Noot van de redactie: Deze column is geschreven voor Joden, maar is ook van toepassing op christenen, van wie velen de laatste tijd te kennen hebben gegeven dat zij zullen stoppen met bidden voor Israël als reactie op de huidige binnenlandse onrust. Maar voor bijbelgelovige christenen moet het niet gaan over Israël op zich. Het gaat om God en de vervulling van zijn woord en beloften.
Al vele tientallen jaren reciteren conservatieve en religieus-zionistische orthodoxe gemeenten tijdens Shabbat-diensten het hartgrondige Gebed voor de Staat Israël, dat in 1948 door Israëls opperrabbijnen werd geschreven.
De Sim Shalom gebedenboeken van de Conservatieve beweging lijken alleen de eerste paragraaf van het gebed te gebruiken. Reconstructionistische Joden hebben, in hun Kol Haneshamah gebedenboeken, ook de eerste paragraaf van het gebed overgenomen, met kleine wijzigingen, en meer wijzigingen aangebracht in latere gedeelten van het gebed.
De veelgebruikte eerste paragraaf van het gebed vraagt God om de staat Israël te zegenen, de eerste spruit van onze verlossing; om Israël te beschermen met Gods liefdevolle goedheid; om Israël te omhullen met vrede; om licht en waarheid en goede raad te schenken aan Israëls leiders, ministers en adviseurs; om de handen van de verdedigers van ons heilige land te versterken en hen te redden en hen de kroon van de overwinning te geven; en om vrede in het land en eeuwig geluk te schenken aan zijn inwoners.
Dit is een onpartijdige aanroeping voor het voortbestaan en het welzijn van Israël. Het gebed onderschrijft geen enkele politieke partij of regeringsleider of minister. Het gebed smeekt de Almachtige om licht, waarheid en goede raad te schenken aan Israëls leiders en ministers, wie dat ook mogen zijn.
Het is dus triest en verdeeld dat enkele conservatieve rabbijnen, waaronder de rabbijn van de New York City’s Congregation Ansche Chesed Jeremy Kalmanofsky, een boycot van dit prachtige gebed hebben geïnitieerd. Kalmanofsky verklaarde dat hij het gebed voor zijn gemeente stopzet omdat hij gelooft dat de huidige Israëlische leiders “achterbaks” zijn en niet wil dat hun inspanningen slagen.
Welke Israëlische inspanningen willen deze boycotters van het gebed laten mislukken? Het Gebed voor de Staat Israël vraagt slechts specifiek om het succes van de inspanningen van de verdedigers van ons heilige land. Zelfs als een rabbi een hekel heeft aan de huidige Israëlische regering, moet zijn gemeente zeker kunnen bidden voor het succes van de inspanningen om Israël te beschermen tegen haar vijanden: de Iraanse moellahs die op het punt staan een kernbom te bemachtigen om Israël van de kaart te vegen; de genocidale Hamas- en Hezbollah-terroristen met hun enorme raketarsenalen; de Palestijnse Autoriteit die doorgaat met het stelen van Israëls land en terroristen blijft betalen om Joden en Amerikanen te vermoorden; en de Arabische terroristen die schieten, steken, rammen, vermoorden en verminken van onschuldige Joodse kinderen, ouders en grootouders.
En na bijna twee millennia van gruwelijke vervolging van het Joodse volk toen het geen staat had, met als hoogtepunt de ondergang van zes miljoen Joodse zielen toen Groot-Brittannië de poorten van het voorstatelijke Israël dichtsloeg, hoe kunnen we dan niet bidden voor het succes van de beschermers van de Joodse staat?
Misschien moeten degenen die het Gebed voor de Staat Israël boycotten, zich herinneren dat de aanbeveling voor een dergelijk gebed komt uit de volgende passage in de Ethiek van de Vaders van de Talmoed:
“Rabbi Hanina, de vice-hogepriester zei: bid voor het welzijn van de regering, want ware het niet voor de angst die zij inboezemt, dan zou iedere man zijn naaste levend inslikken.” (Pirkei Avot 3:2)
Met andere woorden, we bidden voor het welzijn van de regering om anarchie te voorkomen.
Het gebed voor de staat Israël boycotten, en de huidige regering verkeerd bestempelen als “achterbaks”, moedigt de chaos en anarchie aan die gecreëerd wordt door anti-regeringsdemonstranten die snelwegen, wegen, zeehavens en luchthavens blokkeren, en gewelddadig botsen met de politie. Israël kan zich een dergelijke chaos niet veroorloven, vooral nu Palestijns-Arabische terroristen dagelijks levensgevaarlijke terreuraanslagen op Joden plegen.
Bidden voor Israël kan ook andere boycots aanmoedigen – waaronder de kwaadaardige, antisemitische “BDS” economische, academische en culturele boycots van Israëli’s en Joden over de hele wereld.
Maar misschien zijn de grootste verliezers van de gebedsboycot wel de gemeenten zelf die stoppen met bidden voor het welzijn van Israël. Wanneer wij, Amerikanen, zegenen en bidden voor onze broeders in Israël, verheft dat onze eigen ziel en welzijn. Zoals de Thora beveelt:
“Ik zal zegenen wie u zegent, en vervloeken wie u vervloekt.” (Genesis 12:3)
Het opzeggen en aanhoren van het Gebed voor de Staat Israël geeft veel voldoening. Het gebed heeft een aantal van de mooiste, bezielde muziekstukken in de liturgie geïnspireerd. Enkele favorieten zijn de Sol Zim versie, gezongen door de wereldberoemde Cantors Natenel Hershtik, Azi Schwartz en Yaakov Lemmer; gezongen door IDF Chief Cantor Shai Abramson; gezongen door cantors uit de hele wereld; en gezongen in de volledige versie door Yeshivat HaKotel in de herbouwde Hurva Synagoge in de Joodse wijk in Jeruzalem. (De oorspronkelijke Hurva Synagoge werd in 1721 verwoest door de Ottomanen, herbouwd, verwoest door het Arabische Legioen in 1948 en weer herbouwd nadat Israël Jeruzalem heroverde en herenigde).
Ik bid dat degenen die het bidden voor de staat Israël boycotten, zich zullen bedenken.
Ondanks vertekende beeldvorming in media gaat het goed met christenen in Israël
“Netanyahu wordt als verantwoordelijke gezien voor antisemitisme en oorlog tegen Iran”
Hoe zien de soennieten de oorlog tegen de sjiieten?
