Jeruzalem

Wat zich afgelopen weken in Jeruzalem afspeelde, is meer dan zomaar weer een omstreden stemming in de Knesset. Het is een politieke, juridische en morele breuk die tot ver buiten Israël zijn weerslag heeft.

Israël is vaak onbegrijpelijk en juist dat werkt de andere landen op de zenuwen. De afgelopen jaren is mij dat steeds duidelijker geworden.

De vraag volgt op een omstreden uitspraak van het Hooggerechtshof van Israël, waarin het leger werd opgedragen op zaterdagavond een anti-oorlogsprotest toe te staan. Dat recht wordt kennelijk als belangrijker gezien dan wat de – door de oorlog opgelegde – beperkingen voor openbare bijeenkomsten toestaan.

Welke reden zou Israël kunnen hebben om paasvieringen te verhinderen? Het voor de hand liggende antwoord – Iraanse raketten – werd door Israëls’ critici genegeerd.

„Een VN-mandaat dat voortvloeit uit een door Iran gesteunde resolutie uit 2014, zou nu moeten worden vervuld door Zeina Jallad, die openlijk haar steun voor Hamas heeft uitgesproken“.

Een nieuw rapport waarschuwt dat ongecontroleerde Palestijns-Arabische bouwactiviteiten in Judea een fysieke bedreiging vormen voor de hoofdstad van Israël – en een vacuüm creëren in de nationale veiligheid.

Vanwege het belang ervan, niet alleen voor Joden, maar voor het Westen als geheel, heeft de opgraving van de Stad van David tot aanzienlijke vijandigheid geleid, verklaarden sprekers tijdens een bijeenkomst op 9 december.

Tijdens zijn bezoek benadrukt Marco Rubio de vrijlating van de gijzelaars en humanitaire hulp, terwijl men de meningsverschillen over de Israëlische aanval in Qatar verdoezelt.

Twee gewapende terroristen schoten op een busstation en openden vervolgens het vuur in de bus – ze werden door soldaten en burgers geneutraliseerd.

De meer dan 7.500 bezoeken in de maand Av, die voorafgaat aan Eloel, betekenden een stijging van 15% ten opzichte van dezelfde periode vorig jaar.