoor dat zij massaal uit de Palestijnse Autoriteit vluchtten. Oh, en laten we de moslim “ongelovigen” niet vergeten, die vanwege hun “verraad” aan de islam in het vizier van de jihadisten staan.

Het zijn dezelfde jihadisten die 11 september vierden door op de daken te dansen toen ze de slachtoffers uit de ramen van het WTC zagen springen. De rest van de wereld verzonk ondertussen in angst en verschrikking.

Maar deze sensatie was niet voldoende om een breed besef te creëren dat de benarde situatie van Israël deel uitmaakt van een groter islamistisch complot. Laten we even vooruitspoelen naar 7 oktober 2023, waarvan de herdenking volgende maand is.

Toen Hamas het zuiden van Israël binnenviel en de ergste gruweldaden tegen Joden sinds de Holocaust beging, had men kunnen verwachten dat de wereld zou beseffen dat dit een uiting was van hetzelfde jihadisme dat verantwoordelijk was voor 11 september – en dat verschillende, vaak rivaliserende islamitische groeperingen een gemeenschappelijk doel hebben. Aangezien de daders van al deze aanslagen dit doel openlijk verkondigen, zou dat niet moeilijk te begrijpen moeten zijn.

Helaas had 7 oktober – met proportioneel 12 keer zoveel slachtoffers als 11 september – het tegenovergestelde effect. In plaats van het Westen wakker te schudden, veroorzaakte het een golf van antisemitisme zoals die sinds de opkomst van het Derde Rijk niet meer was voorgekomen.

Erger nog, het opende juist in de Verenigde Staten de sluizen van de jodenhaat – van de zalen van Harvard tot de pagina’s van de mainstream publicaties en daarbuiten. Dit fenomeen is niet alleen weerzinwekkend, maar ook zelfvernietigend.

Zoals de overleden Britse historicus Paul Johnson in 2005 in het tijdschrift Commentary schreef: “[Antisemitisme] is een intellectuele ziekte, een ziekte van de geest, uiterst besmettelijk en enorm destructief.”

Hij verklaarde verder: “In de hele geschiedenis is er nauwelijks één geval te vinden waarin een golf van antisemitisme werd veroorzaakt door een reële Joodse dreiging (in tegenstelling tot een denkbeeldige).”

Hij voegde eraan toe dat het ook niet “beperkt is tot zwakke, kwetsbare of gewone intellecten; … onder de dragers ervan bevonden zich mannen en vrouwen die verder over krachtige en subtiele gedachten beschikten. Zoals alle psychische aandoeningen schaadt het de rede en is het soms dodelijk.”

Welnu, voor joden is het zeker dodelijk – maar het vreet ook aan de samenlevingen die eraan ten prooi vallen. Hetzelfde geldt voor het jihadisme. Zodra het voet aan de grond heeft gekregen in de landen die zijn aanhangers willen onderwerpen, verspreidt het zich als een metastase.

Dit geldt met name voor het Westen, waar het geboortecijfer gevaarlijk laag is – behalve onder immigranten – en waar luidruchtige meelopers zijn wier invloed hun aantal ver overstijgt. Dit zijn de nuttige idioten wier progressieve politiek en gedrag in tegenspraak zijn met de jihadistische ideologie die zij ondersteunen, hetzij uit onwetendheid, hetzij uit kwaadaardigheid.

Het meest recente excuus om zich tegen Israël en de Joden te verenigen is de oorlog tegen Hamas en de daaropvolgende/gelijktijdige gevechten met andere vertegenwoordigers van Iran en met de Islamitische Republiek zelf. De morele verwarring van de mensen die aan de beurt zouden zijn als de jihadisten hun zin zouden krijgen, is verbazingwekkend.

Zonder de huidige Amerikaanse regering, de enige echt relevante speler op het internationale toneel, zou Israël gedwongen zijn om alleen het hoofd te bieden aan zijn doodsvijanden en zich te verzetten tegen de manipulaties van zijn zogenaamde vrienden.

Gelukkig begrijpt de Amerikaanse president Donald Trump dat de joodse staat, de “kleine Satan”, niet alleen in de frontlinie staat in de oorlog tegen de “grote Satan”, Amerika, maar ook tegen alle Joods-christelijke waarden die beiden na aan het hart liggen. Precies daarom dringt hij er bij Israël op aan om deze oorlog eindelijk te gaan winnen.

Met het oog op deze twee met elkaar verbonden herdenkingen moeten we ophouden te klagen over de holheid van de slogan “Nooit meer” na de holocaust, en ons de belofte van Hamas herinneren, die door jihadisten overal werd bevestigd, om de gruweldaden van 7 oktober “steeds weer” te herhalen.