Groeten uit Israël: Het is hier koud en warm

Demonisering en geweld worden genormaliseerd

In Amerika en Groot-Brittannië worden politiek geweld en aanvallen op Joden steeds meer genormaliseerd en zelfs gerechtvaardigd. Veel mensen wezen er op dat Cole Tomas Allen, de 31-jarige schutter uit Californië die naar verluidt van plan was om afgelopen zaterdag de Amerikaanse president Donald Trump en enkele regeringsfunctionarissen te vermoorden tijdens het correspondentendiner van het Witte Huis, op dezelfde manier tegenstanders demoniseerde en opriep tot geweld tegen Trump en zijn aanhang, als onophoudelijk door de Democratische Partij wordt gedaan.

In na de aanslag van Allen gefilmde straatinterviews in New York, zeiden jonge Amerikanen dat ze politiek geweld volkomen gerechtvaardigd vonden, als ‘verzet’ of protest, omdat overheidsinstellingen zelf gewelddadig zouden zijn of de mensen in de steek zouden laten. Eén van hen zei dat hij Trump weliswaar niet erg genoeg vond om te worden vermoord, maar de Israëlische premier Benjamin Netanyahu wel.

Aanvallen en brandstichting treffen Britse Joden

In Londen vond deze week opnieuw een aanval plaats op Britse Joden, toen twee mannen in de overwegend Joodse voorstad Golders Green werden neergestoken. De aanvaller stortte zich op een ultraorthodoxe man van in de dertig, waarna hij zich op een oudere man bij een bushalte wierp die net zijn keppeltje had opgezet. Beide mannen zijn naar het ziekenhuis gebracht.

Het is schokkend dat gewelddadige aanvallen op Britse Joden inmiddels een regelmatige gebeurtenis zijn geworden. In de afgelopen weken werd bij synagogen en een Joodse hulporganisatie brand gesticht en werden vier Hatzola-ambulances in Golders Green in brand gestoken.

Twee kerkgangers werden vorig jaar op Jom Kipoer gedood bij een terroristische aanslag op een synagoge in Manchester. Een ISIS-complot, gericht op Joodse scholen, synagogen en kleuterscholen, had volgens de Greater Manchester Police de dodelijkste terroristische aanslag in de Britse geschiedenis kunnen zijn als deze niet was verijdeld door een undercoveragent.

Het bekende mantra van ‘ontzetting en bezorgdheid’

De mesaanval in Golders Green heeft geleid tot de inmiddels bekende mantra van ontzetting en bezorgdheid onder politici. De hypocrisie kent geen grenzen. Opnieuw klonken de rituele verklaringen dat ‘antisemitisme geen plaats heeft in Groot-Brittannië’. Het tegendeel is echter waar, want zoals bitter duidelijk is, wint antisemitisme in Groot-Brittannië steeds meer terrein.

De Britse premier Keir Starmer verklaarde dat hij ‘diep bezorgd’ was over ‘de meest recente in een reeks door en door afschuwelijke aanvallen op de Joodse gemeenschap.’ Toch heeft hij geweigerd de Moslimbroederschap te verbieden. Hij heeft geweigerd op te treden tegen islamistische haatpredikers die in moskeeën moorddadige jodenhaat aanwakkeren. En in de afgelopen tweeënhalf jaar heeft hij niets ondernomen om de haatmarsen te stoppen die elke week plaatsvinden, met kreten over de jihad, de vernietiging van Israël en de moord op Joden.

Wat dachten de regeringsministers die bij elke aanval op Britse Joden krokodillentranen huilen, dat leuzen als ‘Globaliseer de intifada’ eigenlijk betekenen?

Sir Mark Rowley, de commissaris van de Londense Metropolitan Police, heeft gezegd dat Joden niet aan deze haat blootgesteld zouden moeten worden. Horen we het goed? Tijdens de marsen hebben talloze demonstranten, die door zijn eigen ambtenaren in naam van de ‘vrijheid van meningsuiting’ werden beschermd, met hun vingers de omgekeerde V gemaakt – het Hamas-teken dat oproept tot het vermoorden van Joden. Welk deel van ‘Dood de Joden’ begrijpen Rowley en Starmer niet?

Deze demonstraties, waarbij Israël op spandoeken wordt beschuldigd van ‘genocide’ en ‘apartheid’, hebben in belangrijke mate bijgedragen aan het creëren van een sfeer van straffeloosheid ten aanzien van antisemitische aanvallen.

Geen steun maar absurde beschuldigingen

Rowley had wel volkomen gelijk toen hij kritiek uitte op de gematigde publieke reactie op het in Groot-Brittannië welig tierende antisemitisme. Gezien de aard en de omvang ervan zou men massale protesten hebben verwacht, waarbij men zou eisen dat de regering en het rechtssysteem doeltreffende maatregelen zouden nemen om dit antisemitisme te stoppen. Maar hoewel sommigen hun terechte verontwaardiging en afkeer hebben geuit, zijn er geen wijdverbreide oproepen tot concrete actie. In plaats daarvan zijn er – net als in Noord-Amerika, Australië en elders – talloze pogingen om Israël en het zionisme als paria af te schilderen.

Dit heeft geleid tot een jacht op Joden in de diaspora, die collectief verantwoordelijk worden gehouden voor de vermeende misdaden van Israël. De beweringen over deze misdaden, die allemaal gebaseerd zijn op kwaadwillige leugens, verdraaiingen en onwaarheden, stellen Israëli’s – en daarmee alle Joden – voor als kwaadaardig en demonisch. Dit heeft de maatschappelijke beschermingsmechanismen afgebroken die vroeger dienden om antisemitisme naar de rand van de samenleving te verdringen. Het verwoestende resultaat is dat het inmiddels mainstream is geworden en maatschappelijk geaccepteerd. In plaats van Joden in de diaspora te steunen tegen deze aanvallen, uiten westerlingen weerzinwekkende en absurde beschuldigingen jegens hen, zoals het ‘doden van baby’s in Gaza’.

Veel, zo niet de meeste mensen in het westen weigeren te erkennen dat juist antizionisme een moorddadige ideologie is. En in plaats daarvan moedigen ze het aan.

De Palestijnse zaak is gewijd aan de vernietiging van Israël

Starmer heeft – net als zijn Canadese en Australische ambtgenoten Mark Carney en Anthony Albanese – de demonisering van Israël aangewakkerd, door kant-en-klare leugens over het optreden van het land te verspreiden. Op onvergeeflijke wijze heeft zijn regering Israël ten onrechte beschuldigd van het opzettelijk doden van Palestijnse burgers en het hen, in directe tegenspraak met de feiten, onthouden van voedsel en andere levensbehoeften. Er zijn wapenverkopen aan Israël stopgezet als straf voor een oorlog die dient als zelfverdediging tegen genocide. En men heeft Hamas beloond door de fictieve ‘Palestijnse staat’ te erkennen.

Het virulente antizionisme en de demonisering van Israël hebben antisemitisme salonfähig gemaakt. En de dekmantel daarvoor was de Palestijnse zaak. Steun aan de Palestijnen is het leidmotief van het progressieve westen – het thema dat symbool staat voor geweten en idealisme. Maar de Palestijnse zaak en de fictieve Palestijnse identiteit waarop deze is gebaseerd, zijn gewijd aan de vernietiging van Israël en de diefstal van de voorouderlijke geschiedenis van de Joden in dit land. Het is verre van moreel, het is kwaadaardig.

Het standaardrepertoire van de Palestijnse Arabieren is om hun eigen misdaden op de Joden te projecteren en de Joden te beschuldigen van gruweldaden waarvan zij in werkelijkheid het slachtoffer waren. Dienovereenkomstig beschuldigen de Palestijnse Arabieren Israël al decennialang van het plegen van genocide, het veroorzaken van een holocaust en het zich gedragen als nazi’s. Het is dan ook niet verwonderlijk dat degenen in het westen die de Palestijnse zaak als het toonbeeld van rechtschapenheid hebben omarmd, precies deze afschuwelijke termen gebruiken over Israël en zijn aanhangers.

Decennialange uitholling van de westerse cultuur

Iedereen die deze leugens heeft verspreid en deze zaak steunt, maakt zich medeplichtig aan moorddadig geweld tegen Joden. Maar de rampzalige gevolgen hiervan reiken nog veel verder en zijn ingrijpender dan het louter aanwakkeren van dit geweld. Op angstaanjagende wijze zijn antizionisme en antisemitisme in het westen zo diep geworteld, dat het beeld dat Israël afschildert als de bron van alle kwaad onbetwist is en dat het is uitgegroeid tot een geloofssysteem dat de morele identiteit van het individu bepaalt.

Dit is mogelijk gemaakt door de decennialange uitholling van de historische cultuur van het westen en de morele principes waarop deze was gebouwd. Die culturele uitholling heeft de objectieve waarheid vervangen door gevoelens en emoties, waarbij moraliteit op nieuwe wijze werd gedefinieerd als ‘alles wat mij beledigt.’ De waarden van de westerse naties, die vanwege kolonialisme, onderdrukking en ‘blankheid’ als onrechtmatig worden beschouwd, zouden moeten worden vervangen door universele wetten en transnationale instellingen, zoals de Verenigde Naties, de mensenrechten, de internationale rechtbanken en grote ngo’s zoals Amnesty International en Save the Children.

Aangezien dergelijke transnationale organen worden gedomineerd door dictaturen en fanatieke islamitische regimes die joden en het jodendom haten, net als hun linkse westerse volgelingen, is deze hele humanitaire infrastructuur omgevormd tot een wapen tegen het bestaan van Israël. Voor het postreligieuze westen geldt deze infrastructuur echter als de belichaming van het ideaal van de broederschap van de mens. Ze is daarom een soort priesterschap geworden dat de seculiere religie van de mensenrechten beheert.

Slachtoffer en dader zijn omgedraaid

Het schokkende resultaat is dan ook dat het westen antisemitisme en antizionisme heeft afgeschilderd als het geweten zelf. Het westerse geweten is daarmee in dienst gesteld van het kwaad.

Geen wonder dat de Joden en vele fatsoenlijke mensen het gevoel hebben dat ze nu in een spiegelwereld leven, waarin waarheid en leugen, goed en kwaad, slachtoffer en dader allemaal zijn omgedraaid.

Terwijl de westerse geest al duizelig wankelde door de aanvallen op de waarheid en de Bijbelse basiswaarden, heeft de Palestijnse kwestie zijn morele kompas een beslissende klap toegebracht.

De Joden in de diaspora zullen niet veilig zijn – en de rest van onze bevolking ook niet – als het westen zich niet uit dit moeras bevrijdt en terugkeert naar de fundamentele waarden van zijn beschaving, die het zo tragisch terzijde heeft geschoven.

(JNS)