Hoe is het om Israël te verdedigen bij de Verenigde Naties?

Danny Danon geeft een kijkje achter de schermen van zijn strijd voor Israël in de zalen van de Verenigde Naties en legt uit hoe je respect kunt krijgen voor de Joodse staat.

Door Jewish News Syndicate (JNS) | | Onderwerpen: Verenigde Naties, politiek
Voormalig ambassadeur Danny Danon vertelt hoe het is om Israël te verdedigen in de zalen van de Verenigde Naties. Foto: Yonatan Sindel / Flash90

In het decennium dat de twee boeken scheidt die voormalig ambassadeur bij de Verenigde Naties en huidig voorzitter van World Likud Danny Danon heeft geschreven, is er veel gebeurd. Van 2009 tot 2015 diende Danon als lid van de Knesset, onder meer als onderminister van Defensie en als minister van Wetenschap en Technologie. Daarna kreeg hij zijn rol bij de Verenigde Naties. Werkend in het beruchte wereldorgaan dat van Israël een brandpunt van obsessie heeft gemaakt, werd Danon geconfronteerd met diplomatieke oorlogsvoering, vijandelijkheden achter de schermen, onverwachte kameraadschap en geheimzinnige vriendschappen.

Hij diende vijf jaar als Israëls ambassadeur bij de Verenigde Naties – van 2015 tot 2020 – en deed, naar eigen zeggen, ervaring op en een perspectief dat hij daarvoor niet had.

Danon schreef zijn eerste boek Israel: The Will to Prevail in 2012, nog voordat hij de diplomatieke rol op zich nam. Zijn nieuwe boek In the Lion’s Den belicht zijn persoonlijke relaties en interacties met sleutelfiguren. Evenals hoe hij navigeerde tussen de voormalige premier van Israël, Benjamin Netanyahu, en personeel van de regering-Obama over belangrijke beleidskwesties. Hij schrijft ook over de evolutie van Israëls relatie met de VS, van de complicaties van de regering-Obama tot de sterke allianties met de regering-Trump.

“Dit nieuwe boek is een meer verfijnde versie van het boek uit 2012, maar de kernwaarden zijn hetzelfde,” vertelde hij aan JNS.

Het boek presenteert lezers een routekaart van Danons opvattingen over hoe Israël kan slagen in de toekomst – van het leiden van de wereldwijde tech-revolutie tot het trots zijn op zijn identiteit als de enige Joodse staat.

Het voorwoord geschreven door Nikki Haley, de voormalige Amerikaanse ambassadeur bij de VN, belicht de werkrelatie die ze had met Danon en het speciale partnerschap tussen Amerika en Israël toen ze samen voor uitdagingen stonden.

In zijn boek laat Danon zien hoe hij een gevarieerde gereedschapskist en een scala aan technieken, waaronder een dosis chutzpah, gebruikte om door de VN-omgeving te navigeren. Toen de regering-Trump in 2017 bijvoorbeeld aankondigde dat ze de Amerikaanse ambassade van Tel Aviv naar Jeruzalem zou verplaatsen, wilde Danon uitleggen waarom Israël de verhuizing steunde en vond dus dat hij iets memorabels moest doen.

Hij slaagde erin om een waardevolle munt uit de Grote Opstand, geslagen in de Oude Stad van Jeruzalem in 67 na Christus, onmiddellijk vanuit Israël naar hem te laten opsturen. De munt dateert uit het tweede jaar van de Grote Opstand, toen de Joden in opstand kwamen tegen het Romeinse Rijk. Op de ene zijde van de munt staat, in het Hebreeuws, “Vrijheid van Zion” en op de andere zijde “het tweede jaar van de opstand”.

Het plan was dat terwijl Danon de originele munt vanaf het podium liet zien, stagiaires van de Israëlische missie elke ambassadeur een replica van de munt zouden geven, vergezeld van een schriftelijke uitleg erover. Voordat hij het podium betrad, informeerde zijn stafchef hem dat het VN-protocol het uitdelen van wat dan ook tijdens een toespraak verbiedt. Danon antwoordde hem: “Vandaag vechten we voor Jeruzalem, en we volgen het protocol niet.”

“Het idee dat je in de diplomatie directheid vermijdt, is niet mijn filosofie. Ik geloof in het vertellen van de waarheid. Als ik teleurgesteld was in landen en volkeren, dan zei ik dat rechtstreeks. Wanneer het punt kwam dat men een dubbele standaard zou toepassen met betrekking tot ons recht op zelfverdediging en Israël zou beschuldigen van het gebruik van ‘disproportioneel geweld’, zou ik mijn critici ontmaskeren voor wat ze waren. Hypocrieten.”

