LedenWaarom is Israël tegelijkertijd zo vol van pracht en leven én een plaats van zoveel verdriet en lijden?

Het is zaterdagavond. Ik zit in een warme, gezellige hotellobby in de besneeuwde Oostenrijkse Alpen. Het hotel zit vol toeristen, de meesten uit Europa. Het hotel bestaat al sinds de jaren 1950 en is binnen de familie van generatie op generatie doorgegeven.

Buiten sneeuwt het hevig. Binnen drink ik een kopje thee en geniet van de warmte.

En zoals ik sinds 7 oktober gewend ben, open ik mijn smartphone-app om het laatste nieuws uit mijn thuisland te lezen. Het nieuws uit Israël verandert in een duizelingwekkend tempo; en ik bid in mijn hart dat er geen doden of gewonden zijn; dat er geen naam van een IDF-soldaat is “vrijgegeven voor publicatie”, want elke keer dat de naam van een andere gesneuvelde soldaat wordt gepubliceerd, breekt mijn hart.

Ik bid om kalmte.

Ik lees dat een Israëlische delegatie naar Parijs zal reizen om te onderhandelen over de terugkeer van de gevangenen naar Israël. Ik dank God in mijn hart. Aan de andere kant lees ik dat de families van de gevangen gijzelaars op de sabbatavond bijeen zijn gekomen. Het is...