Een wake-up call van het “Jerusalem Institute for Strategy and Security”. Het JISS adviseert het Israëlische leiderschap over defensie en diplomatieke kwesties en leidt de volgende generatie Israëlische veiligheidsdeskundigen op, waarbij de nadruk ligt op veiligheid in diplomatieke regelingen. Het Latijnse spreekwoord “Si vis pacem, para bellum” – “Als je vrede wilt, bereid je dan voor op oorlog” – is op dit moment zeer toepasselijk.
Het geschil over de juridische hervorming heeft de staat Israël enorme schade toegebracht. Op politiek niveau is het imago van de Amerikaanse steun ondermijnd (ook al gaat de defensiesamenwerking in de praktijk gewoon door). Op economisch vlak is de kredietwaardigheid van het land verslechterd. Het publieke debat in Israël heeft een nieuw niveau van bitterheid en vervreemding bereikt. Met name de instrumentalisering van het leger in het politieke debat en de dreigementen van sommige reservisten om zich uit de dienst terug te trekken hebben scheuren in de nationale cohesie veroorzaakt.
Israël wordt van buitenaf gezien als een verdeelde samenleving die geleidelijk haar vermogen verliest om te functioneren. Bevriende landen, waaronder de landen die de Abraham-akkoorden hebben ondertekend en de strategische aanwezigheid van Israël in de regio hebben gesteund, kijken met verbazing naar een intern conflict. Dit conflict lijkt de militaire capaciteiten van Israël te schaden. Volgens de “spinnenweb”-theorie van Nasrallah krijgen Israëls vijanden steeds meer vertrouwen en verwachten zij dat interne spanningen in de Joodse staat tot zelfvernietiging zullen leiden.
Dit alles gebeurt terwijl Israëls strategische omgeving problematischer en gevaarlijker wordt dan in de afgelopen decennia als gevolg van regionale en mondiale balansverschuivingen. Iran toont – dankzij de effectieve onderdrukking van interne onrust en strategische banden met Rusland en China – meer zelfvertrouwen, wat tot uiting komt in overeenkomsten met Arabische landen, vooral Saoedi-Arabië. Syrië, bondgenoot van Iran, wordt weer geaccepteerd door de Arabische wereld. Bovendien weet Teheran, dat steeds meer bezig is splijtstoffen voor kernwapens te verzamelen, dat de VS het elders druk heeft (Oekraïne en China) en zijn betrokkenheid bij het Midden-Oosten vermindert. Dit feit vergroot ook de handelingsvrijheid van Iran en zijn proxies om de militaire confrontatie met Israël te laten escaleren.
Deze veranderingen creëren een andere veiligheidsrealiteit. We zijn de afgelopen dagen al getuige geweest van een gewapend conflict op meerdere fronten, zij het op kleine schaal. De kans op een groter conflict is nu groter dan ooit. Daarom moet Israël zich voorbereiden op de concrete mogelijkheid van een oorlog. Gezien de vorderingen van Iran op weg naar een kernwapenarsenaal is het ook mogelijk dat we binnenkort een punt bereiken waarop een aanval op Iran onvermijdelijk is, zelfs zonder Amerikaanse steun. Zo’n gebeurtenis zou kunnen escaleren tot een oorlog met meerdere fronten.
Het is aan Israëlische politici aan beide zijden om hun meningsverschillen bij te leggen of snel een compromis te vinden dat een justitiële hervorming mogelijk maakt waardoor het land zich kan concentreren op de existentiële veiligheidsuitdagingen die voor ons liggen.
De staat Israël moet een nieuw paradigma aannemen dat prioriteit geeft aan veiligheidsbehoeften boven andere legitieme behoeften. Het leger en alle elementen van het veiligheidsapparaat moeten uit het politieke discours worden verwijderd, terwijl bedreigingen om de dienst te ontlopen moeten worden veroordeeld. Bovendien moeten gekozen vertegenwoordigers ervoor zorgen dat het leger over de nodige middelen beschikt om zich voor te bereiden op een oorlog die wellicht onvermijdelijk is.
De VS en Iran onderhandelen over Libanon – Israël blijft buiten beeld
Het akkoord met Iran: tussen teleurstelling en strategische vooruitgang
Netanyahu: ‘We brengen Hezbollah een vernietigende slag toe’
