Leugens, laster en desinformatie zijn tegenwoordig schering en inslag in de berichtgeving over Israël.
Het regime ten onrechte beschouwen als een stabiele status-quo-speler – in plaats van als een regime dat in het nauw is gedreven – zou wel eens een van de meest ingrijpende strategische fouten van de komende jaren kunnen worden.
De militaire zelfverdediging waartoe Israël zich door de terreuraanslag van 7 oktober 2023 gedwongen zag, heeft zich weliswaar over verschillende fronten verspreid – Gaza, Libanon, Syrië, Jemen, Iran –, maar in wezen leiden alle wegen naar Teheran.
Historische feiten, gestaafd door antieke voorwerpen, staan tegenover een dodelijke ‘echokamer’.
De IDF houdt de belangrijke aanwezigheid in Libanon, Gaza en Syrië in stand om de opbouw van vijandelijke troepen te voorkomen.
De achtste conferentie van Fatah heeft de ernst van de interne verdeeldheid binnen de beweging en haar toenemende vervreemding van het Palestijnse publiek in de Gazastrook aan het licht gebracht.
Terwijl Trump bezig is met regionale overeenkomsten, richt de Joodse staat zich erop om Hezbollah en Hamas te verhinderen zich te herstellen – en om ervoor te zorgen dat Iran nooit een kernwapen in handen krijgt.
Een uitgebreide beschouwing vanuit beschavings- en strategisch oogpunt over hoe twee oude naties gemeenschappelijke waarden kunnen omzetten in gezamenlijke macht
Eerlijk gezegd, ik zeg gewoon wat ik denk, zonder omwegen. U zult het niet geloven – of misschien toch wel, als u de Israëlische ziel begrijpt.
Ondanks diplomatieke gesprekken tussen Washington en Teheran blijft het noorden van Israël een plek van voortdurende onzekerheid. Het dagelijks leven gaat door – maar de realiteit van de oorlog verdwijnt niet.
