Groeten uit Israël: Omikron en testen, het is routine

Israël is vaak onbegrijpelijk – en juist dat werkt de andere landen op de zenuwen. De afgelopen jaren is dat me steeds duidelijker geworden. Toen de oorlog met Iran uitbrak, zaten we met het gezin vast in Thailand. We wachtten op de reddingsvluchten van EL AL – niet om te vluchten, maar om ons terug te laten brengen naar het oorlogsgebied. Een van mijn zonen was in Israël gebleven, op missie in de Gazastrook, zijn vrouw was in de negende maand zwanger. Mijn twee andere zonen werden in Thailand opgeroepen en nog dezelfde dag gemobiliseerd voor de missie in Libanon.

Wijs mij een ander volk op deze aarde aan dat onmiddellijk naar huis terugkeert zodra er raketten vallen en er oorlog heerst. Normaal gesproken vlucht men uit een oorlogsgebied – wij vliegen er echter naartoe. Dat druist in tegen elke menselijke logica. De Thais konden het niet geloven: waarom wil men per se naar een plek waar raketten regenen? Ze hebben gelijk – het is rationeel niet te verklaren. Maar juist dit onlogische vasthouden aan het vaderland is wat Israël kenmerkt en de rest van de wereld tot wanhoop drijft.

Israël past niet in de gebruikelijke historische of geopolitieke patronen. Een volk dat bijna tweeduizend jaar in ballingschap leeft, wordt normaal gesproken geassimileerd en gaat op in andere culturen. Maar de Joden keerden terug, bliezen hun oude taal nieuw leven in en stichtten een staat in hun historische thuisland.

Een klein land met minder dan tien miljoen inwoners heeft meerdere oorlogen tegen veel grotere tegenstanders overleefd en zich tegelijkertijd ontwikkeld tot een van de meest innovatieve hightech-economieën ter wereld – hoewel het nauwelijks over natuurlijke hulpbronnen beschikt.
Op militair, technologisch, medisch en veiligheidsgebied, in de landbouw, het onderwijs en in morele standvastigheid toont Israël een kracht die zijn omvang ver overstijgt. Woestijn wordt vruchtbaar land. Water ontstaat uit lucht en zee. Raketten worden nog tijdens de vlucht onderschept, voordat ze hun doel bereiken.

Tussen ons gezegd: als er ergens een raketoorlog woedt, is Israël waarschijnlijk een van de veiligste plekken ter wereld om die te doorstaan. Geen enkel ander land heeft zijn achterland zo consequent beschermd – met een meerlagige raketafweer, een dicht netwerk van waarschuwingssystemen en schuilkelders, en een van de krachtigste luchtmachten ter wereld. Twaalf minuten in de schuilkelder – en daarna gaat het leven gewoon door. Voor velen slaat dat nergens op. Je zou het bijna cynisch kunnen formuleren: mocht de raketoorlog op een dag ook Europa bereiken, dan zou Israël zich kunnen profileren als een veiligheidsparadijs – een weekend met uitzicht op zee, directe toegang tot de bunker, verdedigingssystemen in de lucht en een bar die toch open blijft.

Geen wonder dat Israël voor velen nergens op slaat. Dat tart elke historische logica. Dat is niet normaal. Dat is niet politiek. Dat is Bijbels.
Oorlogen die Israël zouden moeten uitroeien, eindigen niet met zijn ondergang, maar met zijn overleving – en vaak met zijn overwinning. Het mullah-regime in Teheran predikt al decennia lang de vernietiging van Israël en bevestigt daarmee zelf dat deze kleine staat een uitzonderlijke rol speelt in de wereldgeschiedenis. De wereld ziet dat en is gefrustreerd – ze vindt er geen verklaring voor. En als mensen kracht niet begrijpen, zoeken ze naar excuses: dat kan alleen maar bedrog zijn. Het moet een of andere duistere truc zijn die de Joden dit soort macht heeft verschaft. Joden beheersen dat, Joden beheersen dit. Antisemitisme. God verhoede het – dat kan niet echt zijn, Israël speelt vals.

Maar er is geen geheime truc en geen historische formule die zou kunnen verklaren waarom Israël niet functioneert zoals andere volkeren en naties. Juist dat drijft naties tot waanzin – en daarom wordt Israël de klok rond veroordeeld door de VN. Want als Israël echt is, als dit oeroude en gehate volk nog steeds leeft, dan is God misschien toch geen mythe. Misschien maakt Hij nog steeds deel uit van de geschiedenis en de politiek. Misschien is de geschiedenis geen toeval. Misschien krijgt het kwaad niet het laatste woord. Misschien is het volk Israël niet alleen een volk, maar een getuigenis.
Dat is precies wat naties niet kunnen bevatten en niet kunnen verdragen. Men wordt getuige van een eeuwig volk dat voortdurend worstelt om zijn bestaan – zoals nu, in onze tijd.

Dus ontkennen ze Israël. Ze belasteren Israël. Ze bestrijden Israël vol woede. Want het is makkelijker om een wonder als bedrog te bestempelen dan een relatie tussen Israël en God toe te geven. En toch leeft en groeit het volk in zijn thuisland alsof er geen morgen is.

Israël klopt gewoonweg niet.

En misschien ligt juist daarin het wonder.

Israël klopt niet – en juist daarom bestaat het.