De les van de Joden voor het Westen

Wat heeft de Holocaust te maken met de cultuuroorlogen die het Westen momenteel verscheuren? Veel meer dan velen misschien denken. Hier een korte illustratie.

De National Conservatism conferentie die vorige maand in Londen werd gehouden, resoneert nog steeds sterk. De conferentie was opgezet door de Israëlisch-Amerikaanse filosoof en politiek theoreticus Yoram Hazony. Hij gelooft dat de aanval op het Westen en zijn culturele erfgoed, waarbij de verschillende varianten van rassen- en genderidentiteitspolitiek steeds grotesker en destructiever worden, alleen kan worden tegengegaan door de verdediging van de natie opnieuw te integreren in het conservatisme.

De reden hiervoor is dat het conservatisme de laatste decennia de kluts kwijt is. Velen die zichzelf conservatief noemen, herkennen de culturele fundamenten die behouden moeten worden niet en hebben in feite belangrijke principes van links overgenomen.

Zogenaamde progressieven proberen met alle middelen om dissidenten van hun ideologische dogma het zwijgen op te leggen. Het feit dat bijna duizend mensen – waaronder veel enthousiaste twintigers die met grote ogen zagen dat zoveel anderen dachten zoals zij – luisterden naar NatCon-sprekers die ketterijen verkondigden als de noodzaak om massa-immigratie te stoppen, het traditionele gezin te bevorderen en religieuze tradities in ere te houden, bracht links in beroering.

Er zijn ook enkele verontruste reacties geweest van nominaal conservatieven die diep verontrust zijn door de implicaties van Hazony’s denken.

In The Times of London schreef Danny Finkelstein deze week een column over waarom hij gelooft dat nationalisme niet de basis van conservatisme of de basis van de toekomst van Groot-Brittannië kan zijn.

Finkelstein, een Joodse journalist die ook lid is van de Conservatieve Partij in het Hogerhuis, is een bedachtzame, fatsoenlijke en beschaafde man. Zijn bijdrage was typisch weloverwogen en intelligent. Hij was echter in de war. Deze verwarring illustreert waarom het centrale idee van het progressivisme zo schadelijk is.

Verwijzend naar de schrijnende ervaringen van zijn familie in nazi- en communistisch Europa, die hij beschrijft in zijn veelgeprezen nieuwe boek Hitler, Stalin, mama en papa, benadrukte Finkelstein dat hij de waarde van de natie waardeerde.

Zoals hij vaak heeft geschreven, had zijn familie reden om dankbaar te zijn dat er een Groot-Brittannië was dat hen opnam als vluchtelingen uit het Europese slachthuis. Hij voegde eraan toe dat de ervaring van de Holocaust de absolute noodzaak van de Joodse natiestaat Israël had onderstreept, zoals ook zijn grootvader had erkend.

Maar de Holocaust had ook aangetoond dat nationaliteit niet genoeg was, zei hij. De intrekking van het staatsburgerschap voor de familie van zijn moeder laat zien dat niemand verantwoordelijkheid neemt voor de rechten die voortvloeien uit het behoren tot een natie.

De rechten van zijn ouders, betoogde Finkelstein, waren gekoppeld aan hun burgerschap in plaats van aan hun menselijkheid. Dit bleek onvoldoende te zijn. Er is, zei Finkelstein, “een cirkel van verplichtingen die verder gaat dan de natie. Een verplichting aan alle mensen”.

Na de Tweede Wereldoorlog, zei hij, werd er een nieuwe wereldorde gecreëerd waarin mensenrechten een claim hadden naast nationale rechten. Dit was “een nuchter antwoord op de tekortkomingen van het nationalisme”.

Dit was inderdaad het argument achter de doctrine van de internationale mensenrechten. Deze doctrine werd grotendeels gecreëerd door Joodse juristen – zoals de visionair Hersch Lauterpacht – die ontzet waren dat de uitroeiing van miljoenen mensen werd gezien als de enige zorg van de staat in kwestie.

Deze juristen geloofden dat internationale mensenrechtenwetgeving de hele mensheid onder een juridisch schild zou plaatsen. Zij geloofden dat de manier om Joden en anderen te redden van toekomstige vervolging was om de nationale soevereiniteit te overtroeven door onderdrukkers ter verantwoording te roepen via internationale rechtbanken.

Anderen, zoals de Litouwse advocaat Jacob Robinson, waarschuwden echter tevergeefs dat dit een valstrik was, omdat alleen nationale soevereiniteit de Joden kon beschermen. Robinson begreep ook dat de universalistische doctrine van de mensenrechten, die de nationale soevereiniteit vervangt, inherent vijandig staat tegenover het Joodse particularisme zoals dat tot uitdrukking komt in de zionistische droom van het herwinnen van het Joodse thuisland.

De grote fout van het internationaal recht is dat het gebaseerd is op zogenaamd universele waarden. Maar de waarden tegen wreedheid, sadisme en ontmenselijking zijn niet universeel. Ze zijn een specifiek product van westerse samenlevingen en zijn gebaseerd op de Hebreeuwse Bijbel.

Zoals James Loeffler heeft beschreven in zijn boek Rooted Cosmopolitans: Jews and Human Rights in the Twentieth Century, heeft deze fundamentele fout er onvermijdelijk voor gezorgd dat de Verenigde Naties – het zogenaamde instrument van de internationale mensenrechten – een aartsvijand zijn geworden van het zionisme en het Joodse volk.

Transnationale instellingen zoals de VN of het Internationaal Strafhof slagen er niet in om ’s werelds ergste mensenrechtenschenders zoals Rusland, China, Noord-Korea, Iran en anderen ter verantwoording te roepen. In plaats daarvan richten ze hun aandacht op het democratische Israël, dat geobsedeerd is door mensenrechten.

Dit is waar Finkelstein in de problemen komt. Hij schrijft terecht over de natie dat het “een plaats is waar een volk bij kan horen, zich kan inzetten voor een gemeenschappelijke defensie, een democratisch begrip kan smeden en kan genieten van een gemeenschappelijke cultuur”.

Dit is precies waarom de meerderheid van de Britten voor Brexit heeft gestemd. De transnationale waarden die de Europese Unie belichaamt, ondermijnen de natie door nationale parlementen, die wetten aannemen op basis van de democratische instemming van het volk, ondergeschikt te maken aan wetten die in Brussel worden gemaakt en door een buitenlandse rechtbank worden gehandhaafd.

Desondanks sprak Finkelstein, die lange tijd een hartstochtelijk voorstander was van het EU-lidmaatschap van het Verenigd Koninkrijk, zich uit tegen Brexit.

Het is een feit dat de cultuur van universele rechten niets doet om tirannen in het buitenland tegen te houden en tegelijkertijd de democratie en culturele banden in eigen land ondermijnt.

Tirannen kunnen alleen worden tegengehouden als ze worden verslagen. Vladimir Poetin zal zich door geen enkel mensenrechtentribunaal laten weerhouden van zijn wreedheden in Oekraïne. Hij moet verslagen worden.

Het idee dat Hitler gestopt had kunnen worden als er universele mensenrechtenwetten waren geweest, is belachelijk. Hij werd alleen gestopt omdat Groot-Brittannië en de geallieerden vochten en de ultieme prijs betaalden om het Westen tegen het nazisme te verdedigen.

Zoals de grootvader van Finkelstein wist, kan het Joodse volk alleen beschermd worden door een staat Israël die gewapend is tegen zijn vijanden. Internationale mensenrechtenwetgeving zal Israël nooit beschermen. In plaats daarvan wordt deze wet door de vijanden van Israël gebruikt als wapen om het land te vernietigen.

De huidige cultuuroorlogen hebben ook hun oorsprong in de Holocaust.

De grootste misdaad tegen de mensheid vond plaats op het hoogtepunt van de westerse cultuur. Het resultaat was een diepe demoralisatie van het Westen en een ineenstorting van het culturele zelfvertrouwen. Het ontstane vacuüm werd opgevuld door revolutionairen die hun kans grepen om de wereld opnieuw vorm te geven door normatieve waarden en de Westerse natiestaat te ondermijnen.

Ze wilden de particularistische aspecten van de westerse en nationale cultuur vervangen door zogenaamd universele waarden die de utopie van de broederschap van de mens zouden inluiden.

De culturele leefregels die de kern van de westerse beschaving vormden, waren in wezen Joodse waarden die via het christendom werden overgedragen. Het was het Joodse volk dat, onder koning David, de voorbeeldige natiestaat schiep.

Identiteitspolitiek, een uitwas van universalisme, staat haaks op de sterk particularistische principes van de Hebreeuwse Bijbel. Van het christendom tot de islam, van het communisme tot het fascisme, Joden hebben altijd in het vizier gelegen van universalistische ideologieën.

Helaas hebben veel progressieve Joden het universalisme omarmd. Dit is vooral waar in Amerika, waar de meerderheid van de Joden zichzelf ervan overtuigd heeft dat identiteitspolitiek daar Joodse waarden vertegenwoordigt, wat niet het geval is.

Het NatCon evenement van vorige maand liet zien dat er een eerste poging is om zowel het conservatisme als de Westerse natiestaat te redden van de aanvallen van universalisten.

Conservatisme is de verdediging van essentiële waarden. De natie is cruciaal voor de verdediging van deze waarden. Om het conservatisme terug te brengen naar de natie, moet de natie teruggebracht worden naar het conservatisme.

De Joden hebben bijgedragen aan de opkomst van het universalisme. Ze hadden de beste bedoelingen, maar vergisten zich. In plaats van de grenzen van de natie te overwinnen, ondermijnt het universalisme haar en holt het de waarden van een vrije en democratische samenleving uit.

Dit is de echte les die het Joodse volk het Westen kan leren; en als het Westen besluit te luisteren, kan deze les het Westen redden.