Tacheles met Aviel: de Israëlhaters storen me steeds minder

Ik spreek mijn mening open en bloot uit. Degenen die mij kennen weten dat. In deze nieuwe serie kom ik tot de kern van de zaak, in gewone taal en zonder omwegen.

Door Aviel Schneider | | Onderwerpen: Benjamin Netanyahu, Tacheles met Aviel
Bezalel Smotrich (rechts) onderhandelt met het eerste homoseksuele Knessetlid Amir Ohana tijdens de stemming voor de nieuwe voorzitter van de Knesset in de plenaire zaal van de Knesset. Foto: Yonatan Sindel/Flash90

Voor Israëlhaters is de nieuwe regering onder Benjamin Netanyahu een nieuwe bevestiging van hun vermoedens. Israël is er in het buitenland altijd van beschuldigd een fascistisch land te zijn. Recente uitspraken van de coalitiepartners gooien alleen maar olie op het vuur tegen Israël.

Er zijn genoeg redenen om Israël te haten – en het heeft niets te maken met de terugkeer van Benjamin Netanyahu aan de macht. Het nederzettingenbeleid in de zogenaamde bezette gebieden, de scheidingsmuur, de Israëlische bezettingsmacht, de discriminatie van de Palestijnen en nog veel meer dingen hebben tot nu toe genoeg haat gezaaid.

Toen Netanyahu’s religieuze coalitiepartners Simcha Rothmann en Orit Strock suggereerden dat de Israëlische wet kan worden gewijzigd op basis van Joodse sentimenten, voelde premier Benjamin Netanyahu zich genoodzaakt om publiekelijk het vuur te doven. “Nee, ik zal zoiets niet toestaan,” benadrukte Netanyahu.

Voor de achtergrond: Rothmann is een jurist en heeft verklaard dat een hotel niet mag worden gedwongen om gasten met een andere seksuele geaardheid te ontvangen. Dit standpunt riep natuurlijk verontwaardiging op, waarop hij reageerde: “Dit is beroepsvrijheid, en iemand mag onbeleefd zijn tegen zijn klant, of hij hem nu verbiedt of niet. Dat is de betekenis van vrijheid”.

Volgens zijn logica mag zelfs een hoteleigenaar die kolonisten haat, geen kolonisten in zijn hotel laten verblijven. In dat geval kan iedereen een wedstrijd kiezen die hij niet wil organiseren. Het zou zover kunnen komen dat Arabische hotels in Jeruzalem, Jaffo en Galilea een bordje op de deur van hun hotel zetten: “Joden niet welkom”. Kan dergelijk racisme wettelijk beschermd worden?

Het punt is dat homoseksualiteit volgens de Bijbel ten strengste verboden is, dus de religieuze advocaat ziet hierin geen probleem, omdat Gods geboden boven de menselijke geboden staan. Gij zult niet met een man liggen zoals men met een vrouw ligt, want dat is een gruwel. (Deuteronomium 18:22)

Jood, kolonist en Arabier vormen als zodanig geen bijbels verbod.

In dezelfde lijn van denken zorgde zijn partijgenote Orit Strock voor dramatische krantenkoppen in het land toen zij voorstelde dat een religieuze Joodse arts zou mogen weigeren een niet-jood te behandelen op de heilige Shabbat. Volgens Strock zou de behandeling in strijd zijn met de religieuze overtuigingen van een religieuze arts. Een Arabische arts zou echter ook de vrijheid kunnen nemen om Zionisten niet te behandelen, alleen omdat zij “het land van zijn voorvaderen hebben veroverd”. Tegenwoordig zijn bijna 50% van de artsen in Israëlische ziekenhuizen Arabieren. Wat zou er gebeuren als iedereen de vrije keuze had om alleen diegenen te behandelen die ze leuk vinden?

Strock baseert haar idee op bijbelse principes, volgens welke Joodse artsen geen niet-Joden mogen behandelen op Shabbat, maar Joden wel. Deuteronomium 18:5 zegt: “En gij zult mijn inzettingen en mijn oordelen bewaren, want wie ze doet, zal erdoor leven. Ik ben de HEER!” Deze geboden en rechten werden door God voorgeschreven aan het volk Israël, dus vanuit orthodox oogpunt geldt “zullen daardoor leven” voor Joodse zielen en niet voor niet-Joodse zielen.

Als dit niet eens logisch is voor de meerderheid van de Joodse bevolking in het land, hoe kunnen we dan verwachten dat mensen in het buitenland dergelijke meningen begrijpen?

Maar het knelpunt in de nieuwe situatie met de komende coalitieregering is Benjamin Netanyahu’s gekozen Knesset-voorzitter Amir Ohana (46). Hij wordt het eerste homoseksuele lid van het Israëlische parlement en zal moeten omgaan met zijn orthodoxe bondgenoten in de coalitie. Hoe, zullen we zien. Tot nu toe heeft geen van de religieuze coalitiepartners kritiek geuit op Ohana, die samenwoont met zijn echtgenoot Alon. Samen hebben ze een zoon en een dochter.

Ook Ohana heeft tot dusver geen protest aangetekend bij zijn vrome collega’s, die het Israëlische liberalisme, dat Ohana meer dan wie ook vertegenwoordigt in de rechtse religieuze tot ultraorthodoxe coalitie, vakkundig bekritiseren. Evenmin was hij aanwezig toen de geheime lijst van LHBTI-leden werd gepubliceerd in de Israëlische media, samengesteld door de religieuze partijleider Avi Maoz. Nu zal hij in de Knesset moeten dienen onder een homoseksueel. Benjamin Netanyahu waardeert Amir Ohana meer dan anderen en daarom heeft hij hem een functie gegeven.

De nieuwe coalitieregering die morgen wordt ingehuldigd, wordt een sociale en spirituele uitdaging voor de Knesset en het volk van Sion. Bijbelse en liberale waarden zullen meer dan gewoonlijk botsen in de komende Knesset en op heel wat gebieden onder het volk. De Israëlhaters zullen nu nog een reden hebben om Israël te haten. Dat is alles. We moeten ons neerleggen bij de nieuwe situatie en dat zal niet gemakkelijk zijn.


Tacheles ook wel gespeld als tachles of taggeles (afgeleid van het Hebreeuwse woord תכלית, tachliet, doel, einde, grens) is een Jiddisch woord dat onder meer in het Nederlands en Duits is beland. Het betekent “doel, duidelijke, klare taal, onomwonden spreken”. Iemand die tacheles spreekt, neemt geen blad voor de mond.

Israel Today nieuwbrief

Dagelijks nieuws

Gratis in uw mailbox

Israel Heute Newsletter

Tägliche Nachrichten

FREI in Ihrer Inbox