Wilde u de intifada wereldwijd verspreiden?

Het heeft niet lang geduurd. Burgemeester Zohran Mamdani riep het in New York in het leven onder de slogan ‘Globaliseer de intifada’. Maar inmiddels is het overal te vinden. Het heeft slechts drie jaar geduurd, sinds 7 oktober 2023.

Wat deed de Zweedse milieuactiviste Greta Thunberg voor het Paul-Éluard-lyceum in Saint-Denis, toen ze verklaarde dat ze ’trots’ was op demonstranten die rellen veroorzaken en plunderen? Wat deed ze aan boord van de vloot op weg naar Gaza?

Eigenlijk niets. Behalve de intifada globaliseren.

Nu zouden zij en haar medestrijders met de gevolgen geconfronteerd kunnen worden. De wereld betaalt een hoge prijs voor die massa’s die het bloedbad van 7 oktober hebben ontkend of gebagatelliseerd, die Hamas en de beschuldiging van „genocide“ hebben toegejuicht en de haat tegen Israël hebben omgezet in haat tegen de westerse democratie en cultuur zelf.

Jonge Europeanen eisen terecht perspectieven op werk en goede scholen. Maar dat heeft niets te maken met het vernielen van een synagoge of het zwaaien met de Palestijnse vlag naast Marianne, het symbool van de Franse Republiek.

Toch is de palestinisering van het politieke bewustzijn een integraal – en in toenemende mate vervangend – onderdeel van de Europese en westerse identiteit geworden. De staatshoofden en regeringsleiders van Europa hebben hieraan bijgedragen door Israëls verdedigingsoorlog met minachting te bejegenen, sancties en veroordelingen op te leggen en herhaaldelijk een onmogelijke Palestijnse staat op te roepen, die – zoals de Franse president Emmanuel Macron maar al te goed weet – in toenemende mate synoniem is geworden voor de vernietiging van Israël.

In Milaan lijkt het erop dat een groot deel van de gearresteerden immigranten van de tweede of derde generatie zijn. Achter een opstand die gekenmerkt wordt door plunderingen, brandstichting, het gooien van stenen, gewonden en de vernieling van winkels en openbare voorzieningen, gaat een andere realiteit schuil: de veroveringsdrang die het islamisme als een van zijn doelstellingen niet verbergt.

Italiaanse, Franse en Britse schoolkinderen en jongeren worden meegesleurd door deze golf van geweld. Het vernielen, in brand steken en losrukken van straatstenen zijn symptomen van een nieuw front dat de Europese Unie zelf verscheurt.

Op de Place d’Italie in Parijs zwaait een 65-jarige vrouw genaamd Sylvie, een aanhangster van Jean-Luc Mélenchon, met een Hamas-vlag. De boodschap is onmiskenbaar: deze strijd is versmolten tot één enkel front.

De weg naar dit moment was lang.

Van de ontvoering, marteling en moord op Ilan Halimi in 2006 in de Parijse voorsteden tot de bloedbaden bij “Charlie Hebdo“ en in de supermarkt “Hyper Cacher“; van de moord op een leraar en drie kinderen op een joodse school in Toulouse tot aanslagen op synagogen; en in Italië de pesterijen tegen joden op scholen, universiteiten, in de sport en in het toerisme – deze weg leidt rechtstreeks naar de zinloze kreet: ‘Van de rivier tot aan de zee.’

En naar de vernietiging.

Europa staat in brand – te midden van de minachting voor de democratie en voor de zaak van een land dat met alle kracht strijdt tegen moorddadige autoritaire regimes die vrouwen en homoseksuelen vervolgen, terwijl de gruweldaden die op 7 oktober tegen kinderen en jonge vrouwen werden gepleegd, door de Hamas-terroristen zelf werden gefilmd.

Antisemitisme, dat met miljarden dollars wordt aangewakkerd, dient de belangen van machten die – net als Greta Thunberg – misschien helemaal niets met het oorspronkelijke conflict te maken hebben, maar zich dit volledig willen toe-eigenen.

Zoals de Duitse predikant Martin Niemöller na de Holocaust zo treffend waarschuwde: als mensen zwijgen terwijl anderen worden vervolgd, blijft er uiteindelijk misschien niemand meer over om voor hen te spreken.

Eerst haalden ze de anderen op. Daarna haalden ze de Joden op. En uiteindelijk haalden ze alle anderen op.

Met uw medeplichtigheid.