Onze nieuwe heldinnen

Vorige week hebben we zoveel oorlogsverhalen gehoord dat we geen pauze kregen. Het ene na het andere verhaal hebben we gelezen.

Door Anat Schneider | | Onderwerpen: Hamas, Gazastrook
Een bijzondere heldin - Rachel Edri uit Ofakim met haar zoontje na het bloedbad. 18 oktober 2023. Foto: Miriam Alster/Flash90

Ik wil jullie graag laten kennismaken met enkele verhalen over heldhaftige vrouwen en nieuwe manieren van oorlogvoeren die we vroeger niet kenden.

“Hij vroeg om water, zij gaf melk” – Rachel Edri

Het blijkt dat zelfs de duivel de warmte van een moeder niet kan weerstaan. Je zult niet geloven hoe het leven van Rachel Edri en haar man David uit de stad Ofakim werd gered toen ze in hun huis vastzat met haar man en vijf gewapende terroristen uit de Gazastrook!

Ze sprak met hen! Ze stelde hen directe vragen over hun leven, over hun kinderen, over hun beroep. Ze zong liedjes voor hen in Mizrahi/Midden-Oosterse stijl, precies zoals zij van muziek houden. Ze trad zelfs op als hun verpleegster en verbond hun wonden.

Zoals elke goede Joodse moeder die er niet aan kan denken dat iemand in haar huis honger heeft, bracht ze hen thee en koekjes. In feite liet ze hen geen andere keuze dan “verliefd” op haar te worden. Met een zeldzame intuïtie slaagde ze erin haar eigen vangnet te weven.

Ze sleepte het gesprek uur na uur voort, zelfs toen ze een granaat boven haar hoofd hielden. Totdat uiteindelijk, midden in de nacht, een Israëlisch SWAT-team (Yamam) onverwacht haar huis binnendrong en de controle overnam. De soldaten doodden de terroristen en zij redde haar leven en dat van haar man David.

Rachel Edri’s stijl van oorlogvoeren deed denken aan de Bijbelse heldin Jaël in Richteren 4:17-22, die de uitgeputte, dorstige vijandelijke krijgsheer Sisera in slaap suste met melk en hem vervolgens doodde.

Innerlijk buikgevoel – Inbal Lieberman

Kibboets Nir Am was het enige Israëlische dorp in het gebied van de Gazastrook dat het inferno slachtofferloos overleefde.

Inbal Lieberman, 25 jaar oud, is de IDF-veiligheidsofficier voor de kibboets. In de vroege ochtend van die noodlottige dag hoorde ze vreemde geluiden. Als iemand die gewend was aan de geluiden in de buurt van de Gazastrook, kon Inbal de kleine nuances waarnemen en begrijpen dat deze geluiden niet dezelfde waren als die waaraan ze gewend was. Ze besefte met een scherpe innerlijke intuïtie dat het deze keer anders was. Haar onderbuikgevoel liet haar niet los en ze besloot de leden van het noodteam te verzamelen, hen met wapens te bewapenen en ze in posities rond de kibboets te plaatsen. Drie uur lang gingen de leden van deze groep, onder leiding van Inbal, een vuurgevecht aan met de terroristen en redden zo de kibboets.

We weten allemaal wat er gebeurd zou zijn als ze besloten had om het innerlijke instinct dat haar leidde niet te volgen. Hoe geweldig zou het zijn als ieder van ons zou kunnen leren om, net als zij, vast te houden aan een dof en koppig onderbuikgevoel en het dictaat van het hart te volgen.

Ik laat me niet verslaan – Yaffa Edri

De 85-jarige Yaffa Edri uit de kibboets Nir Oz is een van de symbolen van de oorlog geworden.

Ze werd door terroristen van haar bed gelicht en gefilmd terwijl ze haar gijzelden in de richting van Gaza. Met haar kin omhoog en sterke ogen, haar rug recht en een lichte glimlach, stond Yaffa niet toe dat Hamas haar geest brak. Ze leek zo kalm en beheerst dat er op internet geruchten de ronde deden dat ze aan dementie of Alzheimer leed. Hoe kon de triomfantelijke uitdrukking op haar gezicht anders verklaard worden? Het blijkt dat het mogelijk is om kalm te zijn, zelfs als je in verschrikkelijke gevangenschap verkeert. In een hartverscheurend interview zei haar kleindochter dat Yaffa mentaal volledig helder was en voegde eraan toe: “Ze behoort tot de generatie die dit land heeft opgericht. Ze zal niet toestaan dat iemand haar gebroken ziet.”

Wat een surrealistisch moment – een oudere vrouw ontvoerd door terroristen tijdens een nachtmerrieachtige oorlog en weigerend om haar hoofd te buigen ondanks hun woede. Yaffa werd een symbool van Israëls overleving, met opgeheven hoofd, vechtlust, staande – zelfs in het aangezicht van het onbekende, omsingeld door de vijand.

Uit deze verhalen kunnen we een belangrijke les leren:

Het maakt niet uit hoe geavanceerd we zijn met geavanceerde wapens, met geavanceerde elektronica en met de nieuwste gevechtsvliegtuigen; zonder een geest van geloof, vindingrijkheid en kameraadschap zullen deze mooie gereedschappen nooit genoeg zijn.

Dit doet me, in een andere context, denken aan de eenheid die wordt uitgedrukt in het “Sh’ma-gebed“. Of ze het nu leuk vinden of niet, ook Israël is één.

Israel Today nieuwbrief

Dagelijks nieuws

Gratis in uw mailbox

Israel Heute Newsletter

Tägliche Nachrichten

FREI in Ihrer Inbox