Een hele hoop opschudding!

Nu de politieke instabiliteit in zowel Groot-Brittannië als Israël escaleert, is het misschien tijd voor beide naties om hun blik weer op de Heere te richten.

Door Charles Gardner |
Boris Johnson, de toenmalige burgemeester van Londen, bezoekt in november 2015 de Westelijke Muur van Jeruzalem. Foto: Flash90

Toen er tijdens een parlementair overleg werd opgeroepen tot meer samenwerking tussen Groot-Brittannië en Israël, vielen beide regeringen uit elkaar. Misschien was dit voor hen een aansporing om een beroep te doen op de God Die beide naties groot heeft gemaakt – om in berouw, geloof en nederigheid tot Hem terug te keren; om te stoppen met vertrouwen op paarden en strijdwagens en menselijke wijsheid, en weer op de Heere te gaan vertrouwen.

Te midden van veel onzekerheid bereidt Israël zich voor op zijn vijfde verkiezing in drie jaar tijd. En hoewel God hem voor altijd koestert (2 Samuël 7:16), verlangt de Heere zelfs in de jaren dat ze Hem grotendeels hebben verlaten, dat de verloren zoon terugkeert. Ook in het geval van Groot-Brittannië hebben we een keuze: deze dag kiezen wie we zullen dienen (Jozua 24:15) en de duisternis van ongehoorzaamheid aan zijn bevelen de rug toekeren.

Ik had het voorrecht om de bovengenoemde bijeenkomst bij te wonen, die werd gehouden ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan van het Britse mandaat, maar enigszins afgeleid door het nieuws dat Boris Johnsons kabinetscollega’s hem in de steek hadden gelaten. Eén van hen, voormalig minister van Volksgezondheid Sajid Javid, die aanvankelijk één van de vele kandidaten was om Johnson als premier te vervangen voordat hij zich terugtrok uit de race, had pas de dag ervoor een parlementair gebedsontbijt bijgewoond. In reactie op een lezing over integriteit besloot hij om uit de regering te stappen. Ik kom daar nog op terug, want ik geloof dat het van groot belang is.

Johnsons definitieve capitulatie vond plaats op 7 juli, de datum waarop de terreuraanslag in 2005 op de forensen in Londen plaatsvond. Deze terreuraanslag bracht een bloedbad de hoofdstad, met mijn eigen broer onder de vele slachtoffers. We zitten opnieuw midden in een grote schok van onze samenleving als vervulling van vele oude profetieën, waaronder Haggaï 2:6 en Hebreeën 12:26. Zullen wij blijven vertrouwen op onze eigen middelen, of zullen wij terugkeren tot de God die ons heeft doen opstaan om wereldwijd invloed ten goede uit te oefenen door grote mannen die onze Heere Jezus Christus liefhadden en dienden?

Op weg naar de parlementaire bijeenkomst dwaalde ik door de prachtige Victoria Embankment Tuinen, waar je majestueuze standbeelden vindt van godvruchtige mannen als Robert Raikes (stichter van de zondagsscholen), generaal Gordon van Khartoum en William Tyndale. Toen de laatst genoemde op het punt stond op de brandstapel te worden gezet omdat hij het Nieuwe Testament in het Engels durfde te vertalen, bad hij: “Heere, open de ogen van de koning van Engeland.” En binnen een jaar werd op bevel van koning Hendrik VIII in elke parochiekerk van het land een Bijbel geplaatst.

Het was de leider van de Evangelische Alliantie, Gavin Calver, die sprak op de jaarlijkse conferentie van het Ministerie van de Kerk onder Joodse mensen (CMJ), die mij attent maakte op Sajid Javids uitleg over wat de aanleiding was voor zijn vertrek uit de regering. In de nasleep van de promotie van een collega, door de heer Johnson. Ondanks het feit dat hij op de hoogte was gebracht van eerder wangedrag. Verwijzend naar de lezing van Rev Les Isaac tijdens het ontbijt, zei Javid tegen de BBC’s Zondag Ochtend Show: “Ik luisterde naar hem toen hij sprak over het belang van integriteit in het openbare leven en ik besloot me daarop te focussen.”

Zou dit een keerpunt kunnen zijn in de geschiedenis van een natie die decennialang God grotendeels buiten haar zaken heeft gehouden? In de woorden van dominee Calver was het zeker een indicatie van “de kracht van gebed en onze boodschap te midden van de chaos in onze natie”. Tijdens zijn toespraak van de slotzitting van de CMJ Conferentie in Staffordshire, onthulde Calver dat hij het grootste deel van zijn 7 mijl lange vroege ochtendwandeling had doorgebracht met bidden voor Israël. Calver, die aan het hoofd stond van een groep die ongeveer een miljoen christenen uit het Verenigd Koninkrijk vertegenwoordigde, was zeer onder de indruk van het aanstekelijke enthousiasme en de passie van de afgevaardigden voor het Joodse volk.

Toevallig vertegenwoordigt CMJ een deel van het antwoord op onze huidige dilemma’s, zowel in Groot-Brittannië als in Israël. Want het ministerie is gewijd aan het geestelijk herstel van Israël, en God heeft beloofd dat allen die het zaad van Abraham zegenen, zelf gezegend zullen worden, terwijl zij die hen vervloeken, onder het oordeel zullen komen (Genesis 12:3). Onze huidige ellende heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat wij de God van onze vaderen hebben verlaten. Op de vloer van het parlementsgebouw staan in het Latijn de woorden van Psalm 127 gekerfd: “Als de Heere het huis niet bouwt, werken de bouwers tevergeefs.”

Zoals ik vorige week schreef, kreeg Groot-Brittannië in 1922 het onvoorstelbare voorrecht om het Joodse volk voor te bereiden op een staat. We maakten een goed begin, maar struikelden (in 1939) toen we de immigratie naar het Heilige Land streng beperkten, juist toen het Joodse volk, dat met uitroeiing werd bedreigd, daar het meest behoefte aan had.

Jeremy Hunt, één van de kandidaten om de heer Johnson te vervangen, heeft toen hij minister van Buitenlandse Zaken was, toegegeven dat het een “zwart moment” in de Britse geschiedenis was. Een volledige erkenning van ons verraad zou ons een heel eind op weg helpen om onze positie te herstellen van een natie die gezegend is dankzij onze liefde en steun voor Gods uitverkoren volk. Want het was de invloed van 19e eeuwse evangelische groten, samen met de aspiraties van zionisten als Chaim Weizmann, die leidde tot de uitvaardiging van de Balfour Verklaring van 1917, die de bal aan het rollen bracht voor het ontstaan van het moderne Israël.

Evangelische leiders als William Wilberforce, Charles Spurgeon en bisschop J.C. Ryle wisten dat de Schrift herhaaldelijk sprak over een terugkeer van de Joden naar hun oude land, gevolgd door een terugkeer naar hun Heer en Messias, die zij weer zouden verwelkomen om bij hen te ‘tabernakelen’ (of te wonen).

Jezus komt terug – niet naar Londen, New York of Parijs – maar naar Jeruzalem, waar Hij ernaar verlangt zijn broeders in levende lijve te omhelzen, samen met allen die Hem door dik en dun zijn gevolgd. Regeringen komen en gaan, maar de oproep van Jezus is voor de eeuwigheid. Bid dat u en ik in staat zullen zijn om te staan voor Hem die zei: “Hemel en aarde zullen voorbijgaan, maar Mijn woorden zullen nooit voorbijgaan.” (Lucas 21:33)

Charles Gardner is auteur van Israel the Chosen, verkrijgbaar bij Amazon; Peace in Jerusalem, verkrijgbaar bij olivepresspublisher.com; To the Jew First, A Nation Reborn, en King of the Jews, alle verkrijgbaar bij Christian Publications International.

Israel Today nieuwbrief

Dagelijks nieuws

Gratis in uw mailbox

Israel Heute Newsletter

Tägliche Nachrichten

FREI in Ihrer Inbox