“Overwinning” komt niet voor in het militaire lexicon van Israël

“Tot de overwinning” is een Israëlische strijdkreet geworden sinds de gruweldaden van de Hamas-invasie op 7 oktober 2023. Maar een van de belangrijkste opstellers van de moderne gedragscode van de Israëlische Strijdkrachten zegt dat “overwinning” geen deel uitmaakt van het Israëlische militaire lexicon.

Wanneer de Israëlische regering de term “overwinning” gebruikt, overschrijdt ze de grenzen van de moraliteit,” benadrukt Prof. Avi Sagi, één van de opstellers van de “Spirit of the IDF”, die het Israëlische leger leidt.

Prof. Sagi en zijn collega’s stelden in 2000 de herziene versie op van de officiële ethische doctrine van de IDF. De toenmalige stafchef van de IDF, Shaul Mofaz, wilde een verplichting tot overwinning toevoegen, maar Sagi en de anderen maakten bezwaar.

“We vertelden [Mofaz] dat overwinning niet het doel is van het verdedigen van de burgers van de Staat Israël. Het doel van de IDF is om een defensieve kracht te zijn,” vertelde Sagi aan interviewer Tuvi Pollack.

Ze sloten uiteindelijk een compromis met Mofaz en namen een “toewijding aan de missie en het nastreven van de overwinning” op, maar Sagi merkte op dat de echte focus op de missie lag, niet op de overwinning. Als de twee het eens zijn, dan zij het zo, maar zo niet, “laten we het praten over ‘winnen’ over aan basketbal en schaken.”

Wat is er mis met winnen?

Waarom wordt het soort overwinning waar Israëli’s vandaag over praten uit de officiële gedragscode van de IDF gehouden? Waarom zou het Israëlische leger niet streven naar een volledige overwinning op zijn vijanden?

Sagi en zijn co-auteurs van de “Spirit of the IDF” waren er vast van overtuigd dat het nastreven van “overwinning” in militaire zin een negatieve invloed zou hebben op de traditionele waarden die het Joodse volk leiden.

Volgens Sagi en zijn co-auteurs is oorlog voor een natie als Israël uitsluitend bedoeld voor zelfverdediging, omdat een van de doelen van Israëls vijanden is om het waardesysteem van het land te vernietigen. Een militaire overwinning of zelfs een verovering zou de Joodse natie ten kwade veranderen, vrezen ze.

“In een ethisch wereldbeeld is er maar één geldige reden voor het gebruik van militair geweld en dat is het principe van zelfverdediging. Overwinning rechtvaardigt het gebruik van geweld niet,” legde Sagi uit. “Het nastreven van de overwinning … leidt tot morele blindheid.”

Hoe kan Israël dan winnen?

Zoals veel van Israëls “pragmatische” stemmen, lijkt professor Sagi de langetermijnimplicaties van zijn standpunt te negeren voor kortetermijnwinst. Velen beweren nu dat soortgelijke overwegingen Israël ertoe brachten om Gaza in 2005 te verlaten, wat ertoe leidde dat het het zwaarst bewapende terroristische toevluchtsoord ter wereld werd, met als hoogtepunt de brute invasie van 7 oktober in het zuiden van Israël.

Het is waar dat Israël niet uit is op militaire verovering. Israël wil vrede en stabiliteit.

Maar dat deden de geallieerden in de Tweede Wereldoorlog ook, en om hun doel van vrede en stabiliteit te bereiken was een beslissende militaire overwinning nodig en een lange militaire bezetting om ervoor te zorgen dat de krachten die ze bestreden hen nooit meer konden bedreigen.

Net als veel andere militaire en politieke figuren in Israël benadrukt Prof. Sagi dat “het onmogelijk is om de absolute uitroeiing van het kwaad uit welke bron dan ook te garanderen, omdat mensen de neiging hebben om kwaad te doen, vooral degenen die zijn opgevoed om kwaad te doen als onderdeel van een ideologie”.

Dit is ook waar. De ideologie die Hamas drijft zal niet worden uitgeroeid. Die zal voortleven, ongeacht de uitkomst van de Gaza-oorlog.

Maar dat geldt ook voor de nazi’s. Of voor Al Qaeda. Of voor ISIS. Nazisme en jihadisme leven voort. Maar dit feit heeft de geallieerden in de Tweede Wereldoorlog of de coalitietroepen in de afgelopen decennia er niet van weerhouden om te streven naar een beslissende overwinning op deze krachten van het kwaad.

Een man als professor Sagi weet dit ongetwijfeld allemaal. Wat hem onderscheidt van de meeste Israëli’s vandaag, en van de geallieerde leiders en coalitieleiders in die eerdere conflicten, is dat hij niet gelooft dat het nodig is om het potentieel van de vijand om kwaad te doen volledig uit te roeien om het gewenste niveau van zelfverdediging te bereiken.

In het bijzonder gelooft hij dat Hamas niet langer een bedreiging vormt, in ieder geval niet op de korte termijn, en dat de oorlog in Gaza daarom moet worden beëindigd.