Israëlische hulpverlener doet verslag uit eerste hand van de vluchtelingencrisis in Oekraïne

Hierbij een verslag van de Israëlische vrijwillige medische noodhulp-verlener (EMT), Reuven Elgad. Hij geeft inzicht in de werkelijke situatie in het grensgebied ten aanzien van de inspanningen van Israël om daar hulp te verlenen.

Door Redactie Israel Today | | Onderwerpen: gezondheid, Oekraïne
Israëlische vrijwilliger EMT Reuven Elgad helpt vluchtelingen uit Oekraïne in het naburige Moldavië. Foto: United Hatzalah

Mijn leven in Moldavië startte een aantal jaren geleden toen ik daar een opleiding voor tandarts begon, aan de Nicolae Testemitanu School voor tandheelkunde. Ik heb daar vijf jaar gewoond, het vak tandheelkunde geleerd, de taal geleerd, en contact gemaakt met mensen en studenten die later mijn collega’s zouden worden. Ik had nooit durven dromen dat ik in deze regio zou terugkomen om hulp te verlenen in een oorlogsgebied in Oekraïne. Maar hier ben ik dan, en ik behandel duizenden Oekraïense vluchtelingen die elke dag de grens met Moldavië oversteken. Sommigen help ik door hen humanitaire hulp te bieden, anderen help ik met het behandelen van medische kwalen of verwondingen, samen met mijn mede United Hatzalah vrijwilligers. Er zijn hier ook veel mensen die ik als tandarts heb geholpen, die ik tandheelkundige noodbehandelingen heb gegeven, en die ik vervolgens heb doorverwezen naar mijn oud-studiegenoten die nu hun eigen praktijk hier in Moldavië hebben.

Ik had nooit gedacht dat ik mijn connecties als student op deze manier zou kunnen gebruiken, maar als er een oorlog uitbreekt en mensen hulp nodig hebben, doen we alles wat in ons vermogen ligt om hen te helpen. Zo ben ik opgegroeid en zo leef ik mijn leven, vooral als het gaat om het werk van een eerste hulpverlener.

In de afgelopen anderhalve week dat ik in Moldavië was, zowel aan de grens als in de hoofdstad Chisinau, heb ik honderden mensen op verschillende manieren geholpen, naast hetgeen ik al heb genoemd. Als een van de Russisch/Oekraïens sprekende teamleden werd ik belast met het bijstaan van vluchtelingen in Chisinau, die zich in verschillende hotels en opvangcentra bevinden. Vorige week zijn we gedurende drie dagen alle hotels, gemeenschapscentra en andere vluchtelingencentra af gegaan, en hebben we de vluchtelingen erop gewezen dat we hier zijn, en dat we hen hulp en gratis medische controles en verzorging kunnen bieden. In de hotels helpt het personeel ons en bellen we elke kamer op om de vluchtelingen te vertellen dat we er zijn als ze ons nodig hebben, en dat ze contact met ons kunnen opnemen. Meestal komen ze dan naar beneden, naar de lobby om ons te ontmoeten, en hun verhalen te delen. Vaak zitten we daarna een tijdje op elkaars schouders uit te huilen. Ze huilen om wat ze hebben verloren, net als wij, maar ze huilen ook om een andere reden, namelijk dat er, na alles wat ze hebben meegemaakt, iemand is om hen te helpen.

Reuven helpt Oekraïense vrouwen en kinderen. (Foto: United Hatzalah)

Al vroeg tijdens deze missie kwam iemand op het idee, dat we de vluchtelingen in staat zouden moeten stellen om voor zichzelf te zorgen, dus begonnen we in verschillende hotels en centra basiscursussen reanimatie en eerste hulp te geven aan de vluchtelingen. Iedereen die geïnteresseerd was, kon deelnemen en leren hoe ze voor zichzelf, hun familie en elkaar konden zorgen. Voor mij was dat heel ontroerend, omdat ik uit de eerste hand kon zien hoeveel dit voor hen betekende. Het gaf hen enigszins een gevoel van controle over hun leven terug, terwijl er al zoveel van hen was afgenomen.

