LedenDe symfonie van de wereldwijde waanzin

“En de kinderen van Israël trokken triomfantelijk met uitgestrekte arm (uit Egypte) weg.”

Rashi interpreteert “uitgestrekte hand” als “met trotse en uitmuntende moed”. Triomfantelijk, inderdaad. De Israëlieten verlieten Egypte openlijk en trots, met opgeheven hoofd.

Soms vraag ik me af: wat is er geworden van die trots en kracht die ons volk destijds kenmerkte? In de loop van de eeuwen van het joodse leven in de diaspora lijken we dat gevoel van trots te zijn kwijtgeraakt. We kwellen onszelf genadeloos.

Zelfs komieken maken er grappen over. De legendarische Jackie Mason zei: “Ik weet wat er na deze show zal gebeuren. De niet-joden zullen het geweldig vinden, en de joden zullen zeggen: ‘Nee, te joods!’” Waarom zijn we zulke masochisten die onszelf voortdurend kleineren?

Voor te veel joden wordt de maatstaf voor uitmuntendheid bepaald door één enkele factor: “Zouden de niet-joden het leuk vinden?” Ik ben geen Sigmund Freud, maar ik zou willen beweren dat joden maar al te vaak lijden aan een minderwaardigheidscomplex. Hoe ironisch dat de niet-joden ons verwijten elitair en neerbuigend te...