‘Hier ervoer ik wat tijd is, dat ik besta en wie ik ben’

De volgende dag ontmoetten we eenentwintig prachtige enthousiaste wandelaars van tussen de twintig en de tachtig. Het waren stuk voor stuk mooie mensen die elkaar voor die tijd nooit hadden ontmoet. Ze hielpen elkaar en boden steun waar nodig, bijvoorbeeld bij steile, soms zelfs loodrechte, afdalingen of klimpartijen. We reden met een bus van Tel Aviv naar Sde Boker, een plaats in de Negev woestijn. Ben Goerion ligt daar begraven. Hier begon onze tocht van een week door diepe wadi’s met soms slechts hier en daar een boom of een struik.

Fascinerende weidse uitzichten onder een blauwe lucht bij 30 graden Celsius overdag en 4 graden ‘s nachts. We sliepen in tenten die we ‘s avonds opzetten en ‘s morgens weer opvouwden. We liepen tussen de 15 en 23 km per dag en kregen ‘s morgens en ‘s avonds een heerlijke maaltijd. Het middagmaal en drinkwater namen we mee voor onderweg. Op de avond waarop de sabbat begon, hielden we een dienst, en daarna hadden we rust en zochten we ieder voor zich een plekje in de woestijn waar we een tijd (tussen de drie en de vijf uur) in volmaakte stilte, alleen doorbrachten.

De sobere levensomstandigheden in dit oerlandschap, de uitgestrektheid van de prachtige dalen en bergen met steeds wisselende vormen en de open hemel waaronder de profeten van het Oude Testament hun openbaringen kregen, dat alles maakte dat we ervoeren dat ons leven geborgen is in God. Hier ervoer ik wat tijd is, dat ik besta en wie ik ben. Het lawaai van de wereld kon ons hier niet bereiken, en dat was een godsgeschenk! Deze woestijnervaring was waarschijnlijk voor alle reisgenoten het hoogtepunt van onze tocht.

Nadat we over de bergen die rondom Eilat liggen waren getrokken, eindigde onze reis daar op de zevende dag met een duik in de Rode Zee. Het was een grandioze belevenis, die ons allemaal heeft veranderd. We reden daarna nog honderden kilometers om naar Jeruzalem te komen. We passeerden duizenden olijfbomen en wijnstokken die de Israëli’s midden in de woestijn hebben geplant en door middel van druppelirrigatie van water voorzien.
‘De woestijn bloeit!’