De afgelopen maanden is steeds duidelijker geworden hoe zwaar de ervaringen uit de Gazastrook op de Israëlische reservisten wegen. Naast het voortdurende gevaar aan het front dragen velen de emotionele wonden mee in hun dagelijks leven. Een bijzonder ontroerend voorbeeld hiervan werd gegeven door de 33-jarige reservist Inon Gadasi in een open bericht op Facebook. Zijn “verontschuldigingsbericht” is niet alleen een persoonlijke roep om hulp, maar ook een indringend getuigenis van hoe diep de gevechten in Gaza het leven en de relaties van de soldaten beïnvloeden.
Hier het originele bericht:
Een verontschuldigingsbericht – vanuit het hart van een reservist die net uit Gaza kwam om te herstellen, aan het hart van een Israëlische burger:
Vandaag, tijdens de rit tussen Tel Aviv en Ramat Gan, kreeg ik een posttraumatische aanval, waardoor ik het gaspedaal intrapte en een paar seconden lang roekeloos reed. Ik reed je voorbij en botste bijna tegen je auto. Je raakte van streek, sloeg af en reed achter me aan tot we samen bij een stoplicht tot stilstand kwamen. Je was boos op me en ik had er spijt van en begreep dat er iets extreems met me was gebeurd. Het was de eerste keer dat ik zoiets meemaakte.
Je stapte agressief uit je auto, probeerde mijn deur te openen en haalde je hond (een Mechelse herder) eruit om me te laten zien dat het voor mij niet prettig zou zijn als ik uit mijn auto zou durven stappen. Uiteindelijk ben je teruggegaan naar je auto, heb je met kracht een waterfles tegen mijn auto gegooid en ben je weggereden. Ik begreep je en was boos op mezelf. Dit was geen wild rijgedrag van een domme jongen.
Ik ben 33 jaar oud, ik was in nood. Ik heb niet geprobeerd je pijn te doen / je in te halen / of te pronken voor de vrouw naast me. Zij is mijn vrouw. Zij die mij omringt en samen met mij vecht tegen de rotzooi waarin ons land verkeert. Ik probeerde te ontsnappen aan een bepaalde situatie. Iets in mijn hoofd. Dat mij sinds de gevechten in Be’eri op Zwarte Sabbat achtervolgt. Dat is het hele verhaal.
Nadat je me bij het stoplicht had aangevallen, opende ik het raam om mijn excuses aan te bieden, maar je was druk bezig de hond onder controle te houden, zonder te merken dat er naast me een tere, mooie vrouw op de stoel zat die hysterisch huilde om mijn reactie (een reactie van adrenaline-ontlading, geen geweld, in godsnaam), en die de absurde situatie dapper steeds weer moet doorstaan!
Ik wilde alleen maar “sorry” zeggen en een enorme “dankjewel” in een open bericht, eerst aan mijn vrouw en natuurlijk ook aan jou. Ik weet zeker dat je me een paar generaties terug hebt vervloekt, maar maak je geen zorgen, iedereen staat achter je, ik heb het verdiend. Je reactie heeft me met beide benen op de grond gezet en me eraan herinnerd dat mijn omgeving er niet schuldig aan is dat ik heb besloten mijn geliefde land te dienen. Wat de prijs ook zal zijn, ten goede of ten kwade. Bedankt daarvoor, broeder!
Mogen we leren omgaan met de absurde tegenstrijdigheid tussen de reservistendienst in Gaza en ons normale leven, mogen we de kracht hebben om zo lang vol te houden als nodig is, en mogen we nooit mensen pijn doen die niet fysiek vechten, maar mentaal, die steun bieden en het verdienen om de grootste erkenning, dankbaarheid en omhelzing te krijgen!
Sorry, mijn vrouw. Sorry, lief mens. Neem contact op en breng een knuffel mee!
Bedankt voor het lezen.
Tot de laatste gijzelaar 🎗 Am Israel Chai 🇮🇱🫡
Inon Gadasi
De post op Facebook van Inon Gadasi maakt iets zichtbaar wat vaak verborgen blijft: de littekens die niet op de huid, maar diep in de ziel zijn gegrift. Veel reservisten komen thuis, terug in hun zogenaamd ‘normale leven’ – en toch zijn ze nog steeds daar, in Gaza, in de herinneringen aan de Zwarte Sabbat, in de gevechten om Be’eri. Het zijn verhalen als deze die ons eraan herinneren dat de oorlog niet ophoudt met het einde van een missie. Hij blijft de soldaten, hun families en de hele samenleving najagen. En hij vraagt van ons allemaal de moed om elkaar niet alleen te bedanken voor de militaire dienst, maar ook voor het volhouden, het begrijpen en het stil dragen van de last.
De dreiging van het Turkije van Erdoğan voor Israël en het Westen
Libanon, Hezbollah en de prijs van voorzichtigheid
Israël: Zuid-Afrika’s aanklacht wegens ‘genocide in Gaza’ brokkelt af
