Er zijn momenten in Israël waarop de oprichting van een nieuwe nederzetting meer is dan alleen een woningbouwproject. Het is een statement. De inwijding van Ma’or Tzur in Samaria was zo’n moment.
Op het eerste gezicht was dit een ceremonie ter ere van de oprichting van nog een Israëlische nederzetting op een strategisch gunstige locatie boven Route 443, een van de belangrijkste verkeersaders die Jeruzalem met Centraal-Israël verbindt. Maar meer nog: het was een verklaring over hoe de Israëlische leiders de oorlog die op 7 oktober 2023 begon, steeds minder zien als een op zichzelf staande militaire actie, maar als een nationaal keerpunt.
Minister van Financiën Bezalel Smotrich bracht dit tijdens de inwijdingsceremonie voor de nieuwe nederzetting, waaraan Israëlische ministers en parlementsleden deelnamen, onomwonden tot uitdrukking. De militaire successen die Israël heeft behaald, zo betoogde hij, zouden niet beperkt blijven tot het slagveld. Ze zouden politieke gevolgen hebben, en tot deze gevolgen behoort een herinrichting van de strategische diepte van Israël in Gaza, Libanon en Syrië.
Dat is het deel dat het internationale systeem voorspelbaar als „provocerend” zal bestempelen.
Wat Smotrich verwoordde, is de zich aftekenende logica van een Israël na 7 oktober: Als de kwetsbaarheid van de Joden een bloedbad heeft uitgelokt, dan moet hierop worden gereageerd door de Joden zich te laten wortelen. Als de oude doctrine van terugtrekking, inperking en onderhandelde fictie terreurlegers aan de grenzen van Israël heeft voortgebracht, dan zal de corrigerende maatregel niet bestaan uit het voortzetten van meer van hetzelfde met een betere branding.
Het zal controle zijn. Aanwezigheid. Grenzen die iets betekenen. Gemeenschappen die zich niet verontschuldigen voor het feit dat ze bestaan.
Dat is waar Ma’or Tzur voor staat.
Smotrich bracht de zaak op de spits. Militaire maatregelen alleen zijn niet voldoende. Oorlog heeft een politieke dimensie, en als Israël het serieus meent met het veiligstellen van zijn toekomst, moet succes op het slagveld worden gevolgd door politieke consolidatie. In Judea en Samaria betekent dit dat er voor eens en voor altijd afrekend moet worden met de illusie dat de opdeling van Israëls bijbelse kernland op de een of andere manier vrede zou brengen, in plaats van een nieuwe terreurenclave te creëren. In Libanon betekent dit denken in termen van verdedigbare linies, in plaats van in diplomatieke nostalgie. In Syrië betekent dit begrijpen dat een machtsvacuüm niet lang leeg blijft.
„Er zal een politieke component [van de voortdurende oorlogen] zijn die onze grenzen zal verleggen”, verklaarde de minister van Financiën.
Eindelijk realistisch worden
Decennialang werd van Israël verwacht te vertrouwen dat in goed vertrouwen afgestaan gebied de vijandelijkheden zou verminderen. Zuid-Libanon zou na de terugtrekking rustiger moeten worden. De Gazastrook zou een testcase voor normaliteit na de bezetting moeten worden. In plaats daarvan werden beide lanceerplatforms. Het probleem was nooit een gebrek aan Israëlische concessies. Het probleem was de aanhoudende weigering van het Westen om te begrijpen waarvoor Israëls vijanden grenzen beschouwen: niet voor coëxistentie, maar als uitvalsbasis.
Dus als Smotrich spreekt over een politieke fase die volgt op militaire maatregelen, zegt hij iets belangrijker dan de gebruikelijke krantenkoppen willen toegeven. Hij zegt dat veiligheid conceptueel niet los kan staan van de geografie. In Israël is territoriale controle het verschil tussen afschrikking en ramp. Dat is de hard bevochten les van 7 oktober.
Deze realiteit werd onderstreept door de locatie zelf. Ma’or Tzur kijkt uit over Route 443, een vitale corridor die Jeruzalem met het centrum van het land verbindt. Vanaf dit uitkijkpunt wordt het strategische argument pijnlijk duidelijk. De hoge ligging is niet alleen belangrijk omdat daar de geschiedenis van Israël is gesmeed, maar ook omdat deze de soevereiniteit van de moderne staat verankert en vijandige actoren de ruimte ontneemt om tegen het grootste deel van de bevolking op te treden.
Israël gaat nergens heen
Ook de voorzitter van de Knesset, Amir Ohana, nam deel aan de ceremonie en zei wat veel te veel Israëlische functionarissen in vroegere tijden slechts met tegenzin en zonder overtuiging leken te zeggen: „Dit is ons land. We zijn hier niet als gasten; we zijn hier niet slechts tijdelijk.”
