Trump’s ‘grote vertrouwen’ in Gaza

(JNS) Het recente ‘Great Trust’-plan voor Gaza, gesteund door Donald Trump, wordt gepromoot als moedig, visionair en zelfs humanitair. Of het nu de definitieve versie is of niet, het moet grondig worden onderzocht.

In wezen is dit plan moreel inconsequent, strategisch gebrekkig en historisch blind. Het voorziet in financiële steun, gesubsidieerde huisvesting, voedselhulp en een digitale munteenheid voor een bevolking die er al bijna twee decennia voor heeft gekozen om Hamas te versterken en te legitimeren – niet alleen door middel van verkiezingen, maar ook door collectief te zwijgen en hun wreedheden te verheerlijken.

Dat is geen overdrijving. Op 7 oktober 2023 werden Israëlische burgers verkracht, verbrand, verminkt en ontvoerd. Kinderen werden afgeslacht. Gezinnen werden uitgeroeid. De straten van Gaza reageerden niet met verdriet, maar met gejuich. Aanbiedingen van 5 miljoen dollar per gijzelaar konden geen enkele burger in Gaza ertoe bewegen in te grijpen of onschuldige levens te beschermen. Dit zijn niet de daden van een bevolking die door terreur is gegijzeld. Het is de reactie van een bevolking die medeplichtig is geworden.

Het is tijd om te stoppen met doen alsof Gaza alleen door Hamas wordt “geregeerd”. Gaza is Hamas. Het onderscheid tussen burgers en terroristen verdwijnt wanneer generatie na generatie opgroeit met een voortdurend ideologisch dieet van jihad, martelaarschap en jodenhaat, vaak in klaslokalen die worden gefinancierd en beheerd door de UNRWA. Nu voorstellen om Gaza te herbouwen met miljardensteun uit het Westen en de Golfstaten, zonder eerst de structuren en ideologieën weg te nemen die tot 7 oktober hebben geleid, is geen diplomatie. Het is nationale zelfvernietiging, vermomd als humanitarisme.

Dit is niet zomaar een conflict over land, grenzen of nederzettingen. De oorlog tegen Israël is theologisch van aard, niet politiek. Hij maakt deel uit van een bredere, 1400 jaar oude ideologische strijd tegen het bestaan van een soevereine Joodse staat in het Midden-Oosten. Van Teheran tot Ankara en van de moskeeën in Qatar tot de straten van Londen, overal is de slogan dezelfde: Het einddoel is de vernietiging van Israël.

De moderne Palestijnse nationale identiteit zelf is een uitvinding uit de tijd van de Koude Oorlog, die in de jaren zestig met hulp van de Sovjet-KGB werd gecreëerd om als plaatsvervanger te dienen tegen de westerse invloed in de regio. Voorheen werd er nooit gepleit voor een onafhankelijke Palestijnse natie en werd de term ‘Palestijnen’ algemeen gebruikt om Joden onder het Britse mandaat aan te duiden. Zelfs Golda Meir, de latere premier van Israël, hield ooit haar paspoort uit de mandaatsperiode omhoog en verklaarde: ‘Ik ben Palestijnse.’

Het feit dat het Westen dit verhaal blijft ondersteunen, lang nadat het decennialang bloedvergieten heeft aangewakkerd, is niet alleen historisch onjuist, maar ook uiterst onverantwoordelijk.

Er is echter een alternatieve weg voorwaarts.

Deze is niet gebaseerd op verzoening, maar op duidelijkheid. Gaza moet terugkeren naar Joodse soevereiniteit. Het Joodse volk heeft diepe historische wortels in Gaza, waaronder spirituele en culturele leiders zoals Rabbi Yisrael Najara, de opperrabbijn van Gaza in de 17e eeuw, wiens liturgische gedichten nog steeds worden gezongen.

De Joden leefden daar vreedzaam totdat ze in 1929 werden verdreven door de Britten, die weigerden hen te beschermen tegen anti-Joodse rellen. Deze episode is geen oud verhaal, maar een direct precedent voor de situatie waarmee we vandaag worden geconfronteerd.

Elke duurzame oplossing moet volledige Joodse soevereiniteit omvatten “van de rivier tot de zee”, niet als een slogan van dominantie, maar als erkenning van het mislukte experiment van de deling en de morele duidelijkheid van zelfverdediging. De Arabische wereld, die al decennia lang weigert de vluchtelingen op te nemen die door haar eigen aanvalsoorlogen zijn ontstaan, moet nu haar verantwoordelijkheid nemen. Qatar, Syrië en Turkije, die allemaal de jihad financieren en aanwakkeren, moeten hun deuren openen voor degenen die niet langer in Gaza kunnen blijven.

Israël heeft zijn deel gedaan. Het heeft Joodse vluchtelingen uit de hele wereld opgevangen, van Jemen tot Irak, van Iran tot Ethiopië. Het is tijd dat de Arabische wereld hetzelfde doet met de bevolking die zij heeft geradicaliseerd en in de steek gelaten.

Het principe is eenvoudig: genocide mag nooit worden beloond. Het moet worden uitgeroeid. Er wordt niet over onderhandeld. Het wordt niet gefinancierd. Degenen die het afslachten van burgers toejuichen, krijgen geen onroerend goed aan het strand en geen financiële prikkels aangeboden.

Eisen om geradicaliseerde personen uit westerse landen te deporteren stuiten op weinig protest bij politiek rechts. Waarom zou Israël, het belangrijkste slachtoffer van radicaal islamitisch terrorisme, aan lagere normen worden gemeten? Het toestaan van de terugkeer van deze bevolking naar een herbouwde, door het Westen gefinancierde “Gaza-Riviera” is geen vredesplan. Het is een zelfmoordpact.

Israël mag dit niet ondertekenen. In plaats daarvan moet het zijn rechtmatige aanspraak doen gelden, zijn toekomst verdedigen en Gaza weer Joods maken.