De recente Gaza-vloot, die afgelopen zondag vanuit de Italiaanse stad Genua vertrok, bezwijkt onder het gewicht van haar eigen tegenstrijdigheden.
Verre van een humanitaire missie is het spektakel met 70 schepen een kostbaar politiek theaterstuk – bedoeld om Hamas te steunen, Israël te demoniseren en de Europese opinie te manipuleren in de aanloop naar de stemming van de Verenigde Naties over de Palestijnse staat eind september.
Italiaanse politici hebben zelfs vier van hun vertegenwoordigers aan boord gestuurd en de Italiaanse premier Giorgia Meloni gevraagd hen te beschermen. Maar diezelfde activisten hebben nooit de moeite genomen om de vrijlating te eisen van de Israëlische gijzelaars, die in gevangenschap van Hamas tot op het bot zijn uitgemergeld.
De organisatoren beweren dat ze “levensreddende hulp” bieden. Maar de feiten vertellen een ander verhaal. Alleen al op 4 september reden 221 vrachtwagens met voedsel en hulpgoederen via de grensovergangen Kerem Shalom en Zikim Gaza binnen, terwijl 331 andere vrachtwagens wachtten om binnen te mogen rijden. In slechts vier weken tijd werden 50 miljoen maaltijden geleverd. Foto’s uit Gaza tonen goed functionerende supermarkten – en zelfs een “Café Nutella”.
Waar is de honger? In gebieden waar Hamas hulpgoederen kaapt, burgers slaat die proberen deze te verdelen en voorraden voor hun strijders in beslag neemt. De honger wordt veroorzaakt door Hamas – niet door Israël. Als de vloot echt hulp wilde bieden, zouden de schepen aanmeren in Ashdod, waar Israël de hulpgoederen volgens veilige, internationaal erkende procedures doorstuurt. In plaats daarvan stevent de vloot rechtstreeks af op een confrontatie om de krantenkoppen te halen in plaats van hulp te bieden.
De “geschenken” op deze schepen hadden honderd keer kunnen worden vervangen als de organisatoren hun geld aan legitieme hulporganisaties hadden geschonken. In plaats daarvan kozen ze voor een confrontatie op zee, afgestemd op de inspanningen van de Franse president Emmanuel Macron om erkenning van een Palestijnse staat door de VN te verkrijgen.
De vloot maakt deel uit van dezelfde strategie: Israël beschuldigen van “genocide” en “uithongering” op basis van de overdreven, onbevestigde slachtofferaantallen van Hamas – aantallen die al zijn weerlegd door onafhankelijke studies, zoals die van het Begin-Sadat Centrum.
De fraude is duidelijk: verzonnen dodentallen, valse ‘deskundigen’ die de cijfers van Hamas verspreiden en een koor van westerse intellectuelen die gewillig applaudisseren. Daarachter schuilt dezelfde oude haat.
De waarheid is schokkend. Israël vecht tegen Hamas, een meedogenloze terreurorganisatie die zich verschuilt in een dichtbevolkte burgerbevolking. Hamas draagt geen uniformen. Ze mengen zich bewust onder de burgerbevolking om zoveel mogelijk burgerslachtoffers te maken, terwijl Israël buitengewone inspanningen levert om deze tot een minimum te beperken. Hamas leeft van leugens en dood.
En toch kiezen Europese activisten en intellectuelen – zoals die in Venetië die Hamas toejuichen – ervoor om deze leugens te geloven en te verspreiden. Ze consumeren de propaganda en negeren de realiteit: dat Israël niet alleen vecht voor zijn eigen volk, maar ook voor de principes van vrijheid en waardigheid, die Hamas met voeten treedt.
De vloot heeft niets te maken met humanitaire hulp. Het is een propagandawapen – een dure zwendel die tot doel heeft Israël te demoniseren en Hamas te legitimeren. Wat ze levert, is geen voedsel, maar haat en leugens.
Israël zal deze vloot tegenhouden, omdat het dat moet doen. En als het dat doet, staat de wereld voor een keuze: aan de kant staan van een terroristische organisatie en haar aanhangers, of aan de kant van de enige democratie in het Midden-Oosten die vecht om te overleven.
Waarom herziening doodstraf nodig is in Israël’s strijd tegen terrorisme
Oorlog of niet, tiental Joodse Holocaust-overlevenden bij “March of the Living“ in Polen
VN-webinar roept op tot boycot Israël en propageert antisemitische standpunten
