De grondlegger van Israël, David Ben Gurion, was niet alleen Israëls eerste premier, maar ook zijn eerste minister van Defensie. Hij hield ervan politieke processen te vergelijken met de Bijbelse geschiedenis en politiek. Misschien is het belangrijk en noodzakelijk, vooral in deze dagen van protesten en oproepen tot afwijzing, om zijn politieke en Bijbelse opvatting over Israëls leger te lezen.
Hij vertelde eens dat “wij in de Bijbelse tijd meer dan eens vochten met Egypte, met Assyrië, met Babylon en met Syrië. Maar deze naties vielen ons nooit tegelijkertijd aan. Pas tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog in 1948 vielen de Arabische legers tegelijkertijd het land binnen. Dit is de eerste keer in onze geschiedenis dat al deze naties samen tegen ons vochten. Een jong leger alleen tegen de Arabische naties en hun legers. Zoiets was nog nooit gebeurd in onze 3500-jarige geschiedenis.”
Dit stuwde Israël tot wat het nu is. Uit zijn toespraken, die te zien zijn in de archieven van de Hebreeuwse Universiteit, valt veel te lezen over zijn politieke en Bijbelse visie.
Voor de oude man, zoals hij in de volksmond werd genoemd, was Israëls jonge IDF als een nakomeling van ’s werelds oudste leger. “Per slot van rekening gaat de Joodse militaire geschiedenis terug tot de Bijbelse geschiedenis,” merkte hij graag op. Ben-Gurion opende zijn historisch overzicht met de oorlog van de eerste Hebreeër. Abraham trok ten strijde tegen de vier koningen, Amrafel, Arjoch, Kedor-Laomer en Tidal, om zijn neef Lot en zijn familie te redden. De eerste oorlog van het Joodse volk was tegen de Amalekieten in Rephidim. Daarna vocht de eerste IDF tegen de Kanaänieten en de Amorieten, tegen Egypte, Assyrië, Babylon, Griekenland en Rome.
“Israëls vijanden zijn dezelfde als vroeger,” onderstreepte Ben Gurion. “Dezelfde als ten tijde van Jozua’s inname van het land en tijdens de koninkrijken van Juda en Israël. Zoals toen Egypte, Babylon, Aram, Ammon, zo ook nu Egypte, Irak, Syrië en Jordanië, de huidige buren van de Staat Israël. Het is een wonder dat deze oude geest van Joods heldendom in onze dagen weer is ontwaakt. Deze geest heeft geleid tot de overwinning van het vernieuwde Hebreeuwse leger. Deze geest is de erfenis van ontelbare generaties gemartelde en stervende, verachte en gehate Joden, maar zij waren ook trots, trouw en toegewijd aan de visie van een groots historisch visioen. Het is in deze geest dat wij hebben gezegevierd.”
De Bijbel was een bron van inspiratie voor Ben Gurion, niet alleen om de roeping van de staat Israël en zijn imago vorm te geven, maar ook om de contouren van het leger en zijn morele karakter te tekenen. Ben Gurion definieerde de IDF als het leger van het volk, zoals het Joodse leger dat in de Bijbel was. Immers, in de dagen van Jozua veroverde een krijgsvolk het land, geen huurlingen die namens Israël oorlog voerden. Deze Joodse strijders waren degenen die het land opnieuw bevolkten en bebouwden nadat het was ingenomen. Het volk was toen, net als nu, het leger, soldaten en reservisten.
Daarom doet de situatie in het land nog meer pijn. Wat zou er gebeurd zijn als de reservisten in de tijd van Jozua tijdens de inname van het land om welke reden dan ook om weigering hadden gevraagd? Dat zou toen niet mogelijk zijn geweest, om dezelfde reden als tijdens Israëls pioniersdagen 75 jaar geleden, toen iedereen het nog met elkaar eens was. Vandaag niet. Maar diezelfde verdeeldheid kwam ook voor in Bijbelse tijden, later natuurlijk, in de tijd dat het volk en de twaalf stammen zich verdeelden in de twee koninkrijken Juda en Israël.
Meer dan dat, zelfs de dienstplicht of oorlogswetten die Mozes invoerde bewijzen dat het Israëlitische leger een volksleger was. Zo citeerde Ben Gurion de Bijbelse oorlogswetten: “En wie is de man die een wijngaard heeft geplant, maar de vrucht ervan nog niet gegeten heeft? Laat hij weggaan en naar zijn huis terugkeren, opdat hij niet in de strijd sterft en iemand anders die eet.” (Deuteronomium 20:6) Hij maakte ook een onderscheid tussen agressie- en plichtsoorlogen. Vrijstellingen van de dienstplicht om financiële of familiale redenen waren alleen mogelijk in zogenaamde oorlogen die geen plichtsoorlogen waren. Maar in plichtsoorlogen, waar het bestaan van de natie op het spel stond, moest iedereen ten strijde trekken, zelfs de bruidegom en de bruid. In deze oorlogen werd iedereen naar het front geroepen en dit is vandaag de dag nog steeds het geval in Israël.
Wat nu om politieke redenen in het land gebeurt, mag in geen geval de eenheid in de Israëlische defensiemacht aantasten. Zoals de eerste premier van Israël destijds zei: “Onze veiligheid en onze vesting is het defensieleger voor Israël, maar onze steun en kracht is de staat en het volk”. Maar niet alleen het volk in de staat Israël, maar ook de Joden in de diaspora. En wij kijken met vertrouwen, met geloof, ons lot kennende en met een helder zicht op alle moeilijkheden en gevaren die op ons pad liggen. Maar zonder aarzeling zullen wij ze overwinnen voor onze toekomst.“
Tacheles met Aviel – De ongemakkelijke waarheid over de omgang van Israël met christenen
Miljardenprogramma voor Israëlische versterking van de Golanhoogten goedgekeurd
Arabisch nieuwsportaal onthult misbruik door Hamas van inwoners van Gaza
