‘Het is er altijd, het hele jaar door’

‘In één uur tijd op 7 oktober heb ik meer slachtoffers gezien dan in vijf jaar’, vertelde Guy M., een ambulancebroeder bij de Israëlische strijdkrachten, aan JNS.

Drie jaar later hebben de herinneringen geen herdenkingsdag nodig om weer naar boven te komen. ‘Ik heb geen krant, geen krantenkoppen en geen documentaires op televisie nodig om me dit te herinneren’, zei Guy, die met JNS sprak op voorwaarde dat zijn volledige naam om veiligheidsredenen niet wordt gepubliceerd, aangezien hij nog steeds in het Israëlische leger dient.

Guy is begin dertig en groeide op in een religieuze joodse gemeenschap in het noorden van Israël. Hij diende in eenheid 669, de militaire luchtreddingseenheid.

‘Mijn droom was om militair arts te worden. Dat wilde ik heel graag’, vertelde hij aan JNS. ‘Ik was een tiener, keek om me heen en zag deze eenheid – het waren commando’s en speciale eenheden, maar ze zorgen ook voor de medische zorg.’

‘Ik heb me niet echt verdiept in de opleiding’, zei hij. ‘Ik stelde me voor hoe ik als arts in een helikopter zou werken. Ik realiseerde me niet dat daar anderhalf jaar zware training aan voorafging. Dus heb ik me aangemeld voor militaire dienst en werd ik door de teamleider geselecteerd.’

Guy vertelde JNS dat hij tot 2018 als hospik in gevechtsmissies bij eenheid 669 had gediend. Op de ochtend van 7 oktober 2023 bevond hij zich in het huis van zijn verloofde. Een soldaat riep hem terug naar de basis.

‘Hij belde me op en zei: “Ben je toevallig in het land en kun je even langskomen?”‘, vertelde Guy aan JNS. ‘Ik zei: “Ja.'”

Hij begaf zich naar zijn basis en kreeg het bevel om met twee andere soldaten in een kleine vrachtwagen naar het zuiden te rijden. ‘We zijn een luchtlandingseenheid, dus ik dacht dat ze een grapje maakten’, zei hij. ‘Waarom zouden we niet vliegen? Er werd ons verteld dat de piloten nog niet op de basis waren aangekomen en dat de helikopters niet inzetbaar waren, dus moesten we naar het zuiden rijden.’

‘De commandant van de eenheid en de officieren begrijpen niet wat er aan de hand is, en ze wilden mensen ter plaatse hebben’, vertelde hij aan JNS.

Hij en twee andere soldaten reden in een ‘landbouwachtige’ pick-uptruck naar het zuiden.

‘Aan beide kanten van de weg liggen velden, en plotseling zie je brandende voertuigen en overal talloze gewonden’, vertelde hij aan JNS. ‘De mensen schreeuwen om hulp en rennen alle kanten op.’

Ze begonnen de gewonden te verzorgen en drukverbanden aan te brengen. Guy zei dat de mensen die hij verzorgde ‘vreemd gekleed’ waren en dat hij aanvankelijk niet wist dat het Nova-muziekfestival vlakbij had plaatsgevonden.

‘Soms kwamen we tientallen gewonden tegelijk tegen’, vertelde hij aan JNS.

Zijn inzet bracht hem naar de kibboetsen Nahal Oz, Kfar Aza en Be’eri. Zijn broer maakte deel uit van een eenheid die die ochtend veel soldaten had verloren, en ook zijn verloofde was naar de basis opgeroepen en was op weg naar het zuiden.

‘Drie dagen lang waren wij drieën uit mijn familie verspreid over verschillende gebieden’, zei hij. ‘Het is 7 en 8 oktober, en voor degenen die daar waren, nog een deel van 9 en 10 oktober.’

Guy had al eerder over zijn militaire dienst geschreven. ‘Tijdens mijn opleiding hield ik een dagboek bij. Mijn ouders hadden thuis geen televisie, dus lazen we als kinderen veel, en mijn vader moedigde me daarin aan’, vertelde hij aan JNS.

Dit dagboek, dat hij ook tijdens de reddingsmissies bijhield, werd zijn eerste boek. De Engelse uitgave, verschenen bij Wicked Son, draagt de titel Full Throttle: Against All Odds with Israel’s Elite Para-Rescue Commandos.

Boeken van Guy M. Bron: met dank aan de auteur.

Vóór de aanslagen werkte hij aan de Engelse vertaling. Daarna groeide het voorstel om een hoofdstuk over 7 oktober toe te voegen uit tot een op zichzelf staand boek, dat naast zijn eigen beschrijvingen ook verslagen van andere soldaten bevat.

‘Sommige dingen kon ik me zelf niet meer precies herinneren, dus heb ik er uit nieuwsgierigheid naar gevraagd’, zei hij. ‘Toen begonnen de mensen hun verhalen te vertellen.’
Zijn tweede boek, The Rescue: Oct. 7 through the Eyes of Israel’s Para-Rescue Commandos, verscheen in maart 2025 in het Engels bij Wicked Son en werd vertaald door Eylon Levy, een voormalig woordvoerder van de Israëlische regering.
Guy beschreef het schrijven van het boek als een ‘verplichting om luid en duidelijk te zeggen wat ik heb gezien’ – in de huizen in het zuiden die hij binnenging toen hij reageerde op de door Hamas geleide aanvallen.
‘Als ik het niet zo snel mogelijk doe en ervoor vecht dat het verschijnt, zal ik daar gewoon nooit meer terugkeren, en ik zal er ook niet naar terug willen keren’, zei hij, terwijl hij terugdacht aan zijn gedachten tijdens het schrijven.
‘We hadden de opdracht om het verhaal op onze manier te vertellen. Bijvoorbeeld om te benadrukken hoe weinig we wisten. Iedereen heeft het over het militaire falen. De soldaten zouden niet op tijd zijn aangekomen’, zei Guy tegen JNS. ‘Wie zijn die soldaten? Wij zijn de soldaten. Ik ben de soldaat. Ik ben er niet op tijd aangekomen.’
Hij wilde laten zien ‘hoe hard we ons hebben ingezet, ongeacht wat we wisten, en hoeveel moed zo velen van degenen die het daar tot aan hebben gered, hebben getoond.’
Vlak voor de derde verjaardag van de aanslagen is Guy van plan om met zijn vrouw en zijn negen maanden oude dochter in de Verenigde Staten te zijn.
Guy, die zichzelf een ‘adrenalinejunkie’ noemt, zei tegen JNS dat het vaderschap hem ‘niet beperkt. Het houdt me met beide benen op de grond. Het herinnert me eraan wat belangrijk is en waarom ik dingen doe.’
Op de vraag wat hij op 7 oktober van plan was, antwoordde hij tegenover JNS: ‘Ik zit in een dilemma: moet ik gewoon doen alsof het een dag is als alle andere, of moet ik hem gewoon uit mijn leven blokkeren?’

‘Het is er altijd’, zei hij. ‘Het hele jaar door.’