De mensen van Israël gingen gisteren, 20 februari 2025, massaal de straat op.
Buiten regende het, de temperaturen daalden en we kunnen wel zeggen dat dit de koudste winterweek van het jaar tot nu toe is.
Maar zelfs dat weerhield de mensen er niet van om de straat op te gaan en te staan wachten tot het konvooi met de vier gevallenen voorbij kwam – van het zuiden aan de grens met Gaza tot Abu Kabir in het centrum, Tel Aviv.
Tienduizenden mensen hielden Israëlische vlaggen en gele vlaggen in hun handen – een symbool dat alle gijzelaars moeten worden vrijgelaten. Ze stonden in stilte, vol verdriet, met tranen in hun ogen en diep respect terwijl ze hun hoofd bogen voor het konvooi dat twee kleine kinderen, een moeder en een oudere man vervoerde – allemaal ontvoerd uit hun bed en vermoord door goddelozen.
De soldaten die het konvooi vergezelden – wat een eer voor hen om deze onschuldige slachtoffers naar huis te brengen om gereinigd te worden en een waardige begrafenis te krijgen. En toch zal deze dag voor altijd in hun ziel gegrift blijven.
De hele dag door werden veel van de mensen die op straat stonden geïnterviewd door verschillende tv-stations. Ik stond daar sprakeloos, met open mond bij wat ik hoorde.
Hoeveel kracht en nobelheid van geest er in deze mensen zat.
Hoeveel menselijkheid en empathie.
De identificatie met de pijn was absoluut – een pijn die al lang een nationaal verdriet en een collectief verdriet is geworden.
Een vrouw uit Kibboets Jad Mordechai, die in de regen op het konvooi stond te wachten, vertelde ons dat haar man in 1992 door een terrorist was vermoord – en dat deze moordenaar nu uit de gevangenis is vrijgelaten als onderdeel van de deal om de gijzelaars vrij te krijgen.
Toch voegde ze eraan toe: “Ik heb de vrijlating van de gijzelaars van ganser harte gesteund. Het is uiterst belangrijk voor me dat ze allemaal terugkeren.”
Ze zei ook dat ze er niet aan twijfelde dat het moment zou komen dat de vrijgelaten terrorist zou worden berecht.
Daarna sprak ze over zichzelf en zei dat haar dochter in Kibboets Be’eri woont en op 7 oktober 2023 met haar familie door een helse nacht moest gaan. En ik vroeg me af: waar haalt deze vrouw haar kracht vandaan? Ondanks alle zware klappen van het lot staat ze aan de kant van de weg met een paraplu in de ene hand en een Israëlische vlag in de andere om haar laatste eer te bewijzen aan de gevallenen.
Een andere vrouw, Ruth uit Kibboets Be’eri, is een overlevende van de Holocaust. Ze was een kind toen de Holocaust Europa trof. Ze herinnert zich de beelden, de haat, de honger – en ze vergeet niet de vernedering en de dood die haar omringden.
Maar bovenal herinnert ze zich hoe mensen hun menselijkheid verloren.
En waar sprak ze die dag over, tot onze grote verrassing? Ten eerste stelde ze een vraag:
“Hoe moet je hier ooit van herstellen als je hier een Holocaust-ervaring hebt meegemaakt?”
Haar generatie, de overlevenden van de Shoah, zagen de staat Israël als een wonder!!! En ze zouden niet toestaan dat dit wonder vernietigd zou worden. Zij zouden Be’eri herbouwen, omdat er voor ons geen andere keuze is.
Toen voegde ze eraan toe:
“We moeten een oplossing vinden, want anders – wat voor levens zijn dit? We hebben zonen, kleinkinderen en achterkleinkinderen – maar door de oorlog is er hier geen toekomst. We moeten hoop geven. Ik wacht op leiderschap dat hoop geeft aan de kinderen die verschrikkingen hebben meegemaakt die ze nooit hadden mogen meemaken.”
En ik sta daar, verwonderd en mezelf afvragend: Waar zijn we van gemaakt? Wat maakt het volk Israël zo uniek? Het wordt geslagen, het lijdt onder de dood – en toch reikt het uit naar vrede.
Er woedt een ernstig innerlijk conflict in mij. Zitten we gevangen in een soort zelfkastijding? We worden afgeslacht, verkracht, onze ouderen en baby’s vermoord – en toch blijven we naar vrede en hoop verlangen. Is dat niet dom?
Misschien moeten we wakker worden en de wereld met andere ogen bekijken?
En toch zeg ik tegen mezelf: dit is precies hoe Jezus zich gedroeg. Hij doorstond haat, werd als een lam naar de slachtbank geleid – en keerde toch de andere wang toe.
Misschien is dat de enige weg naar verlossing?
En zo blijf ik peinzend, verwonderd, weifelend, worstelend met deze vraag – en ik vind geen antwoord.
De vijf grootste leugens waarin Palestijnse sympathisanten ten onrechte geloven
‘Deze projecten hebben Israël een militair overwicht verschaft’
Terwijl Israël zich voorbereidt op nieuwe gevechten blijft het beleid van Trump onduidelijk
