(JNS) Volgens een negen kolommen brede kop op de voorpagina van La Repubblica, een van de toonaangevende Italiaanse dagbladen, kan de wereld zien hoe zwaar het leven voor christenen in Israël zogenaamd is.
In feite wordt de situatie afgeschilderd als een “schok“ voor het christendom in het algemeen, en in het bijzonder voor kardinaal Pierbattista Pizzaballa, de Latijnse patriarch van Jeruzalem, die wordt voorgesteld als een heldhaftige figuur “in conflict met [de Israëlische premier Benjamin] Netanjahu vanwege de verschrikkingen in Gaza” wordt afgeschilderd en naar verluidt door kwaadaardige joden wordt verhinderd om in de Heilig Grafkerk te bidden.
Zie ook: Israël (opnieuw) ten onrechte beschuldigd van discriminatie van christenen
Het verhaal luidt dus dat christenen worden verhinderd om in het Heilige Land te bidden en hun geloof te belijden.
Het duidelijke gevaar van Iraanse raketten – die vaak op Jeruzalem zijn gericht en de oude stad hebben geraakt – heeft geleid tot tijdelijke Israëlische veiligheidsbeperkingen, die moskeeën, synagogen en de Heilige Grafkerk in gelijke mate treffen. Toch wordt de agressie van Iran terzijde geschoven om de vermeende Israëlische wreedheid te benadrukken. De impliciete boodschap die in grote delen van de internationale media weerklinkt, is duidelijk: arme christenen in handen van de joden.
De feiten vertellen een ander verhaal. In 1948 waren er ongeveer 30.000 christenen in Israël; vandaag de dag zijn dat er bijna 200.000. Christenen in Israël bloeien, wat zeker niet het geval is in de Palestijnse gebieden.
Kijk bijvoorbeeld naar Bethlehem, een stad van grote betekenis voor christenen als geboorteplaats van Jezus. In 1993, het jaar van de Oslo-akkoorden, toen de controle over de stad overging naar de Palestijnse Autoriteit en Israël zich terugtrok, maakten christenen ongeveer 60–65 % van de bevolking uit. Vandaag is dat aantal gedaald tot ongeveer 15 %. Christenen zijn gevlucht voor het Palestijnse bewind, verdreven door discriminatie, intimidatie en de uitholling van hun culturele en religieuze vrijheden.
De reacties van de media op de recente gebeurtenissen in Jeruzalem waren paradoxaal en weerspiegelen wat steeds meer lijkt op een antisemitische fantasie die sinds 7 oktober 2023 weerklank vindt. Een denkbeeldige verdediging van kwetsbare slachtoffers verandert in een beschuldiging tegen Joden. In dit fictieve scenario verdwijnen Iran en zijn bombardementen en worden ze vervangen door de karikatuur van een zogenaamd antichristelijk zionistisch monster.
De realiteit is dat christenen in Israël leven met gelijke rechten en volledige vrijheid van godsdienst en toegang hebben tot hun heilige plaatsen. Daarentegen zijn joodse gemeenschappen in grote delen van de Arabische wereld grotendeels verdwenen na decennia van vervolging, verdrijving en geweld. Maar daar wordt nauwelijks over gesproken. Ook aan de christenen die in delen van de islamitische wereld worden vervolgd en gedood, wordt weinig aandacht besteed.
Voordat men Joden ervan beschuldigt christenen te vervolgen, zou het raadzaam zijn om na te denken over de geschiedenis. De rol die elementen binnen de kerk hebben gespeeld in de eeuwenlange vervolging van Joden – inclusief pogroms en het zwijgen tijdens de Holocaust – is niet vergeten.
Iraanse raketten vormen een reëel gevaar. Al 47 jaar lang zint het regime dat ze afvuurt op het bloed van ongelovigen – alle ongelovigen. Zelfs plaatsen die in de islam als heilig worden beschouwd, zoals de Al-Aqsa-moskee of de christelijke Grafkerk, zijn niet veilig voor de dreiging van de agressie van het Iraanse regime.
Israël telt nu meer dan 10,2 miljoen inwoners
De oorlog in Iran legt houding van Afrika ten opzichte van Israël bloot
Tacheles met Aviel – Jezus is geen politiek voorbeeld voor oorlog en vrede