Danny Danon benadrukt de Israëlische humanitaire hulp bij de Verenigde Naties. (Foto: Ministerie van Buitenlandse Zaken)

‘Een publieke VN en een private VN’

In tegenstelling tot het gebruik van chutzpah als een instrument, is soms finesse vereist om gevoelige kwesties op te lossen. Danon zei dat hij vaak met wereldleiders sprak, “en dan moet je ter plekke nadenken over antwoorden en respectvol zijn.”

In één geval, zei hij, had hij een gevoelig gesprek met de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergey Lavrov over een onderwerp waarvan Danon zei dat het onmiddellijk zou worden gecontroleerd.

“Soms, ook al is het diplomatie en denk je dat je alles weet, moet je klaar zijn voor verrassingen,” vertelde hij aan JNS.

Danon herinnerde ook aan zijn ervaring in het omgaan met de crisis rond VN-resolutie 2334, toen de Verenigde Staten en andere landen een anti-Israël resolutie presenteerden die Israël beschuldigde van het schenden van het internationaal recht in Judea en Samaria, en de Tempelberg – de heiligste plaats van het Jodendom – “bezet Palestijns gebied” noemde.

Danon benadrukte de rol van de toenmalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry en de Amerikaanse president Barack Obama bij het opstellen van de resolutie, en hoe zij achter de schermen ijverig werkten om de resolutie en de aanneming ervan te verwezenlijken.

“De steun van de VS voor de resolutie was het afscheidsschot van zijn regering”, schreef hij. “Uiteindelijk heeft de Amerikaanse facilitering van de aanname van de resolutie het vredesproces niet gesteund en de nalatenschap van president Obama alleen maar geschaad.”

In het boek gaat Danon ook in op de relaties die hij ontwikkelde met vele ambassadeurs, sommigen uit landen die geen diplomatieke betrekkingen hebben met Israël.

“Wat veel mensen niet begrijpen is dat er een publieke VN is en een private VN,” schreef hij. “Het publieke gezicht van de VN – tenminste, als het over Israël gaat – is agressief en intimiderend. Maar privé kun je bruggen bouwen, vriendschappen smeden en een ruimte voor begrip creëren, vooral als je transparant bent.”

Danon schreef dat hij het op zich nam “om zoveel mogelijk vriendschappen te onderhouden met collega-ambassadeurs, ook met die uit moslimlanden. In termen van nationale veiligheid is het bouwen van bruggen van het grootste belang. Vandaag staan veel van deze ambassadeurs dicht bij mij, en ik beschouw hen als bondgenoten. … De enige kwestie waarover wij ons allen zorgen maken, is de aanpak van de radicale islam. Als gevolg van dit wederzijdse belang hebben we met elkaar samengewerkt om de Iraanse vijandigheid in de regio tegen te houden.”

“Inderdaad, de meeste Arabische ambassadeurs met wie ik betrekkingen heb opgebouwd, hebben een oprechte nieuwsgierigheid en belangstelling voor Israël.” voegde hij eraan toe. “In veel gevallen bewonderen ze ons – voor een groot deel omdat we niet zijn teruggekomen op onze standpunten, we een verbazingwekkende natie hebben opgebouwd, en we een Joodse staat zijn die zich niet verontschuldigt.”

Danons ambtstermijn bij het wereldorgaan kende ook een aantal primeurs die velen bijna onmogelijk achtten. Hij werd verkozen tot voorzitter van de juridische commissie van de VN, de eerste Israëliër in die functie. Hij bracht het Jodendom op ongekende manieren naar de Verenigde Naties, waaronder het faciliteren van de opname van koosjer voedsel in de cafetaria; het erkennen en vieren van Joodse feestdagen; en het bevorderen en aanmoedigen van de aankoop van Israëlische innovaties en producten door de Verenigde Naties zelf.

“Ik ben geneigd zeer optimistisch te zijn, zelfs na vijf jaar bij de VN,” zei hij. “De belangrijkste boodschap van het boek is dat we daarbuiten vrienden hebben, en we moeten hen de hand reiken en bruggen bouwen. [Bijvoorbeeld], er zijn Afrikaanse landen die bereid zijn om meer te doen met Israël, en we kunnen veel meer doen.”

Hij vervolgde met te zeggen dat “om veilig te kunnen blijven leven en blijvende vrede te bereiken, we moeten blijven zoeken naar nieuwe partners in de regio en over de hele wereld, terwijl we onze autonomie behouden.”

Met het oog op de toekomst zei Danon dat hij hoopt bij de volgende verkiezingen weer deel te nemen aan het openbare leven, en zijn kennis en knowhow in actie te brengen.

“Het is belangrijk om iemand te hebben die in staat is om de ideeën die we willen implementeren aan de wereld te presenteren,” zei hij. “Dat is wat ik doe met het boek.”

Israel Today nieuwbrief

Dagelijks nieuws

Gratis in uw mailbox

Israel Heute Newsletter

Tägliche Nachrichten

FREI in Ihrer Inbox