Fijne Jeruzalemdag, de schuilkelders zijn open!

Zoals de Bijbel zegt, is Jeruzalem een zware steen geworden, zowel voor onze vijanden als voor onze Israëlische medeburgers.

Door Ryan Jones |
Israëli's tijdens de jaarlijkse Vlaggenmars op Jeruzalemdag. Foto: Yossi Aloni/Flash90

Zondag was het Jeruzalemdag, de viering van de hereniging van deze heilige stad onder Joodse soevereiniteit na millennia van “vertrapt te zijn door de heidenen”.

Het is geen wonder dat Israëls tegenstanders, bezield door de Vijand van Hij Die Israël verkoos, zich zo luidruchtig tegen deze dag verzetten. Helaas is het ook een dag die steeds meer verdeeldheid zaait onder Israëlische Joden. Maar dat zou het niet moeten zijn.

Fijne feestdag! De schuilkelders zijn gereed!

Ik schrijf dit net nadat ik een WhatsApp-bericht heb ontvangen van onze plaatselijke gemeentesecretaris in Tzur Hadassah, een klein stadje net ten zuiden van Jeruzalem.  De schrijver van het bericht wenste iedereen een gelukkige Jeruzalemdag en liet ons weten dat voor degenen die in oudere huizen wonen, de plaatselijke gemeentelijke schuilkelders waren geopend en in geval van nood in gereedheid waren gebracht.

Vorig jaar hebben Hamas en zijn terroristische bondgenoten in Gaza namelijk gereageerd op de viering van de terugkeer van de Joden naar Zion door duizenden raketten op ons af te schieten.

Dit is wat het is om Israëliër te zijn. Zelfs de meest vreugdevolle nationale gelegenheden zullen altijd gewelddadig worden bestreden door onze vijanden. God heeft een wonder verricht voor Zijn volk, door hun gebeden op dramatische wijze te verhoren, en degenen die Hem en het Joodse volk haten, kunnen dat niet uitstaan.

Dus vieren we feest, maar altijd met de bereidheid om de schuilkelder in te duiken of om de wapens op te nemen om het recht van deze natie om feest te vieren te verdedigen.

Als ik u vergeet, Jeruzalem…

Duizend jaar na koning David was Jeruzalem het hart van het Joodse volk en hun opeenvolgende koninkrijken in het Land. En tweeduizend jaar na de verbanning door de Romeinen, was deze stad het middelpunt van Joodse gebeden en hoop op terugkeer. “Volgend jaar in Jeruzalem…”

Toen de oostelijke helft van Jeruzalem, inclusief de Oude Stad en de Tempelberg, in 1967 door Israëlische parachutisten werd bevrijd, was dat een emotionele en spirituele ervaring van ongekende proporties. De Bijbel had het lang geleden voorspeld en duizenden jaren lang hadden Joden ervoor gebeden. Maar ongetwijfeld begonnen velen te denken dat het nooit zou gebeuren. Dat was in ieder geval de logica die het christendom had gevolgd. En toen gebeurde het. God gaf Jeruzalem terug aan de Joden.

Dat was negen jaar voordat ik werd geboren, dus ik kan me alleen maar voorstellen hoe ontzaglijk de Israëli’s in die tijd waren, als ik lees en luister naar hun verslagen over die onstuimige dagen.

En dan word ik onmiddellijk weer enigszins terneergeslagen door de realiteit van waar we nu zijn. De meeste Israëli’s beschouwen Jeruzalem vandaag de dag in het beste geval als iets vanzelfsprekends, omdat de meeste Joden die vandaag de dag leven nog nooit in een wereld hebben geleefd waarin Jeruzalem niet in hun handen was. In het slechtste geval zijn sommigen openlijk gekant tegen de viering van Jeruzalem en bereid belangrijke delen van de stad op te geven.

“Het hijsen van de Israëlische vlag in Jeruzalem is een gegeven,” drong premier Naftali Bennett zondag aan, te midden van verdeeldheid binnen zijn eigen coalitie over de jaarlijkse parade van Israëli’s die Jeruzalemdag vieren door met Israëlische vlaggen door de stad te marcheren.

Maar het is niet langer een gegeven, niet voor iedereen, en niet voor alle leden van zijn “regering van verandering.”

Door het hart van Jeruzalem marcheren met Israëlische vlaggen is een “provocatie”, zei minister van Volksgezondheid Nitzan Horowitz een dag eerder in een interview met Channel 12.

Laat dat even bezinken.

Israëliërs krijgen te horen dat het dragen van hun eigen nationale vlag in hun eigen hoofdstad een provocatie is. Kunt u zich voorstellen dat de bevolking van een ander land op aarde hetzelfde te horen krijgt?

Horowitz heeft geen ongelijk. Maar het gaat niet om de vlag. Het gaat om Israël zelf. Voor dezelfde mensen die zich gewelddadig verzetten tegen het zien van de Israëlische vlag, is Israël zelf een provocatie. Is Horowitz bereid de wapens neer te leggen en het bijltje erbij neer te gooien om hen niet nog meer voor het hoofd te stoten?

Wat Jeruzalem betreft, Gods Woord heeft ons gezegd dat het in de laatste dagen een “zware steen” zou worden voor alle volken die ertegen opkomen. Wij nemen altijd aan dat die waarschuwing gericht is aan de volken. Maar het is duidelijk dat Jeruzalem niet minder een last is voor Israël zelf.

Israel Today nieuwbrief

Dagelijks nieuws

Gratis in uw mailbox

Israel Heute Newsletter

Tägliche Nachrichten

FREI in Ihrer Inbox