Raketaanvallen en medische noodsituaties zijn onderdeel van dagelijks leven

Een voortdurend gezoem vult de hoofdmeldkamer van het versterkte nationale operatiecentrum van de Israëlische reddingsdienst, waar de medewerkers in een gespannen oorlogssituatie het hoofd bieden aan de ongewone combinatie van binnenkomende raketwaarschuwingen en alledaagse medische noodsituaties.

Dit alles hoort bij het dagelijkse werk in het nationale operatiecentrum van Magen David Adom (MDA) in de stad Ramla, in het centrum van Israël, vlakbij Tel Aviv. Als teken des tijds betrok de organisatie op 7 oktober 2023, de dag van de door Hamas geleide aanvallen op het zuiden van Israël, het zes verdiepingen tellende, versterkte gebouw.

De ultramoderne, 130 miljoen euro kostende faciliteit, die werd gefinancierd door donateurs van de overwegend vrijwillig werkende organisatie, huisvest de nationale reddingscentrale en ondergrondse nationale bloed- en moedermelkbanken.

Tijdens de eerste drie weken van de oorlog met Iran bleef de bloedbank – die 95 % van de behoefte van de ziekenhuizen en de Israëlische strijdkrachten dekt – werken vanuit beschermde ondergrondse kelders. Ondertussen is het callcenter een vast onderdeel geworden van het Israëlische televisienieuws, aangezien het publiek na elke raketaanval wacht op officiële informatie over de slachtoffers.

De medewerkers van het centrum – een van de zeven in het hele land – verwerken normaal gesproken ongeveer 5.000 telefoontjes per dag. Sinds het begin van de oorlog werken ze bovendien samen met het thuisfrontcommando van de IDF en gebruiken ze geavanceerde technologie om inkomende raketten te volgen, zodat hulpdiensten in staat van paraatheid kunnen worden gebracht terwijl ze hun reguliere taken voortzetten.

Aangezien de meeste Israëli’s zich tijdens raketalarm in schuilplaatsen bevinden, komen veel meldingen van gewonden pas 10–15 minuten na het sirenegeluid binnen, wanneer de bewoners de schuilplaatsen verlaten. In veel gevallen wijzen technologische bewakingssystemen de ambulancepersoneel al op ongebruikelijke activiteiten, nog voordat er telefoontjes binnenkomen.

Alledaagse noodsituaties blijven de boventoon voeren

“Zelfs midden in de oorlog bestaat 90 % van ons werk uit alledaagse zaken”, verklaarde Aryeh Myers, een 49-jarige ambulancebroeder uit Modi’in, die tijdens de oorlog ook de afdeling internationale betrekkingen van de organisatie ondersteunt, vorige week tegenover JNS.

Terwijl hij sprak, verscheen er op een meldingsscherm een bericht over een botsing tussen een auto en een motorfiets, evenals een waarschuwing voor een aanstaande raketaanval, waarbij locaties in heel Israël op de digitale kaarten van de meldkamer werden gemarkeerd.

Tot op heden zijn de meeste door de MDA behandelde verwondingen veroorzaakt door inwoners die zich naar schuilplaatsen haastten, aldus Myers, ondanks een dodelijke raketaanval in Beit Shemesh, waarbij negen mensen omkwamen, en verdere aanvallen in het zuiden van Israël in het weekend, waarbij meer dan 100 mensen gewond raakten.

Sinds het begin van de drie weken durende oorlog zijn in Israël 16 mensen omgekomen door Iraanse raketaanvallen en zijn er meer dan 400 gewond geraakt, waarvan 18 ernstig, zo blijkt uit de cijfers die zondag door de MDA zijn gepubliceerd.

In totaal heeft de organisatie ongeveer 1.600 mensen behandeld voor oorlogsgerelateerde verwondingen, waarvan er ongeveer 1.300 lichamelijke verwondingen hadden opgelopen en de rest in shock verkeerde.

De 30-jarige ambulancebroeder Elad Slama van Magen David Adom behoorde op 18 maart 2026 tot de eerstehulpverleners bij een raketaanval in zijn stad. Foto: MDA.

“Je verwacht nooit dat zoiets vlak voor je eigen deur gebeurt”

„Hoe goed je je ook voorbereidt, de realiteit is altijd harder als je de gewonde onder ogen komt”, zei Elad Slama, een 30-jarige ambulancebroeder uit Beit Shemesh, die tot de eerstehulpverleners behoorde op de plek waar een Iraanse ballistische raket in zijn buurt insloeg. „Je verwacht nooit dat zoiets vlak voor je eigen deur gebeurt.”

Aangezien 90 % van de 39.000 medewerkers vrijwilligers zijn, is de MDA sterk afhankelijk van gewone burgers die hun tijd opofferen voor de reddingsdienst. De organisatie wordt grotendeels gefinancierd uit de geleverde diensten, ongeveer een kwart komt uit donaties en ongeveer 12 % uit overheidssteun.

Lee Ross, vrijwilliger bij Magen David Adom, in een bus voor intensieve zorg die wordt ingezet voor het vervoer van patiënten, 18 maart 2026. Foto: MDA.

„Een nieuwe kijk op het leven”

„We maken mensen mee op de ergste momenten van hun leven”, zei de 55-jarige Lee Ross, die in Birmingham werd geboren en tegenwoordig in Holon in de agglomeratie Tel Aviv woont. Hij zet zich al meer dan drie decennia als vrijwilliger in als ambulanceverpleger en bestuurt nu een van de drie nieuwe intensive care-bussen die vorig jaar aan de organisatie zijn geschonken. “Maar het geeft een enorme voldoening om mensen te kunnen helpen.”

Met het oog op het grote aantal jonge vrijwilligers van de organisatie en het opleidingscentrum voor ambulancepersoneel dat in het gebouw is gevestigd, voegde hij eraan toe: “Dit opent een geheel nieuwe wereld voor hen en geeft hen een ander perspectief op het leven.”