Al decennialang beschikken de Verenigde Staten van Amerika over het machtigste leger ter wereld, dat in staat is om legers, commandostructuren en regeringen met buitengewone snelheid te vernietigen. Maar veldslagen winnen is niet hetzelfde als oorlogen winnen.
De ware maatstaf voor een overwinning is of een land het doel bereikt waarvoor mensenlevens en financiële middelen zijn opgeofferd. Afgemeten aan deze maatstaf zou Washington voorzichtig moeten zijn wanneer het Israël voorschrijft hoe het met Hamas, Hezbollah en Iran moet omgaan.
Vietnam had de Amerikanen al jaren geleden een les moeten leren. Meer dan 58.000 Amerikanen kwamen om, maar het lukte niet om te voorkomen dat Zuid-Vietnam onder communistisch bewind kwam. Amerika trok zich terug en Saigon viel.
De Golfoorlog van 1991 had het tegenovergestelde resultaat. Amerika stelde zich het beperkte doel om de Iraakse strijdkrachten uit Koeweit te verdrijven, bereikte dat doel en stopte toen.
Maar Irak werd later een nieuwe mislukking.
Het onttronen van de dictator Saddam Hoessein in 2003 duurde weken. Wat daarna volgde, strekte zich uit over meer dan twee decennia. Washington had zich een stabiel, democratisch Irak voorgesteld. In plaats daarvan ontstonden er opstanden, godsdienstoorlogen, de IS en een enorme Iraanse invloed. Terwijl Amerika zich voorbereidt om zijn resterende troepen terug te trekken, blijven de door Iran gesteunde milities, waaronder ook groeperingen die Amerikanen hebben aangevallen, stevig verankerd. Amerika wist hoe het Saddam moest omverwerpen. Het wist echter niet hoe het Irak moest veranderen in het land waarop het had gehoopt.
Afghanistan volgde hetzelfde patroon. Na 11 september vernietigde Amerika snel het toevluchtsoord van Al-Qaida en ontnam het de Taliban-regering, die de terreurgroep had beschermd, haar macht. Vervolgens besteedde Amerika twintig jaar aan het opbouwen van een nieuwe Afghaanse staat en een nieuw Afghaans leger. Tijdens de Amerikaanse terugtrekking stortten de regering en het leger vrijwel onmiddellijk in, en keerde de Taliban terug.
Amerika heeft ongeveer 8 biljoen dollar uitgegeven aan de oorlogen na 11 september. Toch is het terrorisme niet verdwenen. De Taliban en de door Iran gesteunde milities overleefden; IS ontstond; de Houthi’s werden een regionale bedreiging; Hamas bleef bestaan; en Hezbollah bouwde een enorm niet-stataal raketarsenaal op.
Het falen lag niet in de moed, maar in de strategie.
Washington ging er herhaaldelijk van uit dat voldoende veiligheid, geld en kansen zijn tegenstanders uiteindelijk ertoe zouden brengen om te denken zoals de Amerikanen. Maar de poging om ideologische extremisten het westerse denken op te leggen, is te vergelijken met de poging om een kat in een hond te veranderen of een leeuw in een olifant. Hun aard is anders.
Amerika bekijkt conflicten vanuit een westers perspectief. Hamas, Hezbollah en de Iraanse leiders benaderen hun strijd ideologisch.
Dit verschil is cruciaal. Voor ideologische extremisten kunnen misleiding, uitstel, tijdelijke afspraken en onderhandelingen een hoger doel dienen. Een westerse onderhandelaar beschouwt een akkoord wellicht als een doel op zich. Een extremistische beweging ziet het eerder als een manier om tijd te winnen.
De Amerikaanse president Donald Trump leert deze les momenteel uit eerste hand in Iran. Nadat de Verenigde Staten en Israël de Iraanse leiders en de militaire infrastructuur hadden aangevallen, werd Teheran geen westerse onderhandelingspartner. Iran bleef inzetten op druk, dreigementen, vertragingstactieken, onderhandelingen en het uitoefenen van invloed.
Terwijl Trump toekijkt hoe Iran dit spel speelt, dringt Amerika er bij Israël op aan om overeenkomsten te sluiten die afhankelijk zijn van internationale garanties, stapsgewijze terugtrekkingen en diverse toezeggingen met betrekking tot Hamas en Hezbollah.
In de Gazastrook baseert Trumps Vredesraad zich op ontwapeningsverplichtingen, terwijl Hamas aan de grens met Israël gewapend blijft. In Libanon staat Israël onder druk om zich terug te trekken, terwijl de dreiging van Hezbollah en de Iraanse invloed blijven bestaan.
Iran, Hamas en Hezbollah hoeven Amerika of Israël niet op conventionele wijze te verslaan. Ze moeten overleven, afwachten, zich hergroeperen en misbruik maken van de wens van het Westen om tot een akkoord te komen. Maar Amerika kan zich vergissen, biljoenen uitgeven en uiteindelijk naar huis gaan. Israël kan dat niet. Israël is al thuis.
Als Washington Iran verkeerd inschat, betaalt het daar een strategische prijs voor. Als het Israël onder druk zet vanwege een Amerikaanse misrekening over Hamas of Hezbollah, zouden Israëli’s dat met hun leven kunnen bekopen.
Daarom pakt Israël het anders aan. Het heeft iets begrepen waar Amerika biljoenen aan heeft uitgegeven: een ondertekend document verandert niet noodzakelijkerwijs de ideologie van een vijand. Hamas en Hezbollah zijn geen bedrijven die over verdragen onderhandelen. Hun definities van overwinning en hun tolerantie voor slachtoffers verschillen. Zij meten tijd in generaties, niet in verkiezingscycli.
Om hiermee om te gaan, betekent afschrikking dat schendingen duurder moeten worden gemaakt dan het nakomen van afspraken. Het betekent begrijpen dat de vernietiging van militaire capaciteiten belangrijker is dan nog een vredesbelofte.
Amerika zou Israël advies moeten geven. Vrienden geven elkaar advies. Maar na biljoenen dollars, duizenden mensenlevens en de ene oorlog na de andere, die niet hebben geleid tot het door Washington beoogde resultaat, is dit niet het juiste moment om Israël de les te lezen of druk op het land uit te oefenen.
Het is tijd dat Amerika het een en ander van Israël leert.
Een beschermingsschild voor de volkeren – hoe Israël het Europese luchtruim verdedigt
Israëlische reservist door PA-politieagenten in gebied C geslagen en meegenomen
Een Israëlische boer laat zich door niets tegenhouden
