Mijn persoonlijke Pinksteren

De vitale behoefte aan kracht uit de hemel voor het getuigenis van het Evangelie.

Door Charles Gardner |
Israëlische kinderen in de Jezreelvallei vieren Sjavoeot, het enige Bijbelse feest dat nog steeds op grote schaal door christenen wordt gedeeld. Foto: Anat Hermony / Flash90

Ik kijk altijd uit naar Pinksteren om verschillende redenen. Bovenaan de lijst staat dat ik de Here Jezus heb leren kennen rond de tijd van dit jaarlijkse feest, het enige Joodse feest (Sjavoeot) dat nog grotendeels wordt gedeeld met christenen.

De meeste westerse kerken lijken tegenwoordig echter weinig ophef te maken over Pinksteren, wat mij zeer verontrust, omdat het gaat om de viering van wat algemeen wordt beschouwd als de geboorte van de Kerk!

Strikt genomen was het de vervulling van Yeshua’s belofte van macht van bovenaf om zijn (Joodse) discipelen in staat te stellen het Evangelie onder de heidenen te verspreiden. En dit vervulde op zijn beurt Joëls belofte dat de Geest in de laatste dagen zou worden uitgestort op alle vlees.

Pinksteren wordt zo genoemd omdat het precies 50 dagen (Grieks pente = vijftig) na het Pascha plaatsvond, een feest ter viering van de voorjaarsoogst, maar ook van de afkondiging van de Wet.

Petrus’ prediking met Pinksteren op de Tempelberg bracht zeker een vroege oogst van zielen teweeg: op zijn boodschap, waarin hij opriep tot bekering van zonden en geloof in de verrezen Jezus die zij hadden gekruisigd, reageerden 3000 mensen.

In zekere zin heb ik anderhalve week geleden al Pinksteren gevierd – twee weken te vroeg. Want precies 50 jaar geleden, op vrijdag (20 mei), vroeg ik Jezus om in mijn leven te komen, toen ik inging op een verzoek van een Zuid-Afrikaanse vriend in het huis van mijn Joodse grootmoeder in Londen, waar ik toen woonde.

De rest van het decennium (jaren ’70) ging ik naar een levendige kerk in het centrum van Londen – All Souls, Langham Place – waar ik veel leerde over het nieuwe geloof met de hulp van een geweldige Joodse dame, die wat zij noemde een ‘kleuterklas’ voor nieuwe christenen leidde.

Maar pas toen ik naar het noorden verhuisde, naar Yorkshire, beleefde ik mijn eigen persoonlijke Pinksteren, toen ik gedoopt werd in de Heilige Geest. Dat moedigde me aan om te getuigen op een manier die ik vroeger niet had gedaan.

Dat was meer dan 40 jaar geleden – en Pinksteren, samen met de betekenis van zijn Joodse wortels, is nog steeds een passie van mij.

Velen denken dat het de opstanding van Jezus was die alles voor de discipelen veranderde en hun angst in moed veranderde. Dat waag ik te betwijfelen. Want hun was gezegd Jeruzalem niet te verlaten totdat zij met de Heilige Geest waren bekrachtigd.

De door Johannes voorspelde vuurdoop was wat zij nodig hadden om het feit van de opstanding om te zetten in een daad van dynamisch getuigenis, geboren op de vleugels van Gods Heilige Geest – in feite leefde Jezus nu in hen (Johannes 14:17).

Jezus zei ook dat de Geest ons in alle waarheid zou leiden (Johannes 16:13). Het was mijn pinksterontmoeting die mij niet alleen bemoedigde voor mijn bediening, maar die mettertijd mijn ogen opende voor de vitale noodzaak om ons te verbinden met de wortels van ons geloof – d.w.z. de olijfboom die Israël is.

In zijn toespraak tot de heidenen (oftewel niet-Joden), die hun Joodse broeders in de gemengde gemeente te Rome begonnen te betuttelen, maakt Paulus het overduidelijk: “Niet gij onderhoudt de wortel, maar de wortel onderhoudt u” (Romeinen 11:18). Wij hebben het voorrecht “deel te hebben aan het voedende sap van de olijfwortel” (Romeinen 11:17).

Het lijkt mij dat het sap waar Paulus naar verwijst in feite één en hetzelfde is als de Heilige Geest, die ons getuigenis verlevendigt en ons geloof voedt.

Pinksteren is door en door Joods, en als we ons opnieuw verbinden met onze Hebreeuwse wortels, zijn we er zeker van dat we nieuwe dingen ontdekken in Gods rijke schatkamers.

Zoals eerder gezegd, worden de Joden op Sjavoeot ook herinnerd aan het geven van de Wet op de berg Sinaï, 50 dagen nadat zij hun bevrijding uit de slavernij in Egypte hadden gevierd.

Voor hen die Yeshua volgen, het model van Mozes, zijn deze wetten niet langer geschreven op stenen tafelen, maar op tafelen in de harten van de mensen (2 Korinthe 3:3) – een prachtige vervulling van wat God door de profeet Jeremia zei: “Ik zal mijn wet in hun verstand leggen en die in hun hart schrijven” (Jeremia 31:33).

Ik voel een diepe, ondoorgrondelijke dankbaarheid naar de Heer voor Zijn kostbare aanwezigheid en leiding gedurende de afgelopen 50 jaar. Hallelujah!


Charles Gardner is de auteur van de volgende boeken: “Israel the Chosen”, verkrijgbaar bij Amazon; “Peace in Jerusalem”, verkrijgbaar bij olivepresspublisher.com en “A Nation Reborn”, verkrijgbaar bij Christian Publications International.

 

Israel Today nieuwbrief

Dagelijks nieuws

Gratis in uw mailbox

Israel Heute Newsletter

Tägliche Nachrichten

FREI in Ihrer Inbox