Rode Kruis heeft zijn missie in Gaza opgegeven

“En de kinderen van Israël trokken triomfantelijk met uitgestrekte arm (uit Egypte) weg.”

Rashi interpreteert “uitgestrekte hand” als “met trotse en uitmuntende moed”. Triomfantelijk, inderdaad. De Israëlieten verlieten Egypte openlijk en trots, met opgeheven hoofd.

Soms vraag ik me af: wat is er geworden van die trots en kracht die ons volk destijds kenmerkte? In de loop van de eeuwen van het joodse leven in de diaspora lijken we dat gevoel van trots te zijn kwijtgeraakt. We kwellen onszelf genadeloos.

Zelfs komieken maken er grappen over. De legendarische Jackie Mason zei: “Ik weet wat er na deze show zal gebeuren. De niet-joden zullen het geweldig vinden, en de joden zullen zeggen: ‘Nee, te joods!’” Waarom zijn we zulke masochisten die onszelf voortdurend kleineren?

Voor te veel joden wordt de maatstaf voor uitmuntendheid bepaald door één enkele factor: “Zouden de niet-joden het leuk vinden?” Ik ben geen Sigmund Freud, maar ik zou willen beweren dat joden maar al te vaak lijden aan een minderwaardigheidscomplex. Hoe ironisch dat de niet-joden ons verwijten elitair en neerbuigend te zijn en ons confronteren met de term “uitverkoren volk”, terwijl we ons in werkelijkheid eerder minderwaardig dan superieur voelen.

Er zijn pessimisten in de Knesset en apologeten in New York. Er zijn te veel joodse studenten die niet durven hun stem te verheffen, een kippa of een chai-ketting te dragen of een mezuzah aan hun appartementen op de campus te bevestigen. Er zijn te veel joden in de hoofdsteden van het Westen die tegenwoordig baseballpetten dragen in plaats van kippa’s. Ik begrijp dat velen bang zijn om aangevallen te worden door antisemieten die zich al te vrij op straat bewegen. Maar op een gegeven moment moeten we opstaan en kleur bekennen.

Gezien alle waanzinnige oproepen tot genocide moeten we trots en uitdagend verklaren dat Israël een verdedigingsoorlog voert tegen landen en terreurgroepen die zich hebben toegelegd op zijn volledige vernietiging. De Israëlische defensietroepen is de juiste benaming voor een organisatie met een leger, marine, luchtmacht en inlichtingendiensten. Het oude cliché geldt nog steeds: “Als de Arabieren hun wapens zouden neerleggen, zouden we vrede hebben, maar als Israël zijn wapens zou neerleggen, zou er geen Israël meer zijn.”

En als er gevallen waren waarin Israël een preventieve aanval uitvoerde, zoals in de Zesdaagse Oorlog van 1967, dan was dat omdat Egypte het hele Midden-Oosten had gemobiliseerd voor een gezamenlijke militaire actie om “Israël de zee in te drijven”. En als ze ook maar de geringste kans hadden gekregen, hadden ze dat ook gedaan.

De Verenigde Naties, de Europese Unie, de New York Times, de Guardian en andere internationale organisaties en media mogen Israël dan wel bekritiseren en veroordelen voor zijn verdedigingsmaatregelen, maar zij zijn geen bakens van moraliteit. Wij hebben onze eigen talmoedische leer, die het heel duidelijk stelt: “Als iemand komt om je te doden, sta dan op en dood hem eerst” (Sanhedrin 72a).

Zelfverdediging is moreel en juist. Het redden van levens heeft de hoogste prioriteit in ons waardensysteem, maar als de enige manier om het leven van onschuldige potentiële slachtoffers te redden is door de dader te doden, dan moet dat maar zo zijn.

Geloof het of niet, maar joden zijn van nature en uit gewetensoverwegingen pacifisten. We zoeken geen ruzie met mensen of naties. Onze buren in het Midden-Oosten zouden een veel beter leven en een veel hogere levensstandaard hebben als ze bereid waren in vrede met Israël te leven.

In 1977 deed de Egyptische president Anwar Sadat een beroemde poging. Hij hield zelfs een toespraak voor de Knesset in Jeruzalem. Zijn beloning? De moord door zijn eigen volk. En zo zijn Arabische despoten die vrede zouden kunnen overwegen, bang om het te proberen, omdat ze weten dat zij de volgende op de dodenlijst zijn.

Mijn beste Joodse medeburgers, laat u alstublieft niet beïnvloeden door de mediagekte of de symfonie van waanzin die vanuit de hele wereld tot ons doordringt. De totale en absolute hypocrisie van de demonstranten tegen Israël is nu onomstotelijk bewezen door hun afschuwelijke stilzwijgen over de Iraanse revolutie die momenteel plaatsvindt.

Niemand heeft zich ingezet voor het Iraanse volk, dat de straat op is gegaan en wanhopig vecht voor vrijheid. Tienduizenden zijn vermoord door de bommencommando’s van de ayatollah, en er is geen enkel woord van protest gekomen van de oh zo morele internationale organisaties en media. Sommige van de landen die het luidst protesteren tegen Israël, zwijgen vreemd genoeg over Iran – waaronder Zuid-Afrika.

We hebben niets om ons voor te schamen en we hebben niets en niemand om ons tegenover te verantwoorden of ons voor te verontschuldigen.

28 januari, de 10e Schewat, is de sterfdag van de voormalige Lubavitcher Rebbe, Rabbi Josef Jizchak Schneerson. Als leider van de Russische joden vocht hij tegen Stalin en de KGB en verloor daarbij bijna zijn leven. Hij werd ter dood veroordeeld vanwege zijn activiteiten en zijn werk voor het behoud van het jodendom in communistisch Rusland. Wonder boven wonder overleefde hij. Hij bleef tot het einde toe opstandig en hielp uiteindelijk mee aan de opbouw van het joodse leven in de Verenigde Staten. Hij schuwde dus niet om zijn mening te geven.

Het is tijd dat ook wij Egypte en de slavenmentaliteit achter ons laten. “En de kinderen van Israël trokken triomfantelijk met uitgestrekte arm (uit Egypte) weg.”

Laten we dit trots en moedig doen.