LedenDe paradox van de peilingen

(JNS) De stortvloed aan peilingen rond de Israëlische verkiezingen, met name de exit polls van 27 oktober, die schrikbarend onnauwkeurig bleken te zijn, legt een probleem bloot dat verder reikt dan de kwaliteit van de steekproeven of de professionaliteit van de opiniepeilers. Opiniepeilingen zijn instrumenten met een beperkte zeggingskracht, maar het grotere probleem ligt vaak bij de lezers ervan: het publiek, de politici en de commentatoren, die elke verschuiving in de cijfers omzetten in een historisch oordeel. We verwarren momentopnames met prognoses en schattingen met resultaten, en vergeten daarbij dat achter de cijfers mensen schuilgaan met identiteiten, herinneringen, hoop en loyaliteiten. We verwachten van cijfers dat ze ons de samenleving uitleggen, in plaats van de samenleving te begrijpen om de cijfers te kunnen interpreteren. Er bestaat een verontrustende kloof tussen het belang dat we hechten aan wiskundeonderwijs en de manier waarop we omgaan met kwantitatieve informatie. Leerlingen leren kansrekening en statistiek, maar in het politieke debat worden cijfers op een scherm behandeld als zekerheden. Wat betekent een verschil van zes zetels tussen de blokken als een peiling een foutmarge van...