(JNS) “Als hij zijn uniform aantrekt, trek ik mijn superheldinnenkostuum aan en verander ik in een octopus met veel armen”, vertelt Chaya, wier man reservist is bij de Israëlische defensietroepen (IDF), in een gesprek met JNS.
Haar man dient in de 9e Brigade, ook bekend als de Oded-Brigade – een gerespecteerde infanterie-eenheid die bestaat uit reservisten die tijdens hun militaire dienst in de Golani-Brigade hebben gediend.
Sinds 7 oktober 2023 behoort de brigade voortdurend tot de eenheden met de meeste reservistendagen. Hun belangrijkste focus ligt op het noordfront. Op het hoogtepunt van het conflict vocht de 9e Brigade enkele weken in Libanon.
Chaya’s man was eigenlijk voor een jaar vrijgesteld van reservistendienst nadat hij gewond was geraakt. Maar met het uitbreken van de oorlog in Gaza, veroorzaakt door het bloedbad van Hamas op 7 oktober, meldde hij zich vrijwillig weer aan voor dienst – dit keer in een logistieke functie binnen de gevechtseenheid. “In het begin dachten we dat hij maar even zou helpen, maar hij is nog steeds in dienst”, zegt Chaya.
Met het uitbreken van de huidige oorlog tegen Iran kreeg hij te horen dat zijn diensttijd met 40 dagen zou worden verlengd. Hun negenjarige kind lijdt aan STXBP1-encefalopathie, een zeldzame genetische neurologische aandoening.
“Aan het begin van de oorlog in Gaza kon ik hem nog optillen en in bad doen. Nu is hij te groot. Wat moet ik doen? Een vreemde bij ons in huis nemen om me te helpen voor mijn kind te zorgen?”
“Alleen vrouwen die hetzelfde meemaken, begrijpen echt wat we doormaken”, zegt ze.
Enkele leden van de brigade hebben de organisatie “Oded Spirit” opgericht, die soldaten en hun families het hele jaar door ondersteunt. De programma’s variëren van psychologische en emotionele begeleiding en hulp voor rouwende families tot studiebeurzen.
“Als we de behoeften van de families beginnen te begrijpen, kunnen we hen gericht ondersteunen – of dat nu is met hun bedrijf of met online leraren die de kinderen helpen met hun huiswerk”, aldus Chaya.
Noa uit Yavne, wier man sinds 2023 in totaal 340 dagen in de 9e Brigade heeft gediend, vertelt JNS dat haar jongste kind – die momenteel in groep 3 zit – nog steeds niet kan lezen of schrijven.
“Hoe vaak ik ook met het onderwijzend personeel praat, er is geen vooruitgang”, zegt ze.
Ondanks dat ze trots is op haar man, die het land verdedigt, beschrijft Noa de last die het leven als vrouw van een reservist met zich meebrengt:
“Ik heb mentaal geen tijd om te ontspannen. Mijn kinderen hebben me nodig. Mijn religieuze vriendinnen hebben hun gemeenschap om zich heen – hier in de stad zijn we vrijwel alleen.”
“Ik werk als freelancer in grafisch ontwerp en websiteontwikkeling. Sinds het begin van de oorlog heb ik geen enkele opdracht meer aangenomen. Voor creatief werk heb ik ruimte nodig om na te denken. Ik heb alles gedaan wat de eenheid van mijn man van me vroeg. Maar sinds 7 oktober heb ik geen eigen geld meer verdiend“, vertelt ze.
”Het interesseert niemand dat mijn bedrijf stil ligt. Er is geen enkele compensatie”, voegt ze eraan toe.
Het moeilijkste is volgens Noa dat de kinderen gewend zijn geraakt aan de afwezigheid van hun vader. “Ze hebben nu twee jaar zonder hem achter de rug. Ze zijn trots op hem, maar begrijpen niet waarom hun vader in dienst is en andere vaders niet.”
“Ik heb hem gevraagd: ‘Waarom ga je?’ Hij zei: ‘Dit is een oorlog die ik niet aan onze kinderen wil nalaten. Ik wil hem nu beëindigen, zelfs als ik daarbij gewond raak, zodat onze zoon dat later niet hoeft te doen.’ En blijkbaar denken alle soldaten in zijn eenheid er net zo over“, zegt ze.
”Dit is een unieke kans. De IDF heeft Hezbollah uitgeschakeld. Hopelijk hoeft onze zoon Yanai, als hij wordt opgeroepen, niet meer in Libanon te vechten”, voegt ze eraan toe.
Michal, 33, is moeder van vier kinderen, waarvan de jongste tijdens de oorlog is geboren. Haar man is momenteel voor de vierde keer als reservist in dienst bij de 9e Brigade.
Tegenover JNS benadrukt ze hoe belangrijk het is om als familielid van een reservist door de staat erkend te worden. “We zijn praktisch onzichtbaar, hoewel we direct betrokken zijn – en dat doet pijn”, zegt ze.
Michal werkt als pedagogisch adviseur op een school in Gevaot in Gush Etzion (Judea). De dubbele belasting van werk en kinderopvang is enorm.
“Als dit allemaal voorbij is, moeten we ons dagelijks leven helemaal opnieuw opbouwen”, legt ze uit.
Lange tijd zag Michal haar man alleen bij begrafenissen.
“Onze buurman Yossi Hershkovitz werd vermoord. De begrafenis vond plaats in de tuin. Ik zag mijn man daar – daarna moest hij weer terug naar de basis.”
“De man van onze nicht is vermoord. Ook toen zag ik mijn man alleen op de begrafenis. Al dat verdriet verwerken en tegelijkertijd een sterke moeder zijn – dat is een onmenselijke uitdaging”, zegt Michal.
“We wonen in een gebied waar aan het begin van de oorlog nauwelijks schuilplaatsen waren. Ik moest niet alleen voor mijn kinderen zorgen, maar ook voor hun veiligheid – in totale onzekerheid.”
Maar dankzij de Oded Spirit-gemeenschap kunnen de vrouwen steun en begrip vinden.
“We hebben een gemeenschap die van ons is. Als iemand wordt opgeroepen, staan we allemaal voor elkaar klaar. Als er iets gebeurt, helpen we elkaar”, zegt Chaya.
“Iemand van de groep had corona. Haar baby was ziek, ze had binnenkort een examen en kon niet koken voor de sabbat. Dankzij de gemeenschap konden we haar helpen – met eten, met voorbereidingen. Zonder de groep was dat onmogelijk geweest”, vertelt ze.
Tweede Iraanse spionagepoging tegen voormalig premier Bennett verijdeld
IDF-chef: “De gele lijn is een nieuwe grens”
Israël waarschuwt Hezbollah voor snelle wederopbouw in Libanon
