LedenZelfs vandaag de dag zijn Joodse kinderen doelwit

“Nooit meer” – dat heb ik mijn hele leven gehoord. Niet één keer, maar steeds weer, alsof je het de waarheid kon maken door het alleen maar te herhalen. De boodschap was duidelijk: de wereld had geleerd. De mensheid had ingezien waar haat toe leidt. De verschrikkingen van de Holocaust zouden nooit meer herhaald worden.

Ik geloofde dit omdat ik ervan overtuigd was dat de lessen van de geschiedenis waren geïnternaliseerd – dat antisemitisme, blootgelegd in zijn meest gruwelijke vorm, was afgewezen door de internationale gemeenschap. Ik geloofde dat deze haat tot het verleden behoorde.

Ik geloofde dat de wereld was veranderd – dat antisemitisme na de Holocaust moreel onhoudbaar was geworden. Ik geloofde dat instellingen, regeringen en het maatschappelijk middenveld de lessen van de geschiedenis in zich hadden opgenomen en dat het succes en de integratie van Joden in democratische samenlevingen, samen met tientallen jaren van interreligieuze dialoog en Holocausteducatie, echte verandering teweeg hadden gebracht. De staat Israël – sterk, soeverein, open voor de wereld – leek het bewijs dat we een nieuw hoofdstuk waren ingegaan.

Maar toen kwam 7 oktober –...