We brachten de avond door in een prachtige privékamer die speciaal voor ons was gereserveerd. Het eten was voortreffelijk en voor deze gelegenheid had ik een paar zorgvuldig geselecteerde rode wijnen uit mijn eigen collectie meegenomen. Maar de echte verrassing kwam later: mijn familie gaf me een speciaal voor mij gemaakt tijdschrift, met mij voor het eerst in mijn leven op de cover. Ik had geen idee. Anat, mijn vrouw, had er zes weken lang in het geheim aan gewerkt.
Elke pagina ging over mij. Mijn kinderen en mijn vrouw schreven wie ik ben, met al mijn sterke en zwakke punten. Mijn broers en zussen, familieleden, legervrienden, collega’s en zelfs lezers van ons tijdschrift uit het buitenland hebben allemaal bijgedragen. Na 60 jaar begreep ik eindelijk iets: ik ben blijkbaar niet zo ‘slecht’ als ik soms dacht dat ik was. Mijn vrouw reageerde meteen in onze familie-WhatsAppgroep: ‘Gelukkig maakt zelfliefde je niet dik.’ Ik ben echt een vader die sporen heeft achtergelaten, vooral binnen mijn eigen familie. Dat besef raakte me dieper dan welke andere sporen dan ook die je ergens in de wereld achterlaat en die de wind snel wegblaast.
Ik was overweldigd, misschien juist omdat ik uit eigen professionele ervaring weet hoeveel werk, liefde en geduld er in zoiets zit. Ik doe het al jaren, en nu stond ik zelf centraal in een hele uitgave. Ik vroeg me ook af waarom ik hier überhaupt over schrijf. Wat gaat mijn 60e verjaardag jou aan? Eerlijk gezegd: ik voel me geen 60. Meer 30 of 40. Dat de wereld er nog steeds is, voelt voor mij bijna als een wonder. Ik ben opgegroeid met stemmen die voortdurend verkondigden dat alles in de komende dagen of jaren zou instorten. Apocalyps! Boem! Het einde! Toch ben ik hier, en leef ik al 60 jaar op deze aarde.
Ik hou van het leven, en dat is precies wat mij vormt: hoe ik ben, hoe ik me voel, hoe ik denk en hoe ik schrijf. Er is veel veranderd in mij. Politiek gezien ben ik niet langer geïnteresseerd in het gebruikelijke rechts-links-denken. Voor mij staat de mens centraal, onze mensen, de realiteit van ons land. Zelfs in mijn eigen familie zijn we het vaak oneens over politieke kwesties, soms staan we mijlenver van elkaar af. Maar we blijven familie, en dat is voor mij het belangrijkste. Onze saamhorigheid is sterker dan welke politieke lijn dan ook. Dat is wat het land nodig heeft!
Luister: alles wat we op onze website of in ons tijdschrift publiceren, is nieuws. En soms gaat het nieuws niet alleen over politieke analyses, veiligheidsontwikkelingen of internationale krantenkoppen. Soms gaat het om zeer persoonlijke levensverhalen. Want het leven bestaat niet alleen uit geopolitieke drama’s, maar ook uit rustige momenten, mijlpalen in het gezinsleven en de gedachten die ons vormen. Misschien is dat wel de echte boodschap: dat we ondanks alle stormen in de wereld nooit moeten ophouden met het zien, waarderen en delen van ons eigen leven met elkaar. Als we alleen over de grote crises schrijven, missen we de rustige stemmen van het leven, die ons vaak veel dieper raken en ons herinneren aan wat echt belangrijk is.
Het vers “niet in de storm, niet in het vuur, maar in de zachte stem” leert ons dat God zich niet aan Elia openbaarde in spectaculaire natuurkrachten of in de huidige politieke wereldcrises, maar in de fijne, rustige, zachte stem. De Bijbel laat daarmee zien dat het essentiële niet in het lawaai gebeurt, maar vaak in de stilte. Gods aanwezigheid openbaart zich niet in het dramatische, maar in het onopvallende: in een ademtocht, in een gedachte, in het stille moment. Ware leiding, troost en waarheid komen niet met donder en bliksem, maar in de stilte die het hart kan horen.
Mijn leven is altijd dynamisch geweest. Er waren periodes die echt niet gemakkelijk waren, maar Anat en ik hebben van elk hoofdstuk geleerd. Overigens is Anat door alles heen het hart van ons gezin geweest, het innerlijke centrum dat ons draagt en bij elkaar houdt. Ik kan ons leven in hoofdstukken indelen, en ik heb vrede met elk afzonderlijk hoofdstuk. Anat en ik praten daar vaak over. Heb ik ergens spijt van? Misschien, maar dat blijft mijn zaak. Ergens toen ik begin veertig was, begreep ik dat ons leven geen generale repetitie is. Het is nu of nooit. Wat we vandaag missen, kunnen we later niet meer inhalen.
Ik heb het beste, meest loyale team bij Israel Today. Ze komen ook voor in de “Aviel Edition”. Dov Eilon heeft er zelfs een lied voor gecomponeerd.
Ongeveer twintig jaar geleden heb ik op mijn werk bewust twee versnellingen teruggeschakeld, zodat ik me volledig op mijn gezin kon richten. Want na achttien jaar zijn onze kinderen geen kinderen meer. Dat besef kwam stilletjes, maar raakte me diep. Dus begon ik niet alleen voor hen te werken, maar ook met hen te leven. Investeren in hen, in ons gedeelde heden, in gesprekken, nabijheid, tijd. En dat is precies wat mijn kinderen me die avond voorhielden, op een manier die me diep raakte. Ze gaven me terug dat ze het zagen. Dat ze het voelden. En dat het iets voor hen betekende.
Ik ken mensen die alleen maar wachten op het volgende niveau, op de hemel, en ondertussen het Nu missen. Zo ben ik niet. Ik geloof dat we van het heden moeten genieten, simpelweg omdat het leven kwetsbaar is en morgen alles al anders kan zijn. En dat is precies wat mijn kinderen van mij hebben geleerd: het Nu waarderen. Die gedachte heeft veel in mij veranderd. Ik heb het geleerd van koning David:
“Dit is de dag die de HEER heeft gemaakt; laten we ons daarover verheugen en blij zijn!”
Elke dag, niet de toekomst, niet ooit, maar deze dag is een geschenk uit de hemel. Het roept ons op om het heden op te merken, te waarderen en er vreugde in te vinden. Het is een uitnodiging om het moment niet te missen, het niet als vanzelfsprekend te beschouwen. Dat is een vorm van geloof: bewust deze dag leven. Ik realiseerde me dat we hier op aarde onze eigen “beperkte hemel” kunnen creëren, vooral in deze laatste twee jaar van oorlog die ons, ondanks alle angst en gevaar, nieuwe inzichten hebben gegeven.
Ik geloof dat het leven niet alleen in de grote krantenkoppen staat, maar ook in de kleine regels daartussen. In de mensen die met ons meelopen. In de momenten die we niet uitstellen. In het heden dat we bewust leven. De politieke stormen zullen voorbijgaan, er zullen nieuwe krantenkoppen komen, uitdagingen zullen ons blijven testen. Dat hoort bij het leven, en ik schrijf er met passie over in Israel Today. En weet je wat? Ik ben er helemaal niet zeker van dat de oorlog in onze regio echt voorbij is. Soms heb ik het gevoel dat er nog zwaardere tijden in het verschiet liggen. Maar temidden van dat alles blijft de zachte, dunne stem die ons draagt, die ons herinnert aan wat essentieel is. Ik heb geleerd dat we niet moeten wachten tot het leven gemakkelijker wordt om het te kunnen leven. We moeten het nu leven. Vandaag. Op deze dag die de Eeuwige heeft gemaakt. En als mijn familie mij die avond één ding heeft laten zien, dan is het wel dat alles wat we geven, naar ons terugkomt, vaak in een vorm die we nooit hadden verwacht.
Dat is mijn dank. En dat is mijn zegen.
Israël en Panama ondertekenen economische overeenkomst
Raamovereenkomst met Libanon: diplomatiek succes met een groot vraagteken
Duitsland registreert hoogste aantal antisemitische incidenten ooit