Tijdens een van de dagen die ik vorige week nabij de grensovergang doorbracht, ontmoette ik een gezin dat onze hesjes en vlaggen zag en naar ons toe kwam om hulp te vragen. De moeder, met twee kleine kinderen, begon in gebroken Engels tegen me te praten en probeerde me duidelijk te maken, dat ze wilde dat ik haar jonge zoon zou onderzoeken. Toen ik haar in het Russisch antwoordde, gaf ze me een verbaasde blik en begon te huilen. Ze omhelsde me onmiddellijk, en vertelde me toen wat er met haar zoontje aan de hand was. Hij rilde en ze zei dat hij al een hele tijd niet meer kon stoppen met rillen. Ik nam hem mee in een tent, gaf hem een deken en een stuk speelgoed en iets warms te eten. Na een tijdje kalmeerde hij en verdween het bibberen. De vrouw bedankte me hartelijk en vertelde me hoe ze twee dagen zonder verwarming in een auto hadden gereisd, om de gebombardeerde wegen te vermijden en zo bij de grens te kunnen komen. Ze vertelde me dat ze niet wist of zij en haar kinderen hun huis of hun vader ooit nog zouden terugzien, en ze bedankte me dat ik haar in haar moedertaal had toegesproken, zodat het haar wat meer troost bracht. Op dat moment begon ik te huilen.

Reuven en de rest van het Israëlische medische team van United Hatzalah ter plaatse in Moldavië. (Foto: United Hatzalah)

We slagen er in veel mensen te helpen, althans enigszins te helpen. Aan sommigen bieden we voedsel of onderdak, aan anderen medische zorg en een snelle evacuatie naar Chisinau naar ons veldhospitaal, of we brengen hen in contact met de plaatselijke gemeenschap voor hulp. Maar sommigen van hen zijn op emotioneel niveau heel moeilijk te bereiken om hulp te kunnen bieden. Veel mensen hebben juist dat soort hulp nodig, openingen om contact te maken en hen uit hun staat van shock en verlies te kunnen halen. Een van die jongens zat aan de Moldavische kant van de grensovergang. We deelden plastic ballen uit en probeerden een voetbalwedstrijd te organiseren onder de vluchtelingenkinderen, om hen een gevoel van spel te geven, en hun gedachten af te leiden van hun reis en van wat ze hadden achtergelaten. Deze jongen was niet geïnteresseerd in de bal, of in wat voor spel dan ook, hij zat gewoon bij de muur van het gebouw, en alles ging aan hem voorbij. Een van onze Psycho-trauma en Crisis Response teamleden ging naar hem toe, en bleef een tijdje bij hem zitten. Niet eens om te praten, maar om gewoon bij hem zijn. Het duurde bijna een half uur dat ze in stilte naast elkaar zaten, en uiteindelijk begon de jongen te huilen zonder een woord te zeggen, en we wisten we dat we tot hem waren doorgedrongen, en hem hadden geholpen om het ongelooflijke verdriet te verwerken dat hij voelde maar niet kon uiten. Ik huilde toen ook. Ik heb die dag drie keer gehuild.

Elke dag als ik ga slapen, gedurende de paar uur dat ik slaap, vraag ik me af hoe de wereld het zal kunnen redden om zoveel mensen op te vangen. Ik weet het antwoord niet, maar ik ben blij dat ik hier ben, en elke dag mensen kan helpen. Ik heb mijn vrouw, Noa, thuis in Israël achtergelaten, zodat ik hier kon zijn en deze mensen kon helpen. Noa is zwanger van ons eerste kind. Als ons kind groot is, zal ik hem of haar het verhaal vertellen, hoe ik op één dag drie keer huilde aan een grens in een ver land, terwijl ik mensen hielp die leden onder de oorlog. Ik hoop en bid dat mijn kind nooit zoiets zal hoeven meemaken. Geen enkel kind zou dit mogen meemaken.

Uit een persbericht van de Israëlische organisatie voor medische noodhulp, United Hatzalah.

Israel Today nieuwbrief

Dagelijks nieuws

Gratis in uw mailbox

Israel Heute Newsletter

Tägliche Nachrichten

FREI in Ihrer Inbox