“Het bloed van onze broeders en zusters kleeft aan uw handen!”

De Israëlische minister van Cultuur en Sport, Miki Zohar, nam geen blad voor de mond en stelde de regering van de Australische premier Anthony Albanese rechtstreeks verantwoordelijk voor de dodelijke schietpartij tijdens een chanoeka-viering op zondag in Sydney. Hij stelde dat de erkenning van een zogenaamde “Palestijnse staat” door Canberra niet alleen antisemitische sentimenten had aangewakkerd, maar nu ook rechtstreeks had geleid tot geweld tegen joden op Australische bodem.

In een bericht op X schreef Zohar: “Het moet duidelijk en ondubbelzinnig worden gezegd, zonder verdoezeling: de erkenning van een Palestijnse staat door Australië was een officiële goedkeuring voor de verdomde terroristen om Joden kwaad te doen. Het bloed van onze broeders en zusters kleeft aan uw handen.”

Zohars scherpe veroordeling volgt op een uitgebreidere schriftelijke berisping van premier Benjamin Netanyahu, wiens brief van 17 augustus aan Albanese door de Australische media als “vernietigend” en “explosief” werd omschreven. Daarin waarschuwde Netanyahu dat de politieke positionering van Australië – met name de toen aanstaande erkenning van “Palestina” in de Algemene Vergadering van de VN – had bijgedragen aan een gevaarlijke toename van antisemitisch geweld.

In zijn brief beschreef Netanyahu een reeks aanvallen op Joodse Australiërs, waaronder een brandstichting in een Hebreeuwse gemeenschap in East Melbourne, waardoor de gelovigen tijdens het sabbatdiner moesten vluchten. Meer in het algemeen, aldus Netanyahu, waren de stappen van Albanese een teken van zwakte in het licht van de groeiende haat tegen Joden: “Uw eis voor een Palestijnse staat gooit olie op het vuur van het antisemitisme”, schreef de Israëlische regeringsleider, waarbij hij de verspreiding van antisemitisme vergeleek met een kankergezwel dat “zich verspreidt wanneer politieke leiders zwijgen en afneemt wanneer zij actie ondernemen”.

De premier riep Albanese op om een voorbeeld te nemen aan het beleid van de VS en verwees daarbij naar de bescherming van de burgerrechten van Amerikaanse joden door president Donald Trump als voorbeeld van daadkrachtig leiderschap. Netanyahu gaf de Australische premier een maand de tijd om zijn koers te wijzigen en stelde 23 september 2025 – Rosj Hasjana – voor als symbolische deadline. Zijn boodschap was ondubbelzinnig: “De geschiedenis zal aarzeling niet vergeven. Ze zal daden waarderen.”

Albanese ondernam geen actie. En nu zijn er minstens twaalf onschuldige Australische joodse burgers dood, slachtoffers van een ongebreidelde en grotendeels onbetwiste haat.

In verklaringen die werden gepubliceerd na hun erkenning van een Palestijnse staat in september, plaatsten de Canadese en Australische leiders hun beslissingen in het kader van een tweestatenoplossing en bevestigden zij hun inzet voor vrede en veiligheid voor beide volkeren. De Britse premier Keir Starmer zei ook dat het besluit van zijn regering bedoeld was om “de mogelijkheid van vrede levend te houden”.

Maar alle drie de landen zijn niet alleen steeds vijandiger geworden tegenover Israël, maar ook steeds gevaarlijker voor de joden die daar wonen.

In Jeruzalem was de boodschap eensgezind. Het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken noemde de erkenning van “Palestina” een “beloning voor het terrorisme van Hamas” en waarschuwde dat dit de regio verder zou destabiliseren. Woordvoerders van het ministerie van Buitenlandse Zaken verwezen naar uitspraken van Hamas-leiders zelf, die dergelijke erkenningen beschouwden als een direct gevolg – als de “vrucht” – van het bloedbad van 7 oktober. Indirect legitimeert dit geweld tegen Joden overal.

Voor de Israëli’s is het geschil geen abstracte politieke meningsverschil – het heeft reële en tragische gevolgen voor Joodse gemeenschappen overal.

Zoals Zohar het met zijn vernietigende woorden uitdrukte: de morele en fysieke gevolgen van politieke beslissingen zijn nu verbonden met mensenlevens. Het bloed van onze broeders en zusters, zo verklaart hij, kleeft aan uw handen.