(JNS) Een van de fouten van het moderne postkoloniale Westen is de overtuiging dat landen bestaan uit mensen die binnen vastgestelde grenzen leven. Deze grenzen kunnen worden getrokken door de kolonialisten bij hun vertrek of door de Verenigde Naties, die er trots op zijn dat sinds hun oprichting “80 voormalige koloniën hun onafhankelijkheid hebben verkregen”. Of ze kunnen worden getrokken door oorlogen, zoals het geval was bij alle nationale grenzen in West-Europa en Noord-Amerika, maar daar praat de “internationale gemeenschap” liever niet over.
De ‘beschaafdere’ aanpak bestaat erin de mensen die binnen een bepaalde grens leven gewoon te zeggen dat ze trouw moeten zweren aan ‘de regering’ die hen misschien vertegenwoordigt, op hen lijkt of hun doelstellingen deelt, maar misschien ook niet. Ook religie speelt hier een rol. Soms kwamen vijanden binnen dezelfde grenzen terecht, wat leidde tot wrede territoriale of religieuze oorlogen die tot op de dag van vandaag slavernij, hongersnood en bloedbaden met zich meebrengen.
Als u daarbij aan Afrika denkt, doe dat dan alstublieft. Soedan, Somalië, Tsjaad, Ethiopië en de Democratische Republiek Congo zijn het toneel van brute oorlogen en lijden onder een noodlijdende bevolking. Maar vergeet ook niet de genocide in China, waar de Grote Sprong voorwaarts binnen enkele jaren tussen de 15 en 50 miljoen mensen het leven kostte, waar de Cultuurrevolutie nog eens 500.000 tot 2 miljoen mensen doodde, waar vandaag de dag moslim-Oeigoeren worden uitgeroeid en waar volgens het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken de mensen in Tibet, Hongkong en Macau worden blootgesteld aan “ernstige schendingen van de mensenrechten”. En vergeet niet de aanvallen op inheemse volkeren in Zuid-Amerika of de Rohingya in Myanmar, Syrië, Irak en Jemen.
Allemaal plaatsen met postkoloniale problemen.
De Verenigde Staten waren geen grote koloniale macht, hoewel ze enthousiast deelnamen aan de postkoloniale hertekening van de kaart en territoriale compromissen, grondwetten en verkiezingen propageerden als onmisbaar voor een vreedzame toekomst. Daarbij negeerden ze de werkelijke bevolking van de regio.
Amerika en de Verenigde Naties trokken grenzen voor een Arabische groep genaamd “Palestijnen” en beloofden hen een land met grenzen te geven. Veel Israëli’s stemden enthousiast in. Dit mislukte om tal van redenen: de “Palestijnen” wilden geen land, ze wilden Israël vernietigen. Bestuur was ondergeschikt aan zelfverheerlijking en voor sommigen zelfs aan de jihad. Terreur en corruptie bloeiden omdat het ‘leiderschap’ grotendeels los stond van de mensen die al lang in het gebied woonden.
Denk aan Gaza. Hamas is de Moslimbroederschap, die weinig of geen band heeft met de bevolking van Gaza en gedwongen is de burgerbevolking van Gaza te martelen om de mensen door angst gehoorzaam te maken.
Maar tot op de dag van vandaag, bijna twee jaar na de verschrikkingen van 7 oktober 2023, blijven sommigen, vooral in het Westen, volhouden dat meer hulp, meer erkenning (Noorwegen, Ierland en Spanje: jullie helpen niet!), meer van wat dan ook, de Palestijnen tot aardige, respectabele buren zal maken. De Israëli’s verwerpen deze premisse met een grote meerderheid.
Nu de bommelding van het weekend. Arabische clans in Hebron, onder leiding van sjeik Wadee’ al-Jabari, hebben aangekondigd dat ze de banden met de Palestijnse Autoriteit willen verbreken en zich willen aansluiten bij het Abraham-akkoord van 2020. Volgens The Wall Street Journal zijn twee groepen sjeiks betrokken, die een meerderheid van de 700.000 inwoners van het gebied rond Hebron aanvoeren.
In hun brief staat in het Hebreeuws: “Het emiraat Hebron erkent de staat Israël als de nationale staat van het Joodse volk, en de staat Israël erkent het emiraat Hebron als vertegenwoordiger van de Arabische inwoners van het district Hebron.”
Israël is inderdaad de nationale staat van het Joodse volk, terwijl anderen daar als volwaardige burgers in vrede en veiligheid leven. Hebron heeft als district of emiraat een samenhangende geschiedenis en leiderschap en volgens de brief ook een visie voor de toekomst. Een toekomst waarin de staat Israël en het Joodse volk samenwerken ten behoeve van beide volkeren.
Alles wijst erop dat de bevolking van Hebron zich bij de Abraham-akkoorden zal aansluiten. Terugkijkend op de “Visie voor vrede” uit 2000, de voorloper van de Abraham-akkoorden, presenteerde president Donald Trump een verbazingwekkende visie voor de regio. Hij veroordeelde uitdrukkelijk de rol van de Arabische staten in de decennialange oorlog tegen Israël. Hij bood erkenning aan van “Palestina als nationale staat van het Palestijnse volk” als zij gewoon hun terreurcampagne tegen Israël en de Joden zouden beëindigen, met inbegrip van het aanzetten tot geweld en het “betalen voor moord”.
De hindernis was laag, maar de Palestijnen konden of wilden dit niet doen, want hoewel de formulering gangbaar was, zou “de nationale staat van het Palestijnse volk” nooit werkelijkheid worden. Nu zijn de sjeiks van Hebron de Palestijnse leider Mahmoud Abbas en de overblijfselen van Hamas en hun kwaadaardige jihadistische marionettenmeesters in Qatar voor geweest.
Dit is een groot en hoopvol moment voor het Arabische en het Israëlische volk. Maar dat niet alleen. Dit is een doodsteek voor het westerse postkolonialisme en een kans op echte zelfbeschikking voor een volk dat al zo lang lijdt.
Steun van Israëlische joden voor operatie in Iran is ruim 90 %
Wie gaat Iran leiden?
Oorlog of niet, tiental Joodse Holocaust-overlevenden bij “March of the Living“ in Polen
