David Cunio, een voormalige gijzelaar die meer dan twee jaar door Hamas werd vastgehouden, heeft zijn stilzwijgen doorbroken en een aangrijpend verslag gepubliceerd over zijn overleving, de scheiding en de psychische kwelling tijdens zijn 738 dagen durende gevangenschap in Gaza.
Cunio, die op 7 oktober 2023 samen met zijn vrouw Sharon en hun tweelingdochters uit de kibboets Nir Oz werd ontvoerd, beschreef in een interview dat werd uitgezonden op het Israëlische Kanaal 12 de verschrikkingen die zij door de terroristen van Hamas hebben moeten doorstaan.
Hij vertelde over het moment waarop de nachtmerrie begon: gewekt door schoten en sirenes, zat het gezin ineengedoken in hun schuilkelder terwijl terroristen huizen in brand staken. Op de vlucht voor de rook probeerde Cunio met een van zijn dochters, Yuli, te ontsnappen, maar werd in de tuin gevangengenomen. In de chaos raakte het gezin verspreid.
In de eerste dagen van hun gevangenschap werd Cunio samen met Sharon en Yuli vastgehouden, maar hij had geen idee wat er met hun andere dochter, Emma, was gebeurd. Het moment van hun hereniging enkele dagen later in een ziekenhuis in Khan Yunis was bitterzoet: Emma was ondervoed, getraumatiseerd en herkende haar ouders aanvankelijk niet. Alleen het gezang van haar moeder leek haar te kalmeren.
“Ze probeerden ons te filmen voor propagandadoeleinden”, zei Cunio. “Maar Emma was doodsbang. ’s Nachts schreeuwde ze vanwege haar nachtmerries. De terroristen schreeuwden tegen ons dat we haar het zwijgen moesten opleggen. Hoe kun je een driejarig kind dat trilt van angst het zwijgen opleggen?”
Op de 49e dag werden Sharon en de tweeling vrijgelaten in het kader van een gijzelaarsruil. Cunio bleef achter – zonder te weten dat zijn eigen vrijlating pas 682 dagen later zou plaatsvinden.
Zijn toestand verslechterde snel. Cunio werd naar het ondergrondse tunnelnetwerk van Hamas gebracht, waar hij leed onder honger, uitdroging en meedogenloze fysieke belasting. Hij overleefde op een halve pita en een kwart liter water per dag. Soms werden de gijzelaars gedwongen kilometerslang ondergronds te kruipen of te marcheren.
“Daar beneden ben je geen mens meer”, herinnert hij zich. “Je leeft omdat je moet. Je overleeft omdat je geen andere keuze hebt.”
Het verhaal van Cunio is een schokkende herinnering aan de menselijke kosten van terrorisme. Het is ook een getuigenis van veerkracht, vaderliefde en de kracht van de menselijke geest in het licht van onvoorstelbaar leed.
Wat is zuurdesem?
Hamas weigert opnieuw zich te ontwapenen
‘Noem het geen oorlog, maar reddingsmissie’
