Israël trotseert Amerikaanse druk

Amerikaanse autoriteiten houden misschien niet van sterke Israëlische politici, maar ze respecteren ze wel.

Door Yoram Ettinger | | Onderwerpen: Verenigde Staten
Israëls eerste premier David Ben-Gurion wist hoe hij buitenlandse druk moest weerstaan. Foto: GPO / COHEN FRITZ

De lange vertraging bij het uitnodigen van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu in het Witte Huis, het dreigement om de betrekkingen tussen de VS en Israël opnieuw te evalueren en de dreigende bezorgdheid van het Witte Huis over de toekomst van de Israëlische democratie zijn allemaal manieren om de druk op Israël op te voeren. Zo moet het land worden overgehaald om af te zien van onafhankelijke militaire actie tegen de nucleaire infrastructuur van Iran, om de joodse bouw in Judea en Samaria en Oost-Jeruzalem te bevriezen, om Jeruzalem te herverdelen, om zich terug te trekken tot de pre-1967 lijnen en om de oprichting van een Palestijnse staat te vergemakkelijken.

Het opvoeren van de druk op Israël is ook bedoeld om te voorkomen dat Israël zijn zorgen over de negatieve invloed van het beleid van de regering ten aanzien van Iran en de Palestijnse kwestie op belangrijke Amerikaanse belangen kenbaar maakt aan het Congres.

De systematische druk van de Amerikaanse president op Israël, die voornamelijk uitgaat van het ministerie van Buitenlandse Zaken, weerspiegelt een wereldbeeld en een beleid dat fundamenteel verkeerd is met betrekking tot het Midden-Oosten.

Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken was bijvoorbeeld tegen de oprichting van de Joodse staat omdat Israël zich zou aansluiten bij het Sovjetblok. Het steunde Yasser Arafat en de PLO, Ayatollah Khomeini, Saddam Hoessein, de Moslim Broederschap, Hamas en de Palestijnse Autoriteit. Het heeft een dominante rol gespeeld in het verleiden van de VS-vijandige Iraanse mullahs terwijl het druk uitoefende op het VS-vriendelijke Saoedi-Arabië, Egypte en de Verenigde Arabische Emiraten.

Israëls antwoord op de druk van de VS

Netanyahu zou in de voetsporen moeten treden van de grondleggers van Israël – van premier David Ben-Gurion tot premier Yitzhak Shamir – die erkenden dat het weerstaan van druk van de VS cruciaal was voor het nationale veiligheidsbeleid van Israël. Hoewel dit op korte termijn tot confrontaties met het Witte Huis leidde, leidde het op lange termijn tot strategisch respect van de VS voor Israël. Deze premiers erkenden dat de VS de voorkeur geeft aan bondgenoten die zich laten leiden door visie en historische en nationale veiligheidsprincipes en die hun bakermat van geschiedenis, religie en cultuur niet opofferen op het altaar van diplomatiek en economisch gemak, zelfs als dat betekent dat ze de druk van de VS moeten weerstaan.

In 1948-49 dreigden de VS, Groot-Brittannië en de VN Israël met zware economische en diplomatieke sancties om de nieuw gevormde Joodse staat te dwingen zijn “bezetting” van gebieden in Galilea, de kustvlakte, de Negev en West-Jeruzalem te beëindigen en Arabische vluchtelingen op te nemen die zich hadden aangesloten bij de mislukte Arabische militaire poging om de nieuw gevormde Joodse staat te vernietigen. Ben-Gurion weerstond deze overweldigende druk, ook al had Israël slechts 650.000 Joden en nauwelijks enige militaire of economische infrastructuur. De standvastigheid van Ben-Gurion leverde hem en Israël op lange termijn strategisch respect op, zoals James McDonald, de eerste Amerikaanse ambassadeur in Israël, schreef in zijn boek My Mission in Israel, 1948-1951: “Hoe meer ik de manier bestudeerde en observeerde waarop [Ben-Gurion] omging met de lasten die hem werden opgelegd, hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat hij een van de weinige grote staatslieden van onze tijd was….. De vergelijking [met Winston Churchill] overdreef de natuurlijke leiderschapskwaliteiten van de Israëlische premier niet. … Klein van gestalte, maar groot van geest. … Hij had een onwankelbaar vertrouwen in de toekomst van Israël. … De premier was niet bang.”

Ondanks gerichte Amerikaanse druk is de strategische samenwerking tussen de VS en Israël drastisch verbeterd vanwege het turbulente Midden-Oosten en zijn bedreigingen voor zowel de VS als Israël, het principieel VS-vriendelijke gedrag van Israëlische premiers en Israëls unieke technologische en militaire capaciteiten. De strategische samenwerking van de VS met Israël vloeit ook voort uit de groeiende bijdrage van Israël aan de Amerikaanse economie en nationale veiligheid, die in termen van dollars groter is dan de Amerikaanse hulp aan Israël.

De meeste Israëlische premiers hebben laten zien dat historische en nationale veiligheidsbelangen zwaarder wegen dan diplomatieke gemakken. Ze begrepen het verschil tussen populariteit op de korte termijn en strategisch respect op de lange termijn. Dit laatste vereist dat je weerstand biedt tegen tegenspoed en druk.

Ze erkenden dat het weerstaan van druk van de VS een integraal onderdeel was van de relatie tussen de VS en Israël, wat de effectiviteit en betrouwbaarheid van Israël als strategische partner bevestigde.

Ze wisten dat niets gratis is. Als we er niet in zouden slagen om de druk van het State Department te weerstaan, zou dat leiden tot nog meer druk, in combinatie met een verzwakking van het strategisch respect en een verminderde afschrikwekkende houding tegenover Israëls vijanden.

Ze waren zich ervan bewust dat op hetzelfde moment dat Israël sinds 1948 druk heeft ondervonden van de Amerikaanse uitvoerende macht, het ook de steun heeft genoten van het grootste deel van het Amerikaanse electoraat en dus van het grootste deel van de gelijkwaardige en medebeslissende Amerikaanse wetgevende macht. Ze concludeerden dat het Israëls aanzien bij zijn bondgenoten op Capitol Hill en bij de Amerikaanse bevolking zou schaden als het aan de druk zou toegeven.

Stadia van Amerikaanse druk

In 1948-1955 riep Ben-Gurion de onafhankelijkheid uit, ondanks massale druk van het State Department, het Pentagon, de CIA, de New York Times en de Washington Post, en verwierp hij de Amerikaanse en wereldwijde druk om zich terug te trekken langs de suïcidale lijnen van het VN-verdelingsplan van 1947.

Tussen 1967 en 1974 weerstonden de premiers Levi Eshkol en Golda Meir de druk van de VS om geen Joodse gemeenschappen te bouwen in Judea, Samaria, de Jordaanvallei, de Golanhoogte en Oost-Jeruzalem.

In 1981 gaf premier Menachem Begin het bevel om de kernreactor van Irak te bombarderen en paste hij de Israëlische wet toe op de Golanhoogten – ondanks intense druk van de VS, gevolgd door een opschorting van de levering van belangrijke militaire systemen en gezamenlijke defensieovereenkomsten.

In 1982 verwierp Begin ronduit het Reagan-plan, dat Israël opriep om zich terug te trekken tot de wapenstilstandslijnen van vóór 1967.

In 1983-1992 breidde Shamir de bouw van Joodse huizen in Judea en Samaria uit, waarbij hij het ministerie van Buitenlandse Zaken en het Witte Huis trotseerde, ondanks een schandalige lastercampagne van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Shamir was niet populair, maar hij werd zeer gerespecteerd door de meeste van zijn Amerikaanse critici.

Conclusie

De hierboven gedocumenteerde feiten tonen aan dat het negeren van druk het afschrikkingsvermogen van Israël heeft versterkt, waardoor de regionale instabiliteit werd geminimaliseerd, de vooruitzichten op oorlog werden verminderd, de belangen van de VS werden bevorderd en de strategische waardering van de VS voor Israël werd versterkt.

Ondanks de druk van het State Department weten de VS heel goed dat ze in geval van nood kunnen vertrouwen op Israël – hun principiële, oprechte bondgenoot die weigert om historische en nationale veiligheidsbelangen op lange termijn op te offeren op het altaar van diplomatieke en economische voordelen op korte termijn.

Israel Today nieuwbrief

Dagelijks nieuws

Gratis in uw mailbox

Israel Heute Newsletter

Tägliche Nachrichten

FREI in Ihrer Inbox