Tacheles, openhartig en zonder omwegen geef ik mijn mening. Sommige crises worden niet in de eerste plaats op het slagveld beslecht, maar in het afwachten, onder druk en in de strijd om tijd. Dat is precies wat we momenteel zien tussen de VS, Iran en Israël.
De ngo beschuldigt de Palestijnse Autoriteit (PA) ervan de Oslo-akkoorden te schenden en met internationale steun de bewapening van een “terroristenleger” op te bouwen. “We hebben de medeplichtigheid van de Europese Unie aan het licht gebracht”, zegt Naomi Linder Kahn van Regavim.
Het voorstel is „ongepast“, zei de Duitse minister van Buitenlandse Zaken Johann Wadephul tegen zijn ambtgenoten.
Een staat die de steun van de bevolking geniet, legt zijn steden niet vol met controleposten, voert geen executies uit en schakelt het internet niet uit.
Een BBC-uitzending belicht de toenemende intimidaties en gewelddadigheden die bij velen een gevoel van angst en bedreiging teweegbrengen.
Een militaire actie vlak voor nieuwe gesprekken laat zien hoe broos het huidige staakt-het-vuren is – en waarom de regio nog steeds op de rand van een nieuwe escalatie staat.
De Israëlische premier Benjamin Netanyahu en de Argentijnse president Javier Milei ondertekenen in Jeruzalem de „Isaac-overeenkomsten“ om de betrekkingen tussen de Joodse staat en Latijns-Amerika te verdiepen, en kondigen rechtstreekse vluchten naar Buenos Aires aan.
De president kondigt aan dat onderhandelaars Iraanse vertegenwoordigers zullen ontmoeten – ondanks gemelde confrontaties in de Straat van Hormuz – en waarschuwt tegelijkertijd voor ernstige gevolgen mocht de diplomatie mislukken.
Soms komen politieke waarschuwingen niet uit de eigen gelederen, maar uit het buitenland.
“Vanaf 13 april om 10.00 uur ET zullen de Verenigde Staten schepen blokkeren die Iraanse havens aandoen of verlaten. Hartelijk dank voor uw aandacht voor deze kwestie! President Donald J. Trump.“
