Tijdens de vredesonderhandelingen met de Ammonitische koning verwerpt Jefta categorisch de vredesformule “land voor vrede” (Richteren 11:13). Dan legt Jefta zijn onderhandelingspartner uit waarom dit concept geen zin heeft en komt ter zake: Niemand zou vrijwillig zijn erfdeel opgeven, zelfs de Ammonieten niet.

Vrede met de Arabische naties?

Toen Israël en Egypte meer dan 40 jaar geleden vrede sloten, was dit vredesakkoord een puur technische modus vivendi. Israël kwam niet met lege handen naar de onderhandelingstafel. Het stond het Sinaï-schiereiland af aan de Egyptenaren in ruil voor vrede. Israël gaf ook land in de Jordaanvallei en de Arava-woestijn op omwille van de vrede met Jordanië. Zonder deze concessie zou het akkoord met het koninkrijk niet tot stand zijn gekomen.

De territoriale compromissen in het Bijbelse kerngebied van Judea en Samaria, die Israël sloot als onderdeel van de Oslo-akkoorden, zijn echter een fiasco. Men kan nauwelijks zeggen dat de wereld Israël overtuigde van een verwacht voordeel in de deal. Israël werd eerder onder druk gezet. “Land voor vrede” was de enige mogelijke formule voor vrede...