LedenJoodse onbekenden in een trein

De trein van Jeruzalem naar Herzliya rijdt gestaag over de rails. Zoals gewoonlijk is hij vol voor deze tijd van de dag midden in de week.

Stemmen vermengen zich met het gezoem van de wielen. Een mengeling van talen – Hebreeuws, Engels, Russisch – versmelt met de universele zuchten van vermoeide forenzen die voor zonsondergang hun bestemming willen bereiken.

Plotseling staat een minyan (openbaar gebedsquorum) van tien mannen bijna gelijktijdig op. Eén van hen staat op en roept het middaggebed, waarbij zijn Jemenitische accent duidelijk boven het lawaai uitkomt. De anderen volgen zijn voorbeeld.

Er is een lange, blonde toerist met een dikke baard die op Ben-Gurion International Airport is ingestapt, met zijn bagage in zijn kielzog. Zijn vervaagde spijkerbroek hangt net zo los als zijn tzitzit.

Naast hem zit een gladgeschoren lokale man met een olijfkleurige huid in een strak wit overhemd en een zwarte broek, met een donkere fluwelen kippah op. Hij houdt een siddur vast. De rest leest de tekst op hun elektronische apparaten.

De woorden van Mincha, het middaggebed,...