Israëls oorlog tegen Hamas is het minst dodelijke conflict in de regio

“Er zijn drie soorten leugens: Leugens, vervloekte leugens en statistieken.” De berichtgeving in de media over de oorlog tussen Israël en Hamas bevatte veel van alle drie.

Door Daniel Greenfield | | Onderwerpen: Hamas, Gazastrook
Israëlische troepen op patrouille in de Gazastrook, 3 februari 2024. Foto: IDF

De Associated Press haalde onlangs de krantenkoppen door ten onrechte te beweren dat de Israëlische campagne tegen Hamas “een van de dodelijkste en meest destructieve in de recente geschiedenis” is en zelfs erger dan “de geallieerde bombardementen op Duitsland in de Tweede Wereldoorlog”.

De Washington Post beweerde dat “Israël een van de meest vernietigende oorlogen van deze eeuw heeft gevoerd in Gaza”, terwijl de Wall Street Journal beweerde dat “de vernietiging qua schaal vergelijkbaar is met de meest verwoestende stadsoorlog in de moderne geschiedenis”.

Dit is des te indrukwekkender omdat zelfs als je de slachtoffercijfers van Hamas accepteert (vervalste en opgeblazen cijfers waarbij er geen terroristen zijn, alleen burgers, en mannen in de vechtleeftijd in feite kinderen zijn), zoals de media doen, dit nog steeds waarschijnlijk een van de minst gewelddadige conflicten in de regio is.

In 2016 bestempelde de Washington Post de Syrische burgeroorlog als “het meest destructieve conflict in de regio” met mogelijk 250.000 doden. In 2020 beschreven de Verenigde Naties de burgeroorlog in Jemen als het “meest destructieve conflict sinds het einde van de Koude Oorlog” met 150.000 doden.

En dan is er nog de huidige fase van de oorlog in Soedan (waar de media momenteel niet in geïnteresseerd zijn), waar het afgelopen jaar 15.000 mensen zijn gedood, als onderdeel van een groter conflict dat mogelijk tot 2 miljoen levens heeft geëist.

De Tigray-oorlog in Ethiopië van de afgelopen drie jaar (die je misschien gemist hebt omdat de media niet hysterisch verslag deden van elke bom die viel en demonstranten thuis bleven en breiden in plaats van het verkeer te blokkeren) heeft mogelijk tussen de 80.000 en 600.000 levens gekost.

(De Spaanse krant El Pais, die verslag deed van de burgeroorlog in Ethiopië, beschreef het als “de dodelijkste van de 21e eeuw” en moest later draaien om te beweren dat Israël erger was, met “25.000 doden in Gaza”).

In werkelijkheid heeft elke grote oorlog en burgeroorlog in de regio veel meer levens geëist dan de oorlog tussen Israël en Hamas, inclusief de oorlog tussen Irak en Iran met naar schatting 500.000 tot 2 miljoen doden. En in het Midden-Oosten is de Kongo-oorlog verantwoordelijk voor 6 miljoen doden sinds 1996.

Hoe rechtvaardigen de media de bewering dat 25.000 meer is dan 2 miljoen?

Als je wilt beweren dat twee plus twee eigenlijk vijf is, dan staan je talloze statistische trucs ter beschikking. Media “analyses” die beweren dat de Israëlische campagne tegen Hamas de dodelijkste en meest destructieve is en zelfs erger zou kunnen zijn dan de Tweede Wereldoorlog passen hun beweringen dienovereenkomstig aan.

Zoals de auteur van elk dubieus onderzoek weet, manipuleer je je parameters om de resultaten te krijgen die je wilt. Media-analyses vergelijken de Israëlische campagne selectief met veldslagen in plaats van oorlogen, richten zich op zeer specifieke tijdslijnen en proberen eerder aantallen per hoofd van de bevolking te berekenen dan totale aantallen. De Hamas-aanval op 7 oktober doodde 10% van de bevolking van Kibboets Be’eri, veel erger per hoofd van de bevolking dan alles wat Israël heeft gedaan in reactie op deze wreedheden.

Maar statistische vervalsing hangt af van waar de lijn wordt getrokken om een bepaald doel te bereiken.

De New York Times, bijvoorbeeld, verklaart dat “het aantal doden in Gaza groter is dan het aantal Arabische slachtoffers in oorlogen met Israël in de afgelopen 40 jaar”. Natuurlijk vond de laatste grote Arabisch-Israëlische oorlog 50 jaar geleden plaats.

Het cijfer van 40 jaar geleden is gebaseerd op de Libanon oorlog, maar de werkelijke aantallen voor die oorlog variëren sterk, van duizenden volgens Israël, 10.000 volgens de CIA, 18.000 volgens Libanon en 30.000 volgens Arafat en de PLO.

Terwijl de media destijds de hoogste schattingen benadrukten om de Israëlische campagne tegen de PLO te bekritiseren, gebruiken ze nu lagere schattingen om de Gaza-campagne aan te vallen.

Op dezelfde manier haalt AP zijn eigen bewering aan dat “ongeveer 10.000 burgers zijn gedood” in de gevechten tegen Islamitische Staat in de Iraakse stad Mosul om Israël aan te klagen. Sommige Iraakse schattingen schatten het cijfer echter op 40.000. PBS waarschuwde in de kop van zijn reportage dat “de menselijke tol van de strijd om Mosul misschien nooit bekend zal worden.”

Na de wankele cijfers uit Libanon gebruikt te hebben om de wankele cijfers uit Gaza te ondersteunen, gaf de New York Times toe dat “net als in Gaza vandaag, onderzoekers zeggen dat het aantal doden in Libanon nooit met zekerheid bekend zal zijn, zelfs vier decennia later, vanwege de mist van de oorlog.”

Zoveel is waar.

The Times haalt zijn eigen bewering aan dat het vrijwel onmogelijk is om het aantal doden nauwkeurig vast te stellen. Daarom zijn de dodentol voor alle oorlogen, van de Syrische en Jemenitische burgeroorlogen tot de massale doden in Soedan en de oorlog tussen Iran en Irak, ruwe schattingen met grote onderlinge verschillen.

Aeschylus, de Griekse toneelschrijver, waarschuwde dat de waarheid het eerste slachtoffer van oorlog is. En nauwkeurige slachtoffercijfers zijn het eerste en laatste slachtoffer van elk conflict.

Het Britse medische tijdschrift The Lancet veroorzaakte ooit controverse toen het beweerde dat de oorlog in Irak eerst 98.000 Irakezen had gedood en daarna meer dan een half miljoen, oftewel 2,5 procent van het land. In 2007 beweerde een Brits databedrijf dat er 1 miljoen Irakezen waren gedood. Deze beweringen werden snel ontkracht en zijn vergeten nu het debat over de oorlog voorbij is.

Tijdens de oorlog in Irak was het politiek opportuun om het dodental op te blazen, net zoals het nu politiek opportuun is om het dodental te verlagen terwijl je kritiekloos de slachtoffercijfers accepteert van een terroristische groepering wiens beste hoop om te overleven is om het dodental onder burgers op te blazen terwijl het zijn eigen slachtoffers minimaliseert.

Het meest verontrustende aspect van de algemene acceptatie van de cijfers van Hamas is precies dat.

Schattingen van het aantal slachtoffers in de Syrische burgeroorlog lopen sterk uiteen, van een kleine zes cijfers tot meer dan 600.000, en verschillende organisaties met verschillende agenda’s zijn met heel verschillende cijfers gekomen. En hoewel veel van deze cijfers onbetrouwbaar zijn, is er tenminste een gezond debat.

Als het over de Gazastrook gaat, noemen de media geen andere cijfers dan die van Hamas. En tegelijkertijd houden ze vol dat het grootste deel van Gaza is vernietigd, dat de medische centra zijn verpulverd en de regering is verpletterd, en dat dit systeem niet alleen te vertrouwen is, maar dat het op de een of andere manier in staat is om onfeilbare statistieken te produceren die in geen enkel ander regionaal conflict bestaan.

De getallen voor de oorlog tussen Iran en Irak variëren met 1,5 miljoen, de Syrische burgeroorlog en de oorlog in Tigray variëren met een half miljoen, en toch is Gaza op de een of andere manier de plek waar de getallen nooit variëren en waar één terreurgroep het allemaal juist heeft.

Op 11 september 2023 identificeerden DNA-tests nog twee slachtoffers van de aanslagen van 11 september. Na 20 jaar zijn 1000 menselijke resten nog steeds onbekend. Over het exacte dodental van orkaan Maria, die Puerto Rico in 2017 trof, wordt nog steeds gedebatteerd en het duurde maanden voordat het dodental van de bosbranden in Maui definitief vaststond. En toch kunnen medische experts van Hamas in minder tijd betere cijfers geven in een oorlogsgebied dan wij in vredestijd.