Het probleem van Israël was nooit alleen de druk van buitenaf. Het was ook de innerlijke verleiding om te spreken alsof het joodse leven in het eigen thuisland eindeloos voorlopige formuleringen vereist, alsof bestendigheid op zich onbeleefd zou zijn.
Maar duurzaamheid is de crux.
De tijd na 7 oktober maakt veel dingen duidelijk, waaronder het volgende: een natie die in haar eigen land niet de taal van de legitimiteit spreekt, zal op een gegeven moment door degenen die niet geloven dat ze daar überhaupt thuishoort, in de taal van het geweld worden aangesproken.
Daarom is de opbouw voor Israëls strategisch perspectief net zo belangrijk als overwinningen op het slagveld.
Elk vacuüm moet worden opgevuld
Israel Ganz, voorzitter van de regionale raad van Binyamin, vatte het contrast treffend en duidelijk samen: Israëls vijanden bouwen terreur op; Israël bouwt leven op.
Ganz zinspeelde op de simpele waarheid die zo velen in het Westen ontgaat: in het Midden-Oosten wordt om elk vacuüm gestreden. Als Israël kritieke gebieden niet veiligstelt, zal iemand anders dat doen. En die ‘iemand anders’ is zelden een neutrale speler. Meestal gaat het om een vertegenwoordiger van Iran, een terreurnetwerk of de infrastructuur die de weg voor beide effent.
Beeld van profetische vervulling
Het feit dat acht van de eerste elf gezinnen in Ma’or Tzur tot de IDF-reservisten behoren, onderstreept het belang van dit moment alleen maar meer. Terwijl de echtgenoten aan het front dienen, bouwen echtgenotes en kinderen een thuis op in het land dat God hun heeft gegeven. Dit is het ware beeld van de Israëlische veerkracht en de profetische vervulling.
En het spreekt precies het soort samenhang aan dat Israël de komende jaren nodig zal hebben.
Want het eigenlijke debat draait hier niet om een nieuwe nederzetting. Het gaat erom welke les Israël trekt uit de ineenstorting van de oude orde. Keert het, zodra de huidige oorlogen afnemen, terug naar de taal van de ‘vertrouwenwekkende maatregelen’, de buitenlandse druk en de territoriale zelfbedrog? Of accepteert het dat het nationale voortbestaan een heel andere doctrine vereist – een die soevereiniteit beschouwt als iets dat moet worden uitgeoefend, en niet alleen als een verwijzing in toespraken?
De gemelde goedkeuring van tientallen nieuwe gemeenten in heel Judea en Samaria wijst erop dat ten minste een deel van de regering het antwoord begrijpt.
Koerswijziging
De internationale reactie zal natuurlijk voorspelbaar zijn. De veroordeling zal vermomd komen als wijsheid. Redacties zullen het als opruiend bestempelen. Diplomaten zullen waarschuwen voor een ‘escalatie’, alsof de instabiliteit in de regio is begonnen met het feit dat Joodse gezinnen naar een nieuwe wijk zijn verhuisd, en niet met generaties van afwijzing, militante acties en islamistische fantasieën.
Maar de oude formules zijn uitgeput. 7 oktober heeft meer dan alleen Israëli’s gedood. Het heeft de illusie vernietigd dat terugtrekking legitimiteit verschaft en dat kwetsbaarheid uitnodigt tot terughoudendheid.
Ma’or Tzur is daarom niet zomaar een gemeenschap. Het is een correctie.
Een correctie van het idee dat de joodse aanwezigheid in het bijbelse kerngebied een belemmering voor vrede zou zijn. Een correctie van de fictie dat veiligheid kan worden uitbesteed aan akkoorden die vijandige actoren nooit van plan waren na te leven. En een correctie van de diplomatieke gewoonte om Israëls verankering als een probleem te behandelen in plaats van als een antwoord.
Israël wordt op pijnlijke en openbare wijze gedwongen iets nieuws te leren dat het nooit had mogen vergeten: vrede ontstaat niet door je klein te maken tegenover vijanden die je kwijt willen. Het ontstaat uit kracht, duidelijkheid en een onverschrokken toewijding om te blijven.
Dat is wat deze week in Samaria werd ingewijd.
Niet alleen huizen.
Maar ook vastberadenheid.
Israël beheerst luchtruim boven Teheran na aanval op doelen Iran-regime
Media Doha spelen dubbelspel
Iran richt zich op olievoorziening en dreigt met ineenstorting van wereldeconomie