Slachtoffercijfers zijn altijd al het onderwerp geweest van propaganda, en het meest voor de hand liggende symptoom van propaganda is het gebrek aan zinvol debat. Waarom is er een breed scala aan geschatte slachtoffers in elke regionale oorlog, inclusief de oorlog in Irak, maar niet in Gaza? Omdat er geen verschil van mening is.

Er is geen verschil van mening in Gaza of in de media, die absurde beweringen publiceren dat een paar maanden vechten op de een of andere manier wreder was dan de Tweede Wereldoorlog of regionale conflicten die miljoenen levens eisten.

Hoeveel doden vielen er in Gaza? Het echte antwoord is dat, net als bij de andere oorlogen, niemand het weet.

Na de gevechten zullen er onderzoeken komen die het geschatte totaal nog verder opblazen door gebruik te maken van statistieken over het dodental. Onderzoeken van leegstaande huizen, hittekaarten of satellietbeelden zullen gebruikt worden om nog hogere verliezen te schatten, zonder rekening te houden met doden of evacuaties. Lokale enquêtes op basis van veldrapporten en statistische goocheltrucs worden gebruikt om een veel hoger cijfer dan de huidige 25.000 te berekenen op basis van allerlei valse getallen. Het is te verwachten dat claims van minder dan zes cijfers worden gerapporteerd en behandeld als feit en geschiedenis.

Technieken als deze verklaren het brede scala aan gerapporteerde doden in andere conflicten. En dan kunnen we ons verheugen op debatten over de X-curve en het correct lezen van genealogische gegevens. De uiteindelijke resultaten zullen zeer dubieus zijn, maar er zal tenminste ruimte zijn voor debat. Het heeft weinig zin om te discussiëren over de werkelijke cijfers die afkomstig zijn van een tak van een terroristische organisatie.

Wat de debatten wel zullen laten zien, is dat we het met of zonder agenda niet echt weten. Oorlogen en natuurrampen zijn chaotisch. Mensen verdwijnen, sommigen ontsnappen, en sommigen zullen blijken nooit te hebben bestaan maar een fout te zijn geweest in de administratie van een onbetrouwbaar deel van de wereld.

De cijfers van de Palestijnse Autoriteit en Hamas, waaronder bevolkings- en geboortecijfers, weerspiegelen eerder politieke agenda’s dan de werkelijkheid. Hetzelfde geldt voor de cijfers van de UNRWA, het VN-agentschap dat verantwoordelijk is voor de “Palestijnen” maar ter plaatse wordt bezet door Hamas, dus er zullen genoeg slechte cijfers zijn om de goede te overstemmen.

“Er zijn drie soorten leugens: Leugens, vervloekte leugens en statistieken”, zou premier Benjamin Disraeli ooit gezegd hebben. De berichtgeving in de media biedt veel van alle drie.

Maar cijfers spelen een rol in oorlog, vooral als het gaat om de uitkomst van een overwinning of nederlaag. De obsessie met getallen in conflicten is een ongezonde afleiding van de echte problemen.

De morele afweging tussen de geallieerden en de nazi’s in de Tweede Wereldoorlog veranderde niet door het aantal Duitse burgers dat werd gedood tijdens de bombardementen en artilleriebeschietingen op weg naar Berlijn. Het moreel van de Amerikaanse Burgeroorlog werd niet afgemeten aan het aantal burgers dat werd gedood en hetzelfde geldt voor alle andere oorlogen.

Een land is actief slecht als het erop uit is om een burgerbevolking te vernietigen. Of het nu gaat om de Tweede Wereldoorlog of de Hamas oorlog, slechts één van de twee partijen heeft een uitroeiingsoorlog gevoerd. De moraliteit van een oorlog wordt niet afgemeten aan het aantal burgerslachtoffers, maar aan het moedwillig doden van burgers.

Op 7 oktober en in de maanden daarna heeft Hamas opzettelijk burgers gedood. Israël deed dat niet. De spelletjes met getallen zijn bedoeld om af te leiden van dit simpele feit.

Moraliteit wordt gedefinieerd door de wil, niet door statistieken.

Israel Today nieuwbrief

Dagelijks nieuws

Gratis in uw mailbox

Israel Heute Newsletter

Tägliche Nachrichten

FREI in Ihrer Inbox